Kondygnacja nadziemna

Kondygnacja nadziemna to taka część budynku, która nie jest usytuowana zbyt głęboko poniżej terenu znajdującego się bezpośrednio przy niej. O tym, czy dana kondygnacja ma taki charakter, decyduje porównanie dwóch elementów: jej zagłębienia względem przylegającego terenu oraz wysokości mierzonej w świetle, czyli wewnątrz tej kondygnacji.

Najważniejsza przesłanka polega na tym, że kondygnacja może być częściowo zagłębiona, ale zagłębienie nie może przekraczać połowy jej wysokości w świetle. Jeżeli znajduje się poniżej poziomu sąsiedniego terenu dokładnie do tego limitu, nadal mieści się w ustawowym rozumieniu kondygnacji nadziemnej. Dopiero większe zagłębienie powoduje, że nie spełnia tego kryterium. Ocena odnosi się więc nie tylko do samego położenia podłogi lub stropu, lecz do relacji między poziomem terenu a wysokością całej kondygnacji.

Pojęcie zostało zdefiniowane w ustawie „Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne”. Służy do jednoznacznego określania, które kondygnacje należy traktować jako nadziemne przy stosowaniu przepisów dotyczących zagospodarowania terenu i parametrów zabudowy. Ma to znaczenie praktyczne zwłaszcza wtedy, gdy budynek jest częściowo wbudowany w pochyły teren albo jego najniższa część znajduje się poniżej poziomu gruntu. Sama obecność zagłębienia nie przesądza jeszcze o zakwalifikowaniu kondygnacji jako podziemnej. Decydujące jest przekroczenie wskazanej proporcji, ustalanej w odniesieniu do terenu przylegającego do danej kondygnacji. Dzięki temu przepisy mogą odróżnić kondygnacje rzeczywiście nadziemne od tych, których położenie ma w przeważającej części charakter podziemny.