Najwyższa Izba Kontroli jest naczelnym organem kontroli państwowej. Oznacza to, że Konstytucja wskazuje ją jako najważniejszy organ wykonujący kontrolę państwową. Przepis określa więc jej szczególną pozycję w systemie organów państwa. Najwyższa Izba Kontroli podlega Sejmowi. Przepis wyraźnie wskazuje zatem na jej podporządkowanie Sejmowi. Jest to druga, obok określenia jej jako naczelnego organu kontroli państwowej, podstawowa cecha ustrojowa Najwyższej Izby Kontroli wskazana w tym przepisie. Najwyższa Izba Kontroli działa na zasadach kolegialności. Oznacza to, że jej działanie ma opierać się na zasadzie wspólnego, a nie wyłącznie jednoosobowego podejmowania czynności lub rozstrzygnięć. Sam przepis nie określa jednak szczegółowo, jak ta zasada ma być realizowana. Wskazuje jedynie, że kolegialność jest podstawową zasadą działania Najwyższej Izby Kontroli.

Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej

Przepis wskazuje, że Najwyższa Izba Kontroli jest najważniejszym państwowym organem zajmującym się kontrolą. Jednocześnie określa jej relację z Sejmem: Izba podlega właśnie temu organowi. Oznacza to, że jej miejsce w strukturze państwa jest powiązane z Sejmem. Przepis stanowi także, że Izba działa kolegialnie, a więc jej funkcjonowanie opiera się na wspólnym działaniu, a nie wyłącznie na decyzjach jednej osoby.

Kolegialność

Kolegialność w przepisach

Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej1 przepis

o Najwyższej Izbie Kontroli1 przepis