Kodeks wykroczeń (kw)

o leczeniu niepłodności

To przepis nowelizujący, a nie przepis merytoryczny. Jego jedyną funkcją było zmienienie brzmienia innego aktu, czyli ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Sama treść wprowadzonych zmian nie została w tym miejscu przytoczona.

### Najważniejsze punkty

- Adresatem przepisu jest tekst ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, a nie obywatel ani organ stosujący prawo - z samego artykułu nie wynika żaden obowiązek ani uprawnienie.
- Zmiana obejmuje wykaz poprawek do aktu zmienianego, wyliczonych w akcie nowelizującym.
- Treść wprowadzonych zmian nie jest w tym miejscu odtworzona, więc z komentowanego fragmentu nie da się odczytać, na czym polegały.
- Skutek nastąpił jednorazowo, wraz z wejściem przepisu w życie: brzmienie aktu zmienianego zostało wtedy przeredagowane.
- Stan prawny odczytuje się z aktualnego brzmienia ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, a nie z tego artykułu.

### W praktyce

Znaczenie tego artykułu jest dziś przede wszystkim porządkowe. Normy do zastosowania szuka się w aktualnym tekście ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, gdzie wprowadzone zmiany są już uwzględnione w jego własnej numeracji.

o obronie Ojczyzny

Art. 53 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym reguluje procedurę wydawania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przepis ten jest kluczowy dla procesu planowania przestrzennego, szczególnie w kontekście inwestycji mających na celu realizację zadań publicznych, takich jak budowa dróg, szkół, szpitali czy infrastruktury komunalnej.

#### 1. Zawiadomienia stron

Art. 53 ust. 1 wprowadza obowiązek zawiadamiania stron postępowania o wszczęciu postępowania, wydanych postanowieniach oraz decyzji kończącej postępowanie poprzez publikację w Biuletynie Informacji Publicznej (BIP) oraz w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Wyjątek stanowią inwestycje lokalizowane na terenach zamkniętych ustalonych przez Ministra Obrony Narodowej.

#### 2. Zawiadomienia inwestora i właścicieli nieruchomości

Zgodnie z ust. 1a, inwestor oraz właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości, na których będą lokalizowane inwestycje celu publicznego, są zawiadamiani w sposób określony w art. 39 Kodeksu postępowania administracyjnego (KPA). Oznacza to, że zawiadomienia te muszą być doręczane bezpośrednio, co zapewnia pełną informację zainteresowanym stronom.

#### 3. Ustalanie praw rzeczowych i adresów

Ust. 1b i 1c precyzują, że prawa rzeczowe do nieruchomości oraz dane dotyczące osób, którym te prawa przysługują, ustala się na podstawie ksiąg wieczystych, ewidencji gruntów i budynków oraz innych dokumentów urzędowych. Adresy osób ustala się na podstawie wszelkich znanych organowi okoliczności, co ma na celu zapewnienie skuteczności doręczeń.

#### 4. Nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym

W przypadku nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym lub braku możliwości ustalenia adresu właściciela, zawiadomienia dokonuje się w sposób określony w art. 49 KPA, czyli poprzez publiczne obwieszczenie (ust. 1d).

#### 5. Wyłączenia stosowania przepisów KPA

Art. 53 ust. 1e i 1f wyłącza stosowanie niektórych przepisów KPA, co ma na celu uproszczenie i przyspieszenie postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego.

#### 6. Uzgodnienia z organami

Ust. 4 wymienia organy, z którymi należy uzgodnić decyzje o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Są to m.in. minister właściwy do spraw zdrowia, wojewódzki konserwator zabytków, organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej, dyrektor urzędu morskiego, organy nadzoru górniczego, minister właściwy do spraw środowiska, starosta oraz inne organy wymienione w przepisie. Uzgodnienia te są dokonywane w trybie art. 106 KPA, a brak stanowiska organu uzgadniającego w terminie 2 tygodni uważa się za uzgodnienie (ust. 4a).

#### 7. Zawieszenie postępowania

W przypadku odmowy uzgodnienia decyzji przez organy z uwagi na zamiar realizacji zadań rządowych lub samorządowych, postępowanie administracyjne może być zawieszone na okres nie dłuższy niż 9 miesięcy (ust. 4b).

#### 8. Opinie operatorów systemów przesyłowych

Ust. 5e i 5f wprowadzają obowiązek uzyskania opinii operatorów systemów przesyłowych elektroenergetycznych, gazowych oraz podmiotów zajmujących się transportem ropy naftowej lub produktów naftowych. Opinie te muszą być przedstawione w terminie 2 tygodni, a ich brak uznaje się za opinię pozytywną.

#### 9. Odwołania i stwierdzenie nieważności decyzji

Art. 53 ust. 6 i 7 określają, że odwołanie od decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji powinno zawierać zarzuty odnoszące się do decyzji oraz dowody uzasadniające żądanie. Nie stwierdza się nieważności decyzji, jeżeli od jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło 12 miesięcy, a decyzji nie uchyla się w przypadku wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 KPA, jeżeli upłynęło 12 miesięcy od jej doręczenia lub ogłoszenia.

### Podsumowanie

Art. 53 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wprowadza szczegółowe procedury dotyczące zawiadamiania stron, uzgadniania decyzji z różnymi organami oraz ustalania praw rzeczowych do nieruchomości. Przepis ten ma na celu zapewnienie transparentności i skuteczności postępowania administracyjnego w sprawach dotyczących lokalizacji inwestycji celu publicznego, jednocześnie wprowadzając mechanizmy przyspieszające i upraszczające ten proces.

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

To przepis nowelizujący, a nie przepis merytoryczny. Jego jedyną funkcją było zmienienie brzmienia innego aktu, czyli ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Sama treść wprowadzonych zmian nie została w tym miejscu przytoczona.

### Najważniejsze punkty

- Adresatem przepisu jest tekst ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, a nie obywatel ani organ stosujący prawo - z samego artykułu nie wynika żaden obowiązek ani uprawnienie.
- Zmiana została opisana jako punktowa: dotyczy wskazanych jednostek redakcyjnych aktu zmienianego, a nie całego jego tekstu.
- Treść wprowadzonych zmian nie jest w tym miejscu odtworzona, więc z komentowanego fragmentu nie da się odczytać, na czym polegały.
- Skutek nastąpił jednorazowo, wraz z wejściem przepisu w życie: brzmienie aktu zmienianego zostało wtedy przeredagowane.
- Stan prawny odczytuje się z aktualnego brzmienia ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, a nie z tego artykułu.

### W praktyce

Znaczenie tego artykułu jest dziś przede wszystkim porządkowe. Normy do zastosowania szuka się w aktualnym tekście ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, gdzie wprowadzone zmiany są już uwzględnione w jego własnej numeracji.

Art. 56 Prawa budowlanego reguluje procedurę związaną z zakończeniem budowy obiektu budowlanego oraz przystąpieniem do jego użytkowania. Przepis ten nakłada na inwestora obowiązek zawiadomienia odpowiednich organów o zakończeniu budowy i zamiarze przystąpienia do użytkowania obiektu. W szczególności dotyczy to organów takich jak Państwowa Inspekcja Sanitarna oraz Państwowa Straż Pożarna.

### Kluczowe elementy przepisu:

1. **Obowiązek zawiadomienia organów**:
   - Inwestor musi zawiadomić odpowiednie organy o zakończeniu budowy i zamiarze przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego.
   - Organy te mają za zadanie sprawdzić zgodność wykonania obiektu z projektem budowlanym.

2. **Zakres zastosowania**:
   - Przepis dotyczy zarówno obiektów, które wymagają uzyskania pozwolenia na użytkowanie, jak i tych, które takiego pozwolenia nie wymagają, ale ich projekt budowlany wymagał uzgodnienia pod względem ochrony przeciwpożarowej lub wymagań higienicznych i zdrowotnych.

3. **Termin na zajęcie stanowiska przez organy**:
   - Organy mają 14 dni od dnia otrzymania zawiadomienia na zajęcie stanowiska w sprawie zgodności wykonania obiektu budowlanego z projektem budowlanym.
   - Niezajęcie stanowiska w tym terminie traktuje się jako brak sprzeciwu lub uwag.

### Komentarz:

Art. 56 Prawa budowlanego wprowadza istotne mechanizmy mające na celu zapewnienie, że obiekty budowlane są realizowane zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym oraz spełniają wymagania dotyczące ochrony przeciwpożarowej i higieniczno-sanitarne. Przepis ten ma na celu ochronę interesu publicznego, w szczególności bezpieczeństwa użytkowników obiektów budowlanych.

#### Obowiązek zawiadomienia:
Inwestor, kończąc budowę, musi zawiadomić odpowiednie organy, co jest kluczowym elementem procedury odbioru budynku. Jest to istotne, ponieważ pozwala na weryfikację, czy budynek został wykonany zgodnie z projektem i obowiązującymi przepisami.

#### Zakres zastosowania:
Przepis obejmuje zarówno obiekty wymagające pozwolenia na użytkowanie, jak i te, które takiego pozwolenia nie wymagają, ale ich projekt budowlany wymagał uzgodnień w zakresie ochrony przeciwpożarowej lub wymagań higienicznych i zdrowotnych. Jest to ważne, ponieważ zapewnia, że wszystkie obiekty, niezależnie od wymogu uzyskania pozwolenia na użytkowanie, spełniają określone standardy bezpieczeństwa.

#### Termin na zajęcie stanowiska:
14-dniowy termin na zajęcie stanowiska przez organy jest istotny z punktu widzenia inwestora, ponieważ zapewnia pewność prawną i umożliwia planowanie dalszych działań. Brak reakcji organów w tym terminie jest traktowany jako brak sprzeciwu lub uwag, co przyspiesza proces odbioru budynku i jego użytkowania.

### Wnioski:
Art. 56 Prawa budowlanego jest kluczowym przepisem w procesie zakończenia budowy i przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego. Zapewnia on, że obiekty budowlane są realizowane zgodnie z projektem i spełniają wymagania bezpieczeństwa, co jest istotne zarówno z punktu widzenia inwestora, jak i użytkowników obiektów. Przepis ten wprowadza również mechanizmy, które przyspieszają proces odbioru budynku, co jest korzystne dla inwestorów.

Prawo budowlane

Artykuł 348 dotyczy badań próbek wody w kąpieliskach i miejscach okazjonalnie wykorzystywanych do kąpieli. Zgodnie z tym artykułem, badania te mogą być wykonywane przez laboratoria Państwowej Inspekcji Sanitarnej lub laboratoria posiadające udokumentowany system jakości badań wody, zatwierdzony przez Państwową Inspekcję Sanitarną.

Aby laboratorium mogło być zatwierdzone do przeprowadzania takich badań, musi spełniać określone wymagania, w tym posiadać system jakości zgodny z normą PN-EN ISO/IEC-17025. Zatwierdzenie takiego laboratorium jest dokonywane rocznie przez właściwego inspektora sanitarnego na podstawie określonych dokumentów, takich jak zaświadczenie o przeszkoleniu pracowników pobierających próbki wody, certyfikat laboratorium, wykaz prowadzonych badań oraz dokumentacja potwierdzająca poprawność badań.

Artykuł 348 określa również dwustopniowy system zapewnienia jakości badań, który obejmuje kontrolę jakości wyników zarówno wewnętrzną, jak i zewnętrzną. W przypadku zmiany normy PN-EN ISO/IEC-17025, zatwierdzenie laboratorium musi być dokonane zgodnie z obowiązującym wydaniem normy.

Właściwy inspektor sanitarny może również przeprowadzić kontrolę laboratorium przed zatwierdzeniem, aby upewnić się, że spełnia ono wszystkie wymagania określone w normie. Działania te mają na celu zapewnienie, że badania wody wykonywane w kąpieliskach są rzetelne i wiarygodne.

Prawo wodne

Przepis tworzy słownik pojęć używanych w ustawie. Jego znaczenie polega na ujednoliceniu rozumienia terminów dotyczących ochrony przeciwpowodziowej, gospodarowania wodami, stanu środowiska wodnego oraz korzystania z wód.

Zdefiniowano między innymi „budowle przeciwpowodziowe”, obejmujące takie obiekty jak kanały ulgi, poldery, zbiorniki, wały, falochrony i budowle regulacyjne, wraz z obiektami oraz nieruchomościami związanymi z ochroną przed powodzią. „Budowle piętrzące” to budowle umożliwiające stałe lub okresowe podnoszenie poziomu wód powierzchniowych. Przepis wyjaśnia także pojęcia „cieków naturalnych”, „kanałów”, „dorzecza”, „obszaru dorzecza” oraz „gruntów pokrytych wodami”.

Rozbudowana część przepisu dotyczy jakości wód. Określono w niej między innymi „dobry stan chemiczny”, „dobry stan ekologiczny”, „dobry potencjał ekologiczny”, „dobry stan ilościowy” oraz „dobry stan wód” powierzchniowych i podziemnych. Zdefiniowano również „cele środowiskowe dla wód morskich” i „dobry stan środowiska wód morskich”, odnosząc je do czystości, prawidłowego funkcjonowania ekosystemów oraz ograniczenia zanieczyszczeń.

Przepis obejmuje ponadto pojęcia związane z kąpielą, w tym „kąpielisko”, „miejsce okazjonalnie wykorzystywane do kąpieli” i „klasyfikację wody w kąpielisku”, a także „koszty środowiskowe”, „koszty zasobowe”, „nawozy” i „nawozy naturalne”. Wskazuje również, czym są jednolite części wód podziemnych i powierzchniowych oraz obszary chronione. Dzięki tym definicjom dalsze przepisy mogą posługiwać się skrótowymi, ale precyzyjnie określonymi pojęciami.

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2017/1566/text/U/D20171566Lj.pdf

Przepis określa zasady tworzenia i uzupełniania systemu informacyjnego gospodarowania wodami. System korzysta z rejestrów i zbiorów danych prowadzonych przez ministra właściwego do spraw gospodarki wodnej oraz Wody Polskie, a także z danych przekazywanych przez wskazane służby, organy, właścicieli urządzeń wodnych, spółki wodne i inne podmioty. Zakres informacji obejmuje między innymi wyniki pomiarów i ocen stanu wód powierzchniowych i podziemnych, dane hydrogeologiczne, informacje o kąpieliskach, pozwoleniach zintegrowanych, strefach i obszarach ochronnych, spółkach wodnych, urządzeniach wodnych oraz nieruchomościach.

**Organy administracji publicznej i podmioty wymienione w ust. 1 przekazują te dane nieodpłatnie.** Przepis wskazuje więc zarówno źródła informacji, jak i obowiązek współpracy przy prowadzeniu systemu. Szczególne obowiązki dotyczą właściciela urządzenia wodnego. Powinien on zgłosić urządzenie Wodom Polskim w celu wpisania do systemu w ciągu 60 dni od rozpoczęcia jego użytkowania. Wpis obejmuje dane właściciela, sposób korzystania z wód, parametry i stan techniczny urządzenia, jego dokładną lokalizację oraz dane dotyczące zgody wodnoprawnej. Każdą zmianę tych informacji należy zgłosić w terminie 30 dni od jej wystąpienia.

Odrębny obowiązek nałożono na organizatora kąpieliska, który przekazuje Wodom Polskim aktualny profil wody w kąpielisku w ciągu 30 dni od jego sporządzenia. Ust. 7 przewiduje wydanie rozporządzenia określającego szczegółowy zakres danych, organizację systemu, standardy techniczne, źródła danych oraz częstotliwość ich przekazywania. Przy jego wydawaniu uwzględnia się znaczenie systemu dla zarządzania zasobami wodnymi, interoperacyjność i harmonizację zbiorów danych. W praktyce przepis tworzy podstawę jednolitego gromadzenia informacji potrzebnych do zarządzania wodami i prowadzenia infrastruktury informacji przestrzennej.

Przepis rozdziela kompetencje organów i inspekcji w zakresie kontroli gospodarowania wodami oraz wskazuje, kto może wykonywać czynności kontrolne. Podstawowy zakres, obejmujący art. 334 pkt 1-7 oraz 9-13, należy do Inspekcji Wodnej działającej w imieniu Wód Polskich. W odniesieniu do pasa technicznego kontrolę w zakresie art. 334 pkt 6 wykonują dyrektorzy urzędów morskich. Inspekcja Wodna i dyrektorzy urzędów morskich są określani jako „organy wykonujące kontrolę”.

Odrębnie uregulowano kontrolę Wód Polskich. W zakresie art. 334 pkt 1-7 oraz 9-13 wykonuje ją minister właściwy do spraw gospodarki wodnej. Czynności kontrolne mogą wykonywać pracownicy urzędu obsługującego tego ministra, Wód Polskich oraz urzędów morskich, ale wyłącznie na podstawie upoważnień udzielonych odpowiednio przez organy wykonujące kontrolę.

Państwowa Inspekcja Sanitarna odpowiada za kontrolę w zakresie art. 334 pkt 8. Z kolei Inspekcja Ochrony Środowiska wykonuje kontrolę w dwóch szczególnych obszarach. Pierwszy obejmuje art. 334 pkt 2 i 3 w części dotyczącej pobranych wód oraz ochrony wód przed zanieczyszczeniami. Drugi dotyczy art. 334 pkt 6, w zakresie stosowania programu działań służącego zmniejszeniu zanieczyszczenia wód azotanami pochodzącymi ze źródeł rolniczych oraz zapobieganiu dalszemu zanieczyszczeniu przez podmioty prowadzące produkcję rolną i działalność, o których mowa w art. 102 ust. 1. Praktyczne znaczenie przepisu polega na precyzyjnym przypisaniu zadań kontrolnych poszczególnym organom.

Przepis określa zasady urzędowej i wewnętrznej kontroli jakości wody w kąpieliskach oraz w miejscach okazjonalnie wykorzystywanych do kąpieli. Zadania urzędowe wykonują organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Obejmują one ocenę bieżącą i sezonową jakości wody w kąpielisku, a także jej klasyfikację jako „niedostatecznej”, „dostatecznej”, „dobrej” albo „doskonałej”. W miejscu okazjonalnie wykorzystywanym do kąpieli przeprowadza się bieżącą ocenę jakości wody.

Kontrola urzędowa obejmuje wyznaczanie punktów pobierania próbek, pobieranie, transport i badanie próbek, ocenę kontroli wewnętrznej oraz ocenę i klasyfikację jakości wody w kąpielisku. W przypadku miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli kontrola jest wykonywana tylko wtedy, gdy wystąpi sytuacja mogąca pogorszyć jakość wody, i ogranicza się do pobrania oraz zbadania próbek w wyznaczonych punktach.

Za kontrolę wewnętrzną w kąpielisku odpowiada jego organizator. Ustala on z właściwym inspektorem sanitarnym harmonogram pobierania próbek, prowadzi systematyczną obserwację wody, pobiera próbki w ustalonych terminach i wykonuje wymagane badania. Po krótkotrwałym zanieczyszczeniu pobiera także dodatkowe próbki w terminie 7 dni od jego ustania. Wyniki badań muszą być dokumentowane i przekazywane inspektorowi sanitarnemu, przy czym wynik wskazujący na przekroczenie wymagań przekazuje się w dniu jego uzyskania, a wynik potwierdzający spełnienie wymagań, w terminie nie dłuższym niż 3 dni od otrzymania.

Organizator informuje również o zmianach mogących pogorszyć jakość wody, zawieszeniu harmonogramu i jego przyczynach, a kąpiące się osoby, o jakości wody i zaleceniach organów Inspekcji. Przed otwarciem sezonu przekazuje Głównemu Inspektorowi Sanitarnemu profil wody w kąpielisku.

Przepis określa zasady postępowania w razie stwierdzenia, że woda w kąpielisku nie spełnia wymagań określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1. Dotyczy to w szczególności krótkotrwałego zanieczyszczenia lub nadmiernego zakwitu sinic, ujawnionych w wyniku kontroli wewnętrznej albo urzędowej.

W takiej sytuacji państwowy powiatowy lub państwowy graniczny inspektor sanitarny, w drodze decyzji, zobowiązuje organizatora kąpieliska do ustalenia przyczyny zanieczyszczenia oraz podjęcia działań służących ochronie zdrowia ludzkiego i poprawie jakości wody. Inspektor niezwłocznie podejmuje także działania ochronne i, w razie konieczności, wprowadza zakaz kąpieli w danym sezonie kąpielowym albo tymczasowy zakaz kąpieli.

Przepis nakłada obowiązki informacyjne na inspektora, organizatora kąpieliska oraz wójta, burmistrza lub prezydenta miasta. Informacja o zakazie ma być rozpowszechniona za pomocą środków masowego przekazu, a organizator zamieszcza ją również w miejscu oznakowania kąpieliska. Wszystkie te działania powinny nastąpić w dniu wydania albo otrzymania decyzji, zgodnie z zakresem obowiązku danego podmiotu.

Odrębnie uregulowano sytuację trwałego pogorszenia jakości wody. Jeżeli została ona zaklasyfikowana jako niedostateczna w 5 kolejnych sezonach kąpielowych, inspektor wprowadza, w drodze decyzji, stały zakaz kąpieli. W przypadku kąpielisk położonych w częściach wód przekraczających granicę państwa lub przy tej granicy przewidziano ponadto szybkie przekazywanie informacji wojewodzie, a następnie odpowiednim władzom innego państwa. Społeczeństwo powinno otrzymywać informacje o jakości wody w sposób niebudzący wątpliwości co do stwierdzonych zagrożeń.

Przepis określa zasady wyznaczania sezonu kąpielowego i tworzenia wykazu kąpielisk. Rada gminy ustala je corocznie w drodze uchwały będącej aktem prawa miejscowego. Sezon kąpielowy może obejmować okres od 1 czerwca do 30 września, a uchwała w tej sprawie powinna zostać podjęta do 20 maja. Wykaz może obejmować kąpieliska na terenie gminy oraz na przyległych do niej polskich obszarach morskich.

Postępowanie rozpoczyna organizator kąpieliska, który do 31 grudnia roku poprzedzającego planowane otwarcie składa wójtowi, burmistrzowi albo prezydentowi miasta wniosek o ujęcie kąpieliska w wykazie. Wniosek musi zawierać między innymi dane organizatora, nazwę i adres kąpieliska, opis jego granic, długość linii brzegowej, przewidywaną dzienną liczbę użytkowników, terminy otwarcia i zamknięcia, opis infrastruktury oraz sposób gospodarowania odpadami. Dołącza się również dokumenty dotyczące zgłoszenia wodnoprawnego, profilu i jakości wody, statusu kąpieliska, udogodnień oraz zgody właściciela wód i właściciela przyległego gruntu.

Niekompletny wniosek podlega uzupełnieniu w terminie 7 dni od doręczenia wezwania. Brak uzupełnienia powoduje pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia. Następnie organ wykonawczy gminy przygotowuje projekt uchwały, podaje go do publicznej wiadomości i umożliwia składanie uwag przez co najmniej 21 dni, a później rozpatruje je w terminie do 14 dni. Projekt wraz z dokumentami jest przekazywany do opiniowania właściwym organom, przy czym brak opinii w terminie 14 dni oznacza opinię pozytywną. Na obszarze parku narodowego kąpielisko może powstać tylko wtedy, gdy nie sprzeciwiają się temu odpowiednie plany ochrony lub zadań ochronnych oraz zasady udostępniania parku. Mechanizm ten porządkuje coroczne planowanie kąpielisk, zapewnia udział organizatorów i właściwych organów oraz przewiduje publiczny etap zgłaszania uwag.

Przepis określa zasady tworzenia miejsca okazjonalnie wykorzystywanego do kąpieli, czyli miejsca działającego przez okres nie dłuższy niż 30 kolejnych dni w roku kalendarzowym. Rozwiązanie to może być zastosowane wtedy, gdy nie ma uzasadnienia dla utworzenia kąpieliska.

Utworzenie takiego miejsca wymaga zgłoszenia do wójta, burmistrza albo prezydenta miasta właściwego dla planowanej lokalizacji. Zgłoszenie obejmuje również zgłoszenie wodnoprawne, przekazywane za pośrednictwem tego organu. Organizator może rozpocząć działanie, jeżeli organ nie wniesie sprzeciwu w terminie 30 dni od doręczenia zgłoszenia albo wcześniej zawiadomi o jego braku.

Zgłoszenie powinno określać między innymi organizatora, lokalizację i granice miejsca, długość linii brzegowej, przewidywaną liczbę użytkowników, terminy otwarcia i zamknięcia, infrastrukturę, dostępność dla osób niepełnosprawnych oraz sposób gospodarowania odpadami. Należy do niego dołączyć zgody właścicieli, uzasadnienie braku potrzeby utworzenia kąpieliska i poświadczenie opłaty za zgłoszenie wodnoprawne, a w określonych przypadkach także zgodę właściciela sztucznego zbiornika wodnego.

Niekompletne zgłoszenie podlega uzupełnieniu w terminie 7 dni. Organ przekazuje dokumenty właściwym organom do przyjęcia zgłoszenia wodnoprawnego i zaopiniowania. Brak opinii w terminie 7 dni oznacza opinię pozytywną. Dla zgłoszenia wodnoprawnego przewidziano 21 dni na sprzeciw, a termin rozpatrzenia zgłoszenia może zostać przedłużony, jeżeli nie nadeszła informacja o sprzeciwie albo jego braku.

Sprzeciw może wynikać między innymi z ważnego interesu publicznego, potrzeby utworzenia kąpieliska, ochrony środowiska, zdrowia lub bezpieczeństwa, a także z niezgodności z określonymi ustaleniami i zakazami. Na obszarze parku narodowego dodatkowym warunkiem jest zgodność z planem ochrony, planem zadań ochronnych i zasadami udostępniania parku.

Przepis określa podstawowy cel ochrony wód: osiągnięcie celów środowiskowych dla jednolitych części wód powierzchniowych, jednolitych części wód podziemnych i obszarów chronionych, a także poprawę jakości wód oraz biologicznych stosunków w środowisku wodnym i na terenach podmokłych. Ochrona ma zapewniać, zależnie od potrzeb, możliwość wykorzystywania wód do zaopatrzenia ludności w wodę przeznaczoną do spożycia, uprawiania sportu, turystyki i rekreacji, kąpieli oraz bytowania i migracji ryb i innych organizmów wodnych.

Szczegółowe obowiązki dotyczą realizacji celu związanego z kąpielą. Organizator kąpieliska sporządza i aktualizuje profil wody, przekazuje go w terminie 7 dni właściwym organom oraz podejmuje działania zmierzające do ograniczenia ryzyka zanieczyszczenia wody. Organy administracji publicznej udostępniają na jego wniosek informacje potrzebne do sporządzenia profilu, a organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej wykonują działania wskazane w art. 344 ust. 1 oraz art. 346 i art. 347.

Przepis przewiduje również wydanie rozporządzenia określającego sposób sporządzania, zakres i sposób przedstawiania oraz aktualizowania profilu wody w kąpielisku. Udostępnienie informacji jest co do zasady odpłatne, z wyjątkiem wniosków składanych przez organy administracji publicznej. Ustawa określa stawki za wyszukiwanie, przekształcanie i kopiowanie informacji, a także dodatkowe koszty przesyłki. Opłaty uiszcza się przed udostępnieniem informacji, a ich nieuiszczenie skutkuje odmową udostępnienia. Kwoty pobierane przez organy administracji rządowej stanowią dochód budżetu państwa, natomiast przez organy administracji samorządowej, dochód właściwej jednostki samorządu terytorialnego.

Inspekcja sanitarna

Inspekcja sanitarna w przepisach

Kodeks wykroczeń (kw)1 przepis

o leczeniu niepłodności1 przepis

o obronie Ojczyzny1 przepis

o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym2 przepisy

Prawo budowlane1 przepis

Prawo wodne2 przepisy

Prawo wodne8 przepisów