Krajowa instytucja płatnicza

Krajowa instytucja płatnicza to ustawowo określony rodzaj podmiotu uprawnionego do prowadzenia działalności w charakterze instytucji płatniczej. Zgodnie z ustawą „o usługach płatniczych” pojęcie to obejmuje wyłącznie osobę prawną, która uzyskała zezwolenie przewidziane w art. 60 ust. 1 tej ustawy.

Definicja wskazuje dwie podstawowe przesłanki. Po pierwsze, podmiot musi mieć formę osoby prawnej. Po drugie, musi posiadać wymagane zezwolenie na działalność jako instytucja płatnicza. Samo prowadzenie działalności związanej z płatnościami albo zamiar jej rozpoczęcia nie wystarcza do uznania danego podmiotu za krajową instytucję płatniczą. Decydujące znaczenie ma uzyskanie zezwolenia, które nadaje podmiotowi określony status w systemie ustawy.

Pojęcie służy więc wyodrębnieniu podmiotów, których działalność jest objęta szczególnymi zasadami dotyczącymi świadczenia usług płatniczych. Ma znaczenie zarówno przy określaniu zakresu obowiązków takiego podmiotu, jak i przy stosowaniu przepisów odnoszących się tylko do krajowych instytucji płatniczych. Status ten pozwala ustalić, czy dany podmiot powinien stosować regulacje przewidziane dla tej kategorii, w tym wymagania dotyczące sprawozdawczości oraz obliczeń określonych w przepisach wykonawczych.

W praktyce określenie krajowa instytucja płatnicza może pojawiać się w regulacjach dotyczących przekazywania do Komisji Nadzoru Finansowego kwartalnych i dodatkowych rocznych sprawozdań finansowych oraz statystycznych. Jest również używane przy opisywaniu zakresu takich sprawozdań oraz sposobu obliczania określonej kwoty w przypadku instytucji świadczącej wyłącznie jedną usługę płatniczą. Aby prawidłowo zastosować te przepisy, należy najpierw ustalić, czy podmiot jest osobą prawną i czy uzyskał zezwolenie wymagane przez ustawę.