Intensywność zabudowy

Intensywność zabudowy to wskaźnik opisujący, jak duża jest zabudowa w stosunku do powierzchni, której dotyczy ustalenie planistyczne. Ustawowa definicja tego pojęcia znajduje się w ustawie „Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne” i odwołuje się do stosunku, czyli porównania dwóch wartości. Pierwszą z nich stanowi suma powierzchni wszystkich kondygnacji budynków zlokalizowanych na określonym obszarze. Drugą jest powierzchnia przyjmowana jako punkt odniesienia w danym ustaleniu.

Przy obliczaniu wskaźnika bierze się pod uwagę wszystkie kondygnacje budynków, a nie tylko ich powierzchnię zajętą na poziomie terenu. Oznacza to, że uwzględnia się łączną powierzchnię poszczególnych kondygnacji obiektów znajdujących się na analizowanym obszarze. Znaczenie ma więc zarówno liczba budynków, jak i ich wielkość oraz liczba kondygnacji. Sama powierzchnia zabudowy, rozumiana jako obrys budynków na gruncie, nie wyczerpuje tego pojęcia.

W praktyce wskaźnik pozwala ocenić, czy na danym obszarze zabudowa jest bardziej skupiona i intensywna, czy też ma charakter luźniejszy. Wyższa wartość oznacza większą łączną powierzchnię kondygnacji w odniesieniu do przyjętej powierzchni terenu, natomiast niższa wskazuje na mniejszą skalę zabudowy w takim ujęciu. Wskaźnik może zatem porządkować sposób kształtowania przestrzeni i ułatwiać porównywanie różnych obszarów.

Pojęcie ma znaczenie przy określaniu parametrów i zasad zagospodarowania terenu w ramach planowania przestrzennego. Pozwala przełożyć ogólną ocenę skali zabudowy na mierzalny parametr, który może być wykorzystywany przy ustalaniu, jak dużo powierzchni budynków może znajdować się na danym obszarze. Przy interpretacji zawsze istotne jest ustalenie, jaką powierzchnię przyjęto jako podstawę obliczenia oraz jakie budynki i kondygnacje obejmuje analizowane ustalenie.