Przepis określa zasady magazynowania odpadów, łącząc wymagania dotyczące ochrony środowiska i bezpieczeństwa ludzi z limitami czasowymi oraz obowiązkami kontrolnymi. Odpady powinny być magazynowane z uwzględnieniem ich właściwości chemicznych i fizycznych, w tym stanu skupienia, oraz zagrożeń, które mogą powodować. Miejsce magazynowania musi znajdować się na terenie, do którego posiadacz odpadów ma tytuł prawny, a samo magazynowanie może odbywać się wyłącznie w ramach wytwarzania, zbierania lub przetwarzania odpadów.

Co do zasady odpady mogą być magazynowane tylko wtedy, gdy jest to uzasadnione procesami technologicznymi lub organizacyjnymi, i nie dłużej niż przez 3 lata. Odpady przeznaczone do składowania można magazynować wyłącznie w celu zebrania odpowiedniej ilości do transportu na składowisko, maksymalnie przez rok. Terminy te liczy się łącznie dla wszystkich kolejnych posiadaczy odpadów, co zapobiega obchodzeniu ograniczeń przez przekazywanie ich innym podmiotom.

Przepis nakłada także obowiązek prowadzenia wizyjnego systemu kontroli miejsca magazynowania lub składowania na określonych posiadaczy odpadów oraz zarządzających składowiskiem. Obraz ma być rejestrowany przez całą dobę, przechowywany przez miesiąc i zabezpieczony przed dostępem osób nieuprawnionych, utratą, zniszczeniem lub kradzieżą. W przypadku wskazanych odpadów palnych obraz musi być dostępny w czasie rzeczywistym wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska. Obowiązki te nie dotyczą odpadów określonych w ust. 6j. Szczegółowe wymagania techniczne i organizacyjne może określić minister właściwy do spraw klimatu w rozporządzeniu.

o odpadach

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2013/21/text/U/D20130021Lj.pdf

Przepis określa, kto odpowiada za gospodarowanie odpadami oraz na jakich zasadach odpowiedzialność ta może przechodzić na kolejnych posiadaczy. Podstawowa zasada jest taka, że wytwórca odpadów odpowiada za gospodarowanie odpadami, które sam wytworzył. Może powierzyć wykonanie tego obowiązku wyłącznie podmiotowi posiadającemu odpowiednie zezwolenie, koncesję, pozwolenie, decyzję albo wymagany wpis do rejestru, chyba że dana działalność nie wymaga takiej decyzji ani wpisu.

Przekazanie odpadów posiadaczowi uprawnionemu powoduje co do zasady przejście odpowiedzialności na tego posiadacza z chwilą przekazania. Jeżeli jednak nie można ustalić wytwórcy po przekazaniu odpadów, za ich zagospodarowanie odpowiada aktualny lub poprzedni posiadacz. Samo przekazanie odpadów transportującemu nie zwalnia posiadacza z odpowiedzialności za ich zbieranie lub przetwarzanie, dopóki nie przejmie jej kolejny uprawniony posiadacz.

Szczególne zasady dotyczą odpadów niebezpiecznych. Ich wytwórca, z określonymi wyłączeniami, zostaje zwolniony z odpowiedzialności dopiero po przekazaniu odpadów do ostatecznego procesu odzysku lub unieszkodliwienia. W przypadku zakaźnych odpadów medycznych i weterynaryjnych zwolnienie następuje po ich unieszkodliwieniu przez termiczne przekształcenie w spalarni odpadów niebezpiecznych. Sprzedawca i pośrednik nie przejmują odpowiedzialności, jeżeli nie są posiadaczami odpadów.

Przepis dopuszcza także odzysk niektórych odpadów przez osoby fizyczne i jednostki niebędące przedsiębiorcami, ale wyłącznie na potrzeby własne, bezpiecznymi metodami i w określonych ilościach. Listę takich odpadów, metody odzysku oraz ewentualne warunki magazynowania określa minister właściwy do spraw klimatu w rozporządzeniu.

Przepis tworzy słownik podstawowych pojęć używanych w ustawie o odpadach. Definicje obejmują zarówno sam „odpad”, jak i czynności związane z jego powstawaniem, przemieszczaniem oraz dalszym postępowaniem. „Gospodarowanie odpadami” obejmuje zbieranie, transport i przetwarzanie, w tym sortowanie, nadzór nad tymi działaniami, postępowanie z miejscami unieszkodliwiania oraz działalność sprzedawcy lub pośrednika. „Gospodarka odpadami” ma szerszy zakres, ponieważ obejmuje także wytwarzanie odpadów.

Przepis rozróżnia poszczególne rodzaje odpadów, między innymi bioodpady, odpady budowlane i rozbiórkowe, komunalne, medyczne, weterynaryjne, obojętne, żywności oraz odpady z wypadków. Szczególnie rozbudowana jest definicja odpadów komunalnych. Obejmuje ona odpady z gospodarstw domowych oraz podobne odpady od innych wytwórców, w tym odpady zmieszane i selektywnie zebrane. Jednocześnie wskazuje kategorie, które nie są odpadami komunalnymi, między innymi odpady z produkcji, rolnictwa, leśnictwa, rybołówstwa, oczyszczalni ścieków oraz odpady budowlane i rozbiórkowe.

Istotne znaczenie mają także definicje procesów. „Odzysk” służy użytecznemu zastosowaniu odpadów, „recykling” oznacza ich ponowne przetworzenie na produkty, materiały lub substancje, a „unieszkodliwianie” jest procesem niebędącym odzyskiem. „Przetwarzanie” obejmuje oba te rodzaje działań, a także przygotowanie do nich. Przepis wyjaśnia również pojęcia ponownego użycia, przygotowania do ponownego użycia, selektywnego zbierania, odzysku energii i odzysku materiałów.

W praktyce definicje porządkują klasyfikację odpadów i określają znaczenie terminów stosowanych w dalszych przepisach. Ułatwiają ustalenie, jaki rodzaj odpadu powstał, kto jest jego posiadaczem oraz czy dane działanie stanowi zbieranie, magazynowanie, odzysk, recykling, przetwarzanie albo unieszkodliwianie.

Przepis określa podstawę opracowywania planów gospodarki odpadami oraz ich podstawowy zakres. Plany mają służyć realizacji celów polityki ochrony środowiska, w szczególności oddzieleniu wzrostu ilości wytwarzanych odpadów i ich wpływu na środowisko od wzrostu gospodarczego kraju. Ich zadaniem jest także wdrażanie hierarchii sposobów postępowania z odpadami oraz zasad samowystarczalności i bliskości.

Planowanie ma ponadto wspierać utworzenie i utrzymanie w kraju zintegrowanej i wystarczającej sieci instalacji gospodarowania odpadami, które spełniają wymagania ochrony środowiska. Oznacza to, że plany stanowią narzędzie porządkowania działań dotyczących odpadów oraz planowania odpowiedniej infrastruktury.

Zgodnie z ust. 3 plany są opracowywane na dwóch poziomach, krajowym i wojewódzkim. Ich zakres terytorialny obejmuje odpady wytworzone na obszarze, dla którego sporządzany jest dany plan, a także odpady przywożone na ten obszar. Przepis wskazuje przykładowe grupy odpadów objęte planami: odpady komunalne, ulegające biodegradacji, opakowaniowe oraz niebezpieczne.

Istotnym elementem planów są również środki zapobiegające powstawaniu odpadów. W ust. 5 wskazano przykładowo środki wymienione w załączniku nr 5 do ustawy. W praktyce przepis łączy więc planowanie przestrzenne i organizacyjne gospodarki odpadami z działaniami ograniczającymi ich powstawanie.

Przepis określa szczegółową zawartość planów gospodarki odpadami oraz dodatkowe wymagania dotyczące planów krajowych i wojewódzkich. Ich podstawą jest analiza aktualnego stanu gospodarki odpadami na danym obszarze. Obejmuje ona między innymi ilość, rodzaje i źródła odpadów, istniejące systemy zbierania, instalacje odzysku i unieszkodliwiania, ich rozmieszczenie i moce przerobowe, a także problemy wymagające rozwiązania.

Plan powinien wskazywać prognozowane zmiany, cele wraz z terminami ich osiągnięcia oraz kierunki działań służących zapobieganiu powstawaniu odpadów i prawidłowemu funkcjonowaniu systemu. Uwzględnia również rozwiązania dotyczące między innymi odpadów komunalnych, niebezpiecznych, olejów odpadowych, bioodpadów i „surowców krytycznych”. Określa także harmonogram zadań, wykonawców, sposób finansowania i przewidywane koszty, zasady monitorowania realizacji oraz niespecjalistyczne streszczenie. Plan obejmuje ponadto działania ograniczające składowanie odpadów nadających się do recyklingu lub odzysku, przeciwdziałające zaśmiecaniu oraz zmniejszające stosowanie produktów jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych.

Odrębne elementy dotyczą KPZPO i programu zapobiegania powstawaniu odpadów żywności. Przepisy wymagają w nich określenia celów, środków, wskaźników i rekomendowanych działań. Niektóre informacje mogą mieć charakter fakultatywny, zależnie od uwarunkowań obszaru.

Wojewódzki plan dodatkowo wskazuje instalacje komunalne i plan zamykania instalacji niespełniających wymagań ochrony środowiska. Musi być zgodny z krajowym planem gospodarki odpadami. Ujęcie przedsięwzięcia w planie inwestycyjnym jest warunkiem finansowania ze środków Unii Europejskiej lub funduszy ochrony środowiska budowy, rozbudowy albo modernizacji instalacji do przetwarzania odpadów komunalnych, z wyjątkiem instalacji do recyklingu.

Przepis określa, czym jest plan inwestycyjny dotyczący odpadów komunalnych, oraz wskazuje jego obowiązkową treść i miejsce w systemie planowania gospodarki odpadami. Plan ma określać potrzebną infrastrukturę wraz z mocami przerobowymi. Infrastruktura ta powinna służyć zarówno zapobieganiu powstawaniu odpadów komunalnych, jak i gospodarowaniu nimi, a jednocześnie zapewniać osiągnięcie celów wyznaczonych w przepisach, o których mowa w art. 35 ust. 8.

W planie należy w szczególności ująć trzy elementy:

- wskazanie planowanych inwestycji,
- oszacowanie kosztów tych inwestycji oraz wskazanie źródeł ich finansowania,
- harmonogram realizacji planowanych inwestycji.

Oznacza to, że plan nie ogranicza się do ogólnego opisu potrzeb infrastrukturalnych. Powinien również przedstawiać konkretne zamierzenia, ich przewidywane koszty, sposób finansowania oraz kolejność lub terminy realizacji. Dzięki temu łączy opis wymaganej infrastruktury i jej mocy przerobowych z planowaniem konkretnych przedsięwzięć.

Projekt planu inwestycyjnego podlega uzgodnieniu z ministrem właściwym do spraw klimatu. Przepis nie określa w tym miejscu szczegółowego trybu ani terminu uzgodnienia, wskazuje jednak, że uzgodnienie jest elementem procesu przygotowania projektu. Ostatecznie plan inwestycyjny stanowi załącznik do wojewódzkiego planu gospodarki odpadami. Jego praktyczne znaczenie polega więc na uporządkowaniu planowanych inwestycji związanych z odpadami komunalnymi oraz powiązaniu ich z wojewódzkim planem gospodarki odpadami.

Przepis określa, na jakiej nieruchomości może odbywać się określone gospodarowanie odpadami. Dotyczy zbierania odpadów niebezpiecznych, odzysku odpadów przez wypełnianie terenów niekorzystnie przekształconych, a także zbierania lub przetwarzania odpadów komunalnych i odpadów pochodzących z ich przetwarzania. Warunkiem jest, aby dane gospodarowanie wymagało zezwolenia na zbieranie odpadów, zezwolenia na przetwarzanie odpadów, pozwolenia na wytwarzanie odpadów uwzględniającego zbieranie lub przetwarzanie albo pozwolenia zintegrowanego uwzględniającego te czynności.

Takie gospodarowanie może być prowadzone wyłącznie na nieruchomości, do której posiadacz odpadów ma określony tytuł prawny. Musi on być właścicielem, użytkownikiem wieczystym, użytkownikiem albo dzierżawcą nieruchomości.

Przepis wprowadza dodatkowe wymagania przy użytkowaniu i dzierżawie. Ustanowienie użytkowania wymaga oświadczenia użytkownika w formie aktu notarialnego. Umowa dzierżawy musi być zawarta w tej formie. Zarówno w oświadczeniu, jak i w umowie należy wskazać masę oraz rodzaje odpadów, które mogą być zbierane lub przetwarzane w okresie roku na danej nieruchomości.

Ustanawiający użytkowanie i dzierżawca muszą również oświadczyć, że są świadomi odpowiedzialności solidarnej, o której mowa w art. 12 ustawy wskazanej w ust. 4. Znaczenie praktyczne przepisu polega na powiązaniu możliwości prowadzenia wskazanych form gospodarowania odpadami z tytułem prawnym do nieruchomości oraz na sformalizowaniu użytkowania i dzierżawy. Wymagań określonych w ust. 1-4 nie stosuje się do jednostek budżetowych.

Przepis określa wymagania dotyczące wniosków o wydanie zezwoleń na **zbieranie odpadów** oraz na **przetwarzanie odpadów**. W obu przypadkach wniosek składa posiadacz odpadów i musi on wskazać między innymi swój NIP, rodzaje odpadów, miejsce prowadzenia działalności, przewidywany okres jej wykonywania oraz proponowaną formę i wysokość zabezpieczenia roszczeń, o którym mowa w art. 48a.

Wniosek dotyczący zbierania odpadów powinien szczegółowo opisywać sposób zbierania, magazynowania i monitorowania działalności, a także możliwości techniczne i organizacyjne, w tym kwalifikacje lub przeszkolenie pracowników oraz posiadane instalacje i urządzenia. Należy również przedstawić sposób postępowania po zakończeniu działalności i związanej z tym ochrony terenu.

W przypadku przetwarzania odpadów zakres informacji jest szerszy. Wnioskodawca podaje masy odpadów poddawanych przetwarzaniu i powstających w jego wyniku, opis procesu technologicznego, jego roczną moc przerobową, a w uzasadnionych przypadkach także moc godzinową. Jeżeli przewidywana jest utrata statusu odpadów, wniosek musi zawierać dodatkowe informacje dotyczące spełnienia wymaganych warunków. Dla instalacji do termicznego przekształcania odpadów wymagane są także dane o odpadach niebezpiecznych, odzysku wytworzonego ciepła, ograniczaniu negatywnego oddziaływania oraz dalszym gospodarowaniu odpadami.

Organ może żądać podania podstawowego składu chemicznego i właściwości odpadów, gdy ich rodzaj nie wystarcza do oceny zagrożeń. Do obu wniosków dołącza się dokumenty dotyczące niekaralności, określone oświadczenia oraz, w odpowiednich przypadkach, decyzję o warunkach zabudowy, załącznik graficzny i dokument potwierdzający tytuł prawny do nieruchomości. Oświadczenia składane na podstawie ust. 3a pkt 3-5 wiążą się z odpowiedzialnością karną za podanie nieprawdy.

Przepis określa przypadki, w których nie trzeba uzyskiwać zezwolenia na zbieranie odpadów lub zezwolenia na ich przetwarzanie. Zwolnienia obejmują między innymi nieprofesjonalne zbieranie odpadów przez podmioty nieprowadzące działalności gospodarczej w zakresie gospodarowania odpadami, wykorzystywanie odpadów na potrzeby własne przez osoby fizyczne i jednostki organizacyjne niebędące przedsiębiorcami, stosowanie komunalnych osadów ściekowych w określonych celach, a także działalność objętą pozwoleniem zintegrowanym albo koncesją na składowanie odpadów w składowiskach podziemnych. Dotyczą również wybranych działań wytwórców odpadów, gminnych punktów selektywnego zbierania odpadów komunalnych oraz podmiotów związanych z paszami leczniczymi.

Odrębne zwolnienia przewidziano dla wytwórcy, który unieszkodliwia własne odpady niebędące odpadami niebezpiecznymi w miejscu ich wytworzenia, oraz dla posiadacza odpadów poddającego je odzyskowi. Zakres tych zwolnień zależy od rodzajów i ilości odpadów oraz metod przetwarzania określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 3. Przepis obejmuje także zbieranie odpadów komunalnych na nieruchomości, na której powstały, zbieranie własnych odpadów przez ich wytwórcę oraz zbieranie wskazanych odpadów opakowaniowych.

W wybranych przypadkach zwolnienie wiąże się z obowiązkiem zawarcia pisemnej umowy, pod rygorem nieważności, z posiadaczem odpadów posiadającym odpowiednie zezwolenie. Umowa ma obejmować co najmniej nieodpłatne przyjmowanie odpadów.

Przepis pozwala również połączyć pozwolenie na wytwarzanie odpadów z zezwoleniem na zbieranie lub przetwarzanie. Wymaga wtedy uwzględnienia we wniosku odpowiednich wymagań i załączników. Takie pozwolenie jest jednocześnie właściwym zezwoleniem, a rozwiązanie stosuje się odpowiednio także do pozwolenia zintegrowanego.

Przepis określa sytuacje, w których właściwy organ **odmawia wydania zezwolenia na zbieranie odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów**. Podstawową przesłanką jest ryzyko, że planowany sposób gospodarowania odpadami zagrozi życiu lub zdrowiu ludzi albo środowisku. Odmowa następuje także wtedy, gdy sposób ten jest niezgodny z planami gospodarki odpadami lub z przepisami prawa, w tym prawa miejscowego.

Szczególne przesłanki dotyczą przedsiębiorców. Zezwolenia nie otrzyma osoba prawna ani jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, jeżeli wobec niej albo określonych osób związanych z jej działalnością wydano decyzję o cofnięciu zezwolenia, a od jej ostateczności nie minęło 10 lat. Zasada ta obejmuje również przypadki powiązania tych osób z innym przedsiębiorcą, któremu cofnięto zezwolenie. Odmowa jest obligatoryjna także w razie prawomocnego skazania osoby fizycznej za wskazane przestępstwa lub skazania osób pełniących określone funkcje w przedsiębiorcy.

Przeszkodą może być również prawomocne orzeczenie kary pieniężnej wobec przedsiębiorcy albo skazanie osoby związanej z przedsiębiorcą za przestępstwa przeciwko środowisku. Przepis przewiduje ponadto odmowę w przypadku co najmniej trzykrotnych skazań za wskazane wykroczenia lub co najmniej trzykrotnego wymierzenia administracyjnych kar pieniężnych, których łączna wysokość w ostatnich 10 latach przekroczyła 150 000 zł.

Organ odmawia także, gdy na terenie objętym wnioskiem nie ma wskazanej w nim instalacji lub obiektu. Przy termicznym przekształcaniu albo składowaniu odpadów wymagane są odpowiednie świadectwa kwalifikacji kierownika. Marszałek województwa odmawia zezwolenia lub pozwolenia zintegrowanego, gdy instalacja komunalna nie spełnia wymagań. Przepis stosuje się odpowiednio do odmowy przedłużenia zezwolenia dla prowadzącego zakład recyklingu statków.

Przepis określa, kto podlega wpisowi do rejestru prowadzonego przez marszałka województwa oraz jakie znaczenie ma ten wpis dla prowadzenia działalności związanej z odpadami. Wpis jest dokonywany na wniosek podmiotu należącego do jednej z grup wskazanych w ust. 1.

Zakres regulacji obejmuje podmioty działające na podstawie przepisów dotyczących produktów, pojazdów wycofanych z eksploatacji, zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, baterii i akumulatorów, opakowań oraz utrzymania czystości i porządku w gminach. Na podstawie niniejszej ustawy wpisowi podlegają między innymi niektórzy posiadacze odpadów prowadzący ich przetwarzanie, transportujący odpady, sprzedawcy i pośrednicy w obrocie odpadami, prowadzący zakłady recyklingu statków oraz określeni wytwórcy odpadów obowiązani do prowadzenia ewidencji.

**Wpis musi zostać uzyskany przed rozpoczęciem działalności**, a działalność objętą ust. 1 może prowadzić wyłącznie podmiot wpisany do rejestru. Wyjątek dotyczy wprowadzającego sprzęt, który korzysta z uprawnienia określonego w art. 25 ust. 1 ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym. Oznacza to, że w tym zakresie przepisy ust. 2 i 3 nie mają zastosowania.

Przepis nakłada także szczególne obowiązki na autoryzowanych przedstawicieli. Powinni oni zamieszczać w rejestrze wykazy wprowadzających sprzęt albo przedsiębiorców wprowadzających określone produkty jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych lub narzędzia połowowe zawierające tworzywa sztuczne, jeżeli podmioty te przekazały wymagane informacje lub dane. Organizacja samorządu gospodarczego składa wniosek niezwłocznie po zawarciu odpowiedniego porozumienia.

Przepis określa, kiedy marszałek województwa dokonuje wpisu do rejestru z urzędu, a także wskazuje podmioty, które nie podlegają wpisowi. Automatyczny wpis dotyczy posiadaczy odpadów oraz innych podmiotów, które uzyskały określone decyzje, pozwolenia, zezwolenia lub koncesję, jeżeli wcześniej nie uzyskały wpisu na podstawie art. 50 ust. 2. Obejmuje to posiadacza odpadów z pozwoleniem zintegrowanym, pozwoleniem na wytwarzanie odpadów albo zezwoleniem na zbieranie lub przetwarzanie odpadów. Dotyczy także podmiotu, który uzyskał decyzję zatwierdzającą program gospodarowania odpadami wydobywczymi lub zezwolenie na prowadzenie obiektu unieszkodliwiania odpadów wydobywczych, a także podmiotu posiadającego koncesję na podziemne składowanie odpadów.

Druga część przepisu wyłącza z obowiązku wpisu określone grupy. Są to między innymi osoby fizyczne i jednostki organizacyjne niebędące przedsiębiorcami, które wykorzystują odpady na potrzeby własne zgodnie z art. 27 ust. 8, oraz podmioty władające powierzchnią ziemi, na której stosuje się komunalne osady ściekowe w celach wskazanych w art. 96 ust. 1 pkt 1-3, jeżeli korzystają ze zwolnienia z obowiązku uzyskania zezwolenia na przetwarzanie odpadów. Wyłączono również nieprofesjonalną działalność w zakresie zbierania odpadów, transportowanie odpadów wytworzonych przez siebie oraz wytwórców odpadów będących rolnikami gospodarującymi na powierzchni użytków rolnych poniżej 75 ha, o ile nie podlegają wpisowi na podstawie ust. 1. Przepis rozdziela więc przypadki wpisu dokonywanego z urzędu od sytuacji, w których działalność nie wymaga wpisu.

Art. 52 ust. 1 określa zakres informacji, które rejestr zawiera w przypadku podmiotów wpisywanych do niego na wniosek. Przepis łączy dane ogólne, dotyczące samego podmiotu, z informacjami zależnymi od rodzaju prowadzonej działalności oraz właściwej ustawy szczegółowej.

Podstawowy zakres obejmuje imię i nazwisko albo nazwę, adres zamieszkania lub siedziby, adres e-mail oraz NIP, a w określonych przypadkach także europejski numer identyfikacji podatkowej. Dla osoby fizycznej nieobowiązanej do posiadania NIP przewidziano numer PESEL. Jeżeli wyznaczono autoryzowanego przedstawiciela, rejestr może obejmować również rozszerzone dane kontaktowe, osobę do kontaktu oraz dane producenta, który go wyznaczył.

Szczegółowe informacje zostały pogrupowane według rodzajów działalności. Art. 52 ust. 1 pkt 4 dotyczy między innymi wprowadzających produkty, organizacji odzysku, podmiotów prowadzących recykling lub odzysk oraz przedsiębiorców związanych z produktami jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych. Pkt 5 obejmuje podmioty działające przy recyklingu pojazdów, pkt 6 podmioty związane ze zużytym sprzętem elektrycznym i elektronicznym, pkt 7 podmioty zajmujące się bateriami i akumulatorami, a pkt 7a organizacje odzysku opakowań oraz przedsiębiorców eksportujących odpady opakowaniowe lub dokonujących ich wewnątrzwspólnotowej dostawy.

W zależności od kategorii podmiotu rejestr wskazuje między innymi rodzaje odpadów, stosowane procesy, adresy miejsc działalności, decyzje związane z gospodarką odpadami, moce przerobowe instalacji lub zakładów, informacje o systemach jakości i zarządzania środowiskowego, a także dane zawartych umów i podmiotów współpracujących. Praktyczne znaczenie przepisu polega na ujednoliceniu informacji identyfikujących podmioty oraz opisujących ich działalność odpadową.

Przepis określa, kto i w jakim zakresie ma obowiązek prowadzenia „ewidencji odpadów”. Ewidencja obejmuje bieżące zapisy dotyczące ilości i jakości odpadów, prowadzone zgodnie z katalogiem odpadów określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 4 ust. 3.

Podstawowym obowiązkiem objęty jest posiadacz odpadów. Jeżeli na podstawie art. 28 ust. 1 odpowiedzialność za wytwarzane odpady została przeniesiona na inny podmiot, to właśnie ten podmiot prowadzi ewidencję w zakresie tych odpadów. Odrębnie uregulowano sytuację sprzedawców odpadów i pośredników w obrocie odpadami, którzy nie są posiadaczami odpadów. Muszą oni na bieżąco ewidencjonować ilości i jakość odpadów niebezpiecznych.

Ustęp 4 wskazuje przypadki wyłączenia obowiązku ewidencyjnego. Dotyczą one między innymi wytwórców odpadów komunalnych, określonych pojazdów wycofanych z eksploatacji, części rolników gospodarujących na powierzchni użytków rolnych poniżej 75 ha oraz odpadów budowlanych i rozbiórkowych pochodzących z robót wykonywanych przez osoby fizyczne niebędące przedsiębiorcami. Wyłączenie obejmuje także osoby fizyczne i jednostki organizacyjne niebędące przedsiębiorcami, które wykorzystują odpady na własne potrzeby zgodnie z art. 27 ust. 8, podmioty wskazane w art. 45 ust. 1 pkt 1 i 12 oraz rodzaje lub ilości odpadów określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 5. W przypadku rolników wyłączenie wiąże się również z brakiem obowiązku wpisu do rejestru na podstawie art. 51 ust. 1.

Ustęp 5 upoważnia ministra właściwego do spraw klimatu do określenia w rozporządzeniu kolejnych rodzajów lub ilości odpadów zwolnionych z ewidencji. Kryteriami mają być ich szkodliwość oraz potrzeba ułatwień przy wytwarzaniu niewielkich ilości odpadów.

Przepis określa zasady prowadzenia ewidencji odpadów oraz zakres informacji ujmowanych w dokumentach ewidencyjnych. Podstawowym rozwiązaniem jest korzystanie z dokumentów dopasowanych do rodzaju podmiotu i prowadzonej działalności. Posiadacze odpadów stosują między innymi kartę przekazania odpadów i kartę ewidencji odpadów, a w określonych przypadkach także karty dotyczące komunalnych osadów ściekowych, zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego oraz pojazdów wycofanych z eksploatacji. Sprzedawcy odpadów i pośrednicy niebędący posiadaczami odpadów prowadzą kartę ewidencji odpadów niebezpiecznych. Dla podmiotów zajmujących się odpadami komunalnymi przewidziano kartę przekazania odpadów komunalnych.

Dokumenty powinny zawierać dane identyfikacyjne podmiotów, ich numer rejestrowy i, o ile został nadany, NIP, a także informacje o rodzaju działalności, pochodzeniu i przeznaczeniu odpadów, ich masie, kodzie i sposobie gospodarowania. Poszczególne karty zawierają ponadto dane właściwe dla danego rodzaju odpadów, na przykład informacje o transporcie, PCB, obróbce osadów, przetwarzaniu zużytego sprzętu albo demontażu pojazdów. Przy przekazywaniu odpadów do składowania ewidencję uzupełniają podstawowa charakterystyka odpadów i wyniki testów zgodności.

Dokumenty sporządza się za pośrednictwem indywidualnego konta w Bazie danych o produktach i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami. W razie awarii systemu dopuszczalne jest prowadzenie ewidencji w formie papierowej lub elektronicznej poza Bazą, z obowiązkiem późniejszego wprowadzenia danych, co do zasady nie później niż w terminie 30 dni od ustania awarii. W czasie awarii kierujący środkiem transportu musi posiadać odpowiednią kartę albo jej kopię. Przepis zapewnia więc ciągłość dokumentowania przekazywania i przemieszczania odpadów także przy niedostępności systemu.

Przepis zmienia zasady gospodarowania udziałami i akcjami w spółkach z udziałem jednostek samorządu terytorialnego oraz reguły dotyczące ich organów. Jednym z głównych elementów jest uchylenie ust. 4 w art. 10a oraz określenie wymagań wobec kandydatów do organów nadzorczych. Kandydat wskazywany przez podmiot wykonujący prawa z akcji jednostki samorządu terytorialnego lub komunalnej osoby prawnej ma spełniać wymogi określone w art. 19 ust. 1 ustawy o zasadach zarządzania mieniem państwowym, ale bez obowiązku posiadania pozytywnej opinii Rady do spraw spółek z udziałem Skarbu Państwa i państwowych osób prawnych.

Podmiot wykonujący prawa z akcji ma także podejmować działania zmierzające do określenia, w uchwale walnego zgromadzenia albo w statucie spółki, wymagań wobec kandydata do organu zarządzającego. Zasady z art. 10a obejmują również spółki zależne. W odniesieniu do członków ich rad nadzorczych stosuje się odpowiednio art. 19 wskazanej ustawy, również z wyłączeniem wymogu uzyskania tej opinii.

Zmiany w art. 12 porządkują zasady wnoszenia wkładów, obejmowania oraz zbywania udziałów i akcji. Przy zbywaniu udziałów i akcji stosuje się odpowiednio art. 11-16 ustawy o zasadach zarządzania mieniem państwowym. Czynności zbycia dokonuje przewodniczący zarządu jednostki samorządu terytorialnego, a w gminie wójt, burmistrz albo prezydent miasta, przy czym potrzebna jest zgoda organu stanowiącego jednostki.

Ponadto uchylono ust. 4 w art. 18. W sprawach przekształcenia przedsiębiorstwa komunalnego w spółkę nie stosuje się ustawy o komercjalizacji i niektórych uprawnieniach pracowników, chyba że sama ustawa przewiduje wyjątek. പരിണ

Przepisy wprowadzające ustawę o zasadach zarządzania mieniem państwowym

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2016/2260/text/U/D20162260Lj.pdf

Komunalna gospodarka

Komunalna gospodarka w przepisach

o odpadach15 przepisów

Przepisy wprowadzające ustawę o zasadach zarządzania mieniem państwowym1 przepis