Przepis określa podstawowe sposoby składowania odpadów oraz wyróżnia typy składowisk odpadów. Zgodnie z ust. 1 odpady składuje się w jednym z trzech wskazanych miejsc:

1. na składowisku odpadów;
2. w podziemnym składowisku odpadów, o którym mowa w ustawie Prawo geologiczne i górnicze;
3. w obiekcie unieszkodliwiania odpadów wydobywczych, o którym mowa w ustawie o odpadach wydobywczych.

Wyliczenie obejmuje zarówno składowiska odpadów, jak i dwa rodzaje obiektów opisanych przez odesłanie do innych ustaw. Oznacza to, że przepis wskazuje dopuszczalne, wymienione w nim miejsca składowania, a przy dwóch z nich odwołuje się do regulacji dotyczących podziemnego składowiska oraz obiektu unieszkodliwiania odpadów wydobywczych.

Ust. 2 wprowadza podział składowisk odpadów na trzy typy:

- składowiska odpadów niebezpiecznych;
- składowiska odpadów obojętnych;
- składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne.

Podział ten opiera się na charakterze odpadów, przede wszystkim na rozróżnieniu odpadów niebezpiecznych, obojętnych oraz pozostałych, które nie należą do żadnej z tych dwóch grup. W praktyce przepis porządkuje więc dwa elementy związane ze składowaniem: miejsce, w którym odpady mogą być składowane, oraz typ składowiska. Dzięki temu wskazuje podstawową strukturę klasyfikacji obiektów przeznaczonych do składowania odpadów.

o odpadach

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2013/21/text/U/D20130021Lj.pdf

Przepis określa dodatkowe wymagania dotyczące wniosku o wydanie pozwolenia na budowę składowiska odpadów, z zastrzeżeniem przepisów ustawy Prawo budowlane. Wniosek powinien wskazywać podmiot ubiegający się o pozwolenie, adres składowiska, rodzaje przewidzianych odpadów oraz ich planowaną roczną i całkowitą masę. Należy w nim także określić pojemność składowiska i jego docelową rzędną, czyli maksymalną wysokość składowania.

Wniosek obejmuje również opis terenu, w szczególności jego charakterystyki geologicznej i hydrogeologicznej, a także opis działań mających zapobiegać zanieczyszczeniu środowiska lub ograniczać ilość odpadów i ich negatywne oddziaływanie. Powinien zawierać plan prowadzenia, zarządzania i monitoringu składowiska, wytyczne jego technicznego zamknięcia i rekultywacji oraz sposoby zapobiegania awariom i postępowania w razie ich wystąpienia.

Do wniosku dołącza się oświadczenie o posiadaniu tytułu prawnego do dysponowania całą nieruchomością, na której składowisko oraz związane z nim instalacje i urządzenia będą zlokalizowane. Tytuł ten musi obejmować zarówno fazę eksploatacyjną, jak i poeksploatacyjną.

Organ wydający pozwolenie określa wymagania służące ochronie życia i zdrowia ludzi, środowiska oraz uzasadnionych interesów osób trzecich. Dotyczą one między innymi typu i warunków technicznych składowiska, dopuszczalnych odpadów, masy i pojemności, prowadzenia składowiska, odcieków, gazu składowiskowego, monitoringu, awarii oraz zamknięcia i rekultywacji. Jeżeli budowa składowiska nie jest określona w wojewódzkim planie gospodarki odpadami, organ odmawia wydania pozwolenia.

Przepis określa, do jakich materiałów, substancji i działań nie stosuje się ustawy o odpadach. Wyłączenia obejmują zarówno określone rodzaje pozostałości, jak i sytuacje, w których materiały są wykorzystywane lub przemieszczane w ściśle wskazanym celu.

Poza zakresem ustawy pozostają między innymi gazy i pyły wprowadzane do atmosfery, grunt pozostający w pierwotnym położeniu oraz trwale związane z nim budynki. Wyłączono także niezanieczyszczoną glebę i inne naturalne materiały wydobyte podczas robót budowlanych, jeżeli zostaną wykorzystane w stanie naturalnym, na terenie, na którym je wydobyto. Przepis wymienia również odpady promieniotwórcze i wycofane z użytku materiały wybuchowe.

Szczególne warunki dotyczą biomasy. Wyłączenie obejmuje określone odchody, słomę oraz inne niebędące niebezpiecznymi substancje naturalne z produkcji rolniczej lub leśnej, jeżeli są wykorzystywane w rolnictwie, leśnictwie albo do produkcji energii, a zastosowane procesy nie są szkodliwe dla środowiska ani nie zagrażają życiu i zdrowiu ludzi. Wyłączone są także niebezpieczne osady przemieszczane w obrębie wód powierzchniowych, ścieki, a także produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego i zwłoki zwierząt, pod warunkami wskazanymi w przepisie.

Zakres wyłączeń obejmuje ponadto masy ziemne i skalne przemieszczane przy wydobywaniu kopalin, jeżeli sposób ich zagospodarowania określają odpowiednie dokumenty, oraz substancje przeznaczone na materiały paszowe, które nie zawierają produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego. Punkt 12 został uchylony. W praktyce przepis wyznacza granicę stosowania ustawy, wskazując przypadki podlegające innym, szczegółowo określonym zasadom.

Przepis określa przypadki, w których nie trzeba uzyskiwać zezwolenia na zbieranie odpadów lub zezwolenia na ich przetwarzanie. Zwolnienia obejmują między innymi nieprofesjonalne zbieranie odpadów przez podmioty nieprowadzące działalności gospodarczej w zakresie gospodarowania odpadami, wykorzystywanie odpadów na potrzeby własne przez osoby fizyczne i jednostki organizacyjne niebędące przedsiębiorcami, stosowanie komunalnych osadów ściekowych w określonych celach, a także działalność objętą pozwoleniem zintegrowanym albo koncesją na składowanie odpadów w składowiskach podziemnych. Dotyczą również wybranych działań wytwórców odpadów, gminnych punktów selektywnego zbierania odpadów komunalnych oraz podmiotów związanych z paszami leczniczymi.

Odrębne zwolnienia przewidziano dla wytwórcy, który unieszkodliwia własne odpady niebędące odpadami niebezpiecznymi w miejscu ich wytworzenia, oraz dla posiadacza odpadów poddającego je odzyskowi. Zakres tych zwolnień zależy od rodzajów i ilości odpadów oraz metod przetwarzania określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 3. Przepis obejmuje także zbieranie odpadów komunalnych na nieruchomości, na której powstały, zbieranie własnych odpadów przez ich wytwórcę oraz zbieranie wskazanych odpadów opakowaniowych.

W wybranych przypadkach zwolnienie wiąże się z obowiązkiem zawarcia pisemnej umowy, pod rygorem nieważności, z posiadaczem odpadów posiadającym odpowiednie zezwolenie. Umowa ma obejmować co najmniej nieodpłatne przyjmowanie odpadów.

Przepis pozwala również połączyć pozwolenie na wytwarzanie odpadów z zezwoleniem na zbieranie lub przetwarzanie. Wymaga wtedy uwzględnienia we wniosku odpowiednich wymagań i załączników. Takie pozwolenie jest jednocześnie właściwym zezwoleniem, a rozwiązanie stosuje się odpowiednio także do pozwolenia zintegrowanego.

Przepis określa, kiedy marszałek województwa dokonuje wpisu do rejestru z urzędu, a także wskazuje podmioty, które nie podlegają wpisowi. Automatyczny wpis dotyczy posiadaczy odpadów oraz innych podmiotów, które uzyskały określone decyzje, pozwolenia, zezwolenia lub koncesję, jeżeli wcześniej nie uzyskały wpisu na podstawie art. 50 ust. 2. Obejmuje to posiadacza odpadów z pozwoleniem zintegrowanym, pozwoleniem na wytwarzanie odpadów albo zezwoleniem na zbieranie lub przetwarzanie odpadów. Dotyczy także podmiotu, który uzyskał decyzję zatwierdzającą program gospodarowania odpadami wydobywczymi lub zezwolenie na prowadzenie obiektu unieszkodliwiania odpadów wydobywczych, a także podmiotu posiadającego koncesję na podziemne składowanie odpadów.

Druga część przepisu wyłącza z obowiązku wpisu określone grupy. Są to między innymi osoby fizyczne i jednostki organizacyjne niebędące przedsiębiorcami, które wykorzystują odpady na potrzeby własne zgodnie z art. 27 ust. 8, oraz podmioty władające powierzchnią ziemi, na której stosuje się komunalne osady ściekowe w celach wskazanych w art. 96 ust. 1 pkt 1-3, jeżeli korzystają ze zwolnienia z obowiązku uzyskania zezwolenia na przetwarzanie odpadów. Wyłączono również nieprofesjonalną działalność w zakresie zbierania odpadów, transportowanie odpadów wytworzonych przez siebie oraz wytwórców odpadów będących rolnikami gospodarującymi na powierzchni użytków rolnych poniżej 75 ha, o ile nie podlegają wpisowi na podstawie ust. 1. Przepis rozdziela więc przypadki wpisu dokonywanego z urzędu od sytuacji, w których działalność nie wymaga wpisu.

Art. 52 ust. 1 określa zakres informacji, które rejestr zawiera w przypadku podmiotów wpisywanych do niego na wniosek. Przepis łączy dane ogólne, dotyczące samego podmiotu, z informacjami zależnymi od rodzaju prowadzonej działalności oraz właściwej ustawy szczegółowej.

Podstawowy zakres obejmuje imię i nazwisko albo nazwę, adres zamieszkania lub siedziby, adres e-mail oraz NIP, a w określonych przypadkach także europejski numer identyfikacji podatkowej. Dla osoby fizycznej nieobowiązanej do posiadania NIP przewidziano numer PESEL. Jeżeli wyznaczono autoryzowanego przedstawiciela, rejestr może obejmować również rozszerzone dane kontaktowe, osobę do kontaktu oraz dane producenta, który go wyznaczył.

Szczegółowe informacje zostały pogrupowane według rodzajów działalności. Art. 52 ust. 1 pkt 4 dotyczy między innymi wprowadzających produkty, organizacji odzysku, podmiotów prowadzących recykling lub odzysk oraz przedsiębiorców związanych z produktami jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych. Pkt 5 obejmuje podmioty działające przy recyklingu pojazdów, pkt 6 podmioty związane ze zużytym sprzętem elektrycznym i elektronicznym, pkt 7 podmioty zajmujące się bateriami i akumulatorami, a pkt 7a organizacje odzysku opakowań oraz przedsiębiorców eksportujących odpady opakowaniowe lub dokonujących ich wewnątrzwspólnotowej dostawy.

W zależności od kategorii podmiotu rejestr wskazuje między innymi rodzaje odpadów, stosowane procesy, adresy miejsc działalności, decyzje związane z gospodarką odpadami, moce przerobowe instalacji lub zakładów, informacje o systemach jakości i zarządzania środowiskowego, a także dane zawartych umów i podmiotów współpracujących. Praktyczne znaczenie przepisu polega na ujednoliceniu informacji identyfikujących podmioty oraz opisujących ich działalność odpadową.

Przepis określa, kiedy zmiana usytuowania elementów morskiej farmy wiatrowej oraz urządzeń służących do wyprowadzenia mocy nie jest uznawana za istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu lub innych warunków pozwolenia na budowę.

W przypadku opisanym w ust. 1 konieczne jest łączne spełnienie dwóch warunków. Po pierwsze, potrzeba zmiany musi wynikać z uwarunkowań geologicznych akwenu albo z napotkania obiektów pochodzenia naturalnego lub związanych z działalnością człowieka, których nie można było przewidzieć przy zachowaniu należytej staranności. Po drugie, zmiana nie może powodować konieczności zmiany pozwolenia dotyczącego sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich ani decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Taka zmiana wymaga zgody właściwego dyrektora urzędu morskiego, wydanej w formie postanowienia w terminie 14 dni od wpływu wniosku. Zgoda może zostać odmówiona, jeżeli zmiana niekorzystnie wpłynie na bezpieczeństwo żeglugi lub środowisko. Niezależnie od tego należy zaktualizować określone ekspertyzy i plany nie później niż 90 dni przed planowanym pierwszym wytworzeniem energii elektrycznej.

Odrębne, uproszczone rozwiązanie dotyczy przesunięcia środka okręgu opisanego na obrysie fundamentu o nie więcej niż 50 m. Jeżeli przesunięcie nie wymaga zmiany wskazanego pozwolenia ani decyzji środowiskowej, nie jest uznawane za istotne odstąpienie. Wymaga jednak pisemnego zgłoszenia dyrektorowi urzędu morskiego w terminie 7 dni od dokonania zmiany. Do tego przypadku nie stosuje się wymogu uzyskania zgody, aktualizacji ekspertyz i planów ani przesłanki odmowy określonych w ust. 2-4.

o promowaniu wytwarzania energii elektrycznej w morskich farmach wiatrowych

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2021/234/text/U/D20210234Lj.pdf

Przepis wprowadza zmianę w art. 166 ust. 1 ustawy Prawo geologiczne i górnicze. Po pkt 4a dodaje się pkt 4b, który uzupełnia katalog regulacji dotyczących podmiotu wskazanego w tym przepisie. Nowy punkt stanowi, że podmiot ten jest „organem nadzoru rynku” w rozumieniu przepisów ustawy o systemach homologacji typu UE i nadzoru rynku silników spalinowych przeznaczonych do maszyn mobilnych nieporuszających się po drogach.

Zakres tej regulacji został ograniczony przedmiotowo. Dotyczy wyłącznie **silników zamontowanych w maszynach mobilnych nieporuszających się po drogach**, a ponadto tylko takich maszyn, które są stosowane w ruchu zakładu górniczego. Przepis nie odnosi więc tego określenia do wszystkich silników ani do wszystkich maszyn mobilnych, lecz do konkretnej kategorii związanej z działalnością zakładu górniczego.

Znaczenie praktyczne polega na formalnym powiązaniu kompetencji wynikającej z art. 166 ust. 1 pkt 4b z ustawą regulującą systemy homologacji typu UE i nadzór rynku. W odniesieniu do wskazanych silników podmiot objęty art. 166 ust. 1 uzyskuje status organu nadzoru rynku w rozumieniu tej ustawy. Dodanie pkt 4b porządkuje zatem zakres organów właściwych w sprawach nadzoru rynku nad silnikami używanymi w maszynach pracujących w ruchu zakładu górniczego.

o systemach homologacji typu UE i nadzoru rynku silników spalinowych przeznaczonych do maszyn mobilnych nieporuszających się po drogach

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2020/1339/text/T/D20201339L.pdf

Przepis nowelizuje regulacje dotyczące wykonywania określonych robót geologicznych oraz przechowywania i używania sprzętu strzałowego w ruchu zakładu górniczego. Zmiany obejmują art. 3, art. 85 i art. 115.

W art. 3 dodano pkt 2a, odnoszący się do wykonywania wkopów i otworów wiertniczych o głębokości do 30 m. Chodzi o roboty służące wykonywaniu ujęć wód podziemnych, jeżeli pobór nie przekracza 5 m na dobę i roboty są prowadzone poza obszarami górniczymi utworzonymi w celu wykonywania działalności metodą otworów wiertniczych.

Zmiana art. 85 ust. 1 określa przypadki, w których projekt robót geologicznych nie wymaga zatwierdzenia. Dotyczy to po pierwsze wierceń wykonywanych w celu wykorzystania ciepła Ziemi. Po drugie, obejmuje wkopów i otworów wiertniczych o głębokości do 30 m, wykonywanych dla ujęć wód podziemnych przy poborze nieprzekraczającym 5 m na dobę, jeżeli roboty prowadzone są na obszarach górniczych utworzonych dla działalności metodą otworów wiertniczych. Przepis rozróżnia więc zakres wskazany w art. 3 pkt 2a, dotyczący obszarów poza takimi obszarami górniczymi, oraz rozwiązanie przyjęte w art. 85 ust. 1 pkt 2.

W art. 115 ust. 1 sprecyzowano właściwość organu nadzoru górniczego wydającego pozwolenie na przechowywanie lub używanie sprzętu strzałowego. Co do zasady decyduje organ właściwy dla miejsca robót strzałowych, a przy właściwości co najmniej dwóch organów, organ właściwy dla siedziby zakładu górniczego. Art. 115 ust. 2 przewiduje wzajemne wyłączenie obowiązku uzyskania pozwolenia przez przedsiębiorcę i podmiot wykonujący powierzone czynności, w zakresie tego samego sprzętu. W art. 115 uchylono również ust. 5 pkt 1.

o ułatwieniu wykonywania działalności gospodarczej

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2014/1662/text/T/D20141662L.pdf

Przepis określa zakres przedmiotowy ustawy oraz podstawowe obszary działalności, których podejmowanie, wykonywanie i zakończenie podlega uregulowaniom ustawy. Obejmuje ona przede wszystkim:

- prace geologiczne,
- wydobywanie kopalin ze złóż,
- podziemne bezzbiornikowe magazynowanie substancji,
- podziemne składowanie odpadów,
- podziemne składowanie dwutlenku węgla.

Regulacja nie ogranicza się do samego prowadzenia tych działań. Obejmuje również zasady i warunki ich rozpoczęcia oraz zakończenia, a także wymagania dotyczące ochrony złóż kopalin, wód podziemnych i innych elementów środowiska, jeżeli ochrona ta pozostaje w związku z działalnością wymienioną w ust. 1. Dzięki temu przepis wskazuje zarówno rodzaje działalności objętej ustawą, jak i podstawowe wartości podlegające ochronie podczas jej wykonywania.

Ustawa określa ponadto zasady wykonywania nadzoru i kontroli nad działalnością regulowaną. Oznacza to, że jej zakres obejmuje nie tylko wymagania kierowane do podmiotów prowadzących działalność, lecz także reguły sprawowania nad nią kontroli.

Odrębnie potraktowano przesyłanie dwutlenku węgla w celu jego podziemnego składowania. Warunki wykonywania i kontrolowania takiej działalności określa ustawa Prawo energetyczne, a nie omawiany przepis. Ustęp 3 jest uchylony i nie zawiera obecnie regulacji.

Prawo geologiczne i górnicze

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2011/981/text/U/D20110981Lj.pdf

Przepis określa, które rodzaje działalności geologicznej i górniczej wymagają uzyskania koncesji. Dotyczy to poszukiwania lub rozpoznawania złóż kopalin wskazanych w art. 10 ust. 1, z wyjątkiem złóż węglowodorów, wydobywania kopalin ze złóż, działalności dotyczącej węglowodorów, podziemnego bezzbiornikowego magazynowania substancji, podziemnego składowania odpadów oraz podziemnego składowania dwutlenku węgla.

W sprawach nieuregulowanych w ustawie stosuje się przepisy ustawy Prawo przedsiębiorców, z wyjątkiem art. 32 tej ustawy. Szczególne zasady dotyczą działalności związanej z węglowodorami, do której stosuje się przepisy tego rozdziału, z zastrzeżeniem przepisów rozdziału 3. Wydobywanie węglowodorów może być połączone z podziemnym składowaniem dwutlenku węgla, jeżeli odbywa się na podstawie koncesji albo decyzji inwestycyjnej.

**Koncesja jest udzielana na czas oznaczony**, co do zasady od 3 do 50 lat. Może jednak zostać wydana na krótszy okres, jeżeli taki czas wskaże przedsiębiorca we wniosku. W przypadku podziemnego składowania dwutlenku węgla okres koncesji musi uwzględniać obowiązek monitorowania składowiska po jego zamknięciu przez co najmniej 20 lat.

Przepis reguluje także zależności między poszczególnymi rodzajami działalności. Jeżeli przygotowanie przestrzeni do magazynowania substancji lub składowania odpadów wymaga wydobycia kopaliny, wcześniej trzeba uzyskać koncesję na jej wydobywanie. Niektóre działalności mogą być prowadzone równocześnie w tej samej przestrzeni, przy dodatkowym wymogu uzyskania decyzji zatwierdzającej odpowiedni dodatek do dokumentacji geologiczno-inwestycyjnej złoża węglowodorów. Koncesja uprawnia do działalności gospodarczej w oznaczonej przestrzeni, a termin rozpatrzenia uzupełnianego wniosku liczy się od dnia jego uzupełnienia.

Przepis tworzy słownik pojęć używanych w ustawie i określa ich znaczenie dla działalności geologicznej, górniczej oraz podziemnego magazynowania i składowania. Dzięki temu wskazuje, jakie czynności, obiekty, obszary i rodzaje substancji są objęte poszczególnymi definicjami.

Ważne jest rozróżnienie między **danymi geologicznymi** a **informacją geologiczną**. Pierwsze obejmują wyniki bezpośrednich obserwacji i pomiarów, natomiast druga obejmuje także próbki oraz wyniki przetworzenia i interpretacji tych danych, w tym zawarte w dokumentacjach i na informatycznych nośnikach danych. Przepis odróżnia również poszukiwanie, rozpoznawanie i pracę geologiczną. Poszukiwanie służy ustaleniu i wstępnemu udokumentowaniu złoża, rozpoznawanie odbywa się na obszarze złoża wstępnie udokumentowanego, a praca geologiczna obejmuje szerszy zakres projektowania i wykonywania badań oraz sporządzania map i dokumentacji.

Definicje precyzują także pojęcia związane z działalnością górniczą, między innymi obszar górniczy, teren górniczy, wyrobisko górnicze, zakład górniczy i robotę górniczą. Osobno opisano podziemne składowanie dwutlenku węgla, jego składowisko i kompleks składowania, a także wyciek, działania naprawcze i zamknięcie składowiska. Przepis określa ponadto znaczenie kopaliny wydobytej, złoża kopaliny, złoża strategicznego, węglowodorów, środków strzałowych oraz wtłaczania wód do górotworu. W ust. 2 wyjaśniono, że określenia „starostowie” i „powiaty” obejmują również odpowiednio prezydentów miast na prawach powiatu oraz takie miasta. Definicje te porządkują zakres uprawnień, obowiązków i przedmiot działalności regulowanej ustawą.

Przepis tworzy słownik pojęć używanych w ustawie. Jego znaczenie polega na ujednoliceniu rozumienia terminów dotyczących ochrony przeciwpowodziowej, gospodarowania wodami, stanu środowiska wodnego oraz korzystania z wód.

Zdefiniowano między innymi „budowle przeciwpowodziowe”, obejmujące takie obiekty jak kanały ulgi, poldery, zbiorniki, wały, falochrony i budowle regulacyjne, wraz z obiektami oraz nieruchomościami związanymi z ochroną przed powodzią. „Budowle piętrzące” to budowle umożliwiające stałe lub okresowe podnoszenie poziomu wód powierzchniowych. Przepis wyjaśnia także pojęcia „cieków naturalnych”, „kanałów”, „dorzecza”, „obszaru dorzecza” oraz „gruntów pokrytych wodami”.

Rozbudowana część przepisu dotyczy jakości wód. Określono w niej między innymi „dobry stan chemiczny”, „dobry stan ekologiczny”, „dobry potencjał ekologiczny”, „dobry stan ilościowy” oraz „dobry stan wód” powierzchniowych i podziemnych. Zdefiniowano również „cele środowiskowe dla wód morskich” i „dobry stan środowiska wód morskich”, odnosząc je do czystości, prawidłowego funkcjonowania ekosystemów oraz ograniczenia zanieczyszczeń.

Przepis obejmuje ponadto pojęcia związane z kąpielą, w tym „kąpielisko”, „miejsce okazjonalnie wykorzystywane do kąpieli” i „klasyfikację wody w kąpielisku”, a także „koszty środowiskowe”, „koszty zasobowe”, „nawozy” i „nawozy naturalne”. Wskazuje również, czym są jednolite części wód podziemnych i powierzchniowych oraz obszary chronione. Dzięki tym definicjom dalsze przepisy mogą posługiwać się skrótowymi, ale precyzyjnie określonymi pojęciami.

Prawo wodne

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2017/1566/text/U/D20171566Lj.pdf

Przepis określa podstawowy sposób porządkowania wód na potrzeby zarządzania nimi, w szczególności planowania w gospodarowaniu wodami. W tym celu wody dzieli się na **jednolite części wód**, czyli wyodrębnione jednostki klasyfikacyjne. Podział obejmuje dwie główne grupy:

1. jednolite części wód powierzchniowych, w ramach których wyróżnia się jednolite części wód przejściowych lub przybrzeżnych oraz wód sztucznych lub silnie zmienionych;
2. jednolite części wód podziemnych.

W odniesieniu do wód podziemnych przepis przewiduje dodatkowe wyodrębnienie wód znajdujących się w obszarach bilansowych. Są to jednostki hydrogeologiczne wytypowane w celu ustalenia dwóch kategorii zasobów wód podziemnych, zasobów odnawialnych oraz zasobów dyspozycyjnych. W ramach tego podejścia uwzględnia się również ocenę stopnia zagospodarowania tych wód.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na wskazaniu, jakie elementy powinny być brane pod uwagę przy organizowaniu zarządzania wodami i przygotowywaniu planów w tym zakresie. Przepis rozróżnia nie tylko wody powierzchniowe i podziemne, lecz także ich szczególne rodzaje oraz, w przypadku wód podziemnych, jednostki służące ocenie dostępnych zasobów i stopnia ich wykorzystania. Ustalenie obszarów bilansowych ma zatem służyć uporządkowaniu informacji o zasobach wód podziemnych i ich zagospodarowaniu. Szczegółowe zasady dotyczące tych obszarów oraz oceny zasobów mają wynikać z przepisów wydanych na podstawie art. 97 ust. 1 pkt 3 ustawy wskazanej w przepisie.

Przepis określa zasady tworzenia i uzupełniania systemu informacyjnego gospodarowania wodami. System korzysta z rejestrów i zbiorów danych prowadzonych przez ministra właściwego do spraw gospodarki wodnej oraz Wody Polskie, a także z danych przekazywanych przez wskazane służby, organy, właścicieli urządzeń wodnych, spółki wodne i inne podmioty. Zakres informacji obejmuje między innymi wyniki pomiarów i ocen stanu wód powierzchniowych i podziemnych, dane hydrogeologiczne, informacje o kąpieliskach, pozwoleniach zintegrowanych, strefach i obszarach ochronnych, spółkach wodnych, urządzeniach wodnych oraz nieruchomościach.

**Organy administracji publicznej i podmioty wymienione w ust. 1 przekazują te dane nieodpłatnie.** Przepis wskazuje więc zarówno źródła informacji, jak i obowiązek współpracy przy prowadzeniu systemu. Szczególne obowiązki dotyczą właściciela urządzenia wodnego. Powinien on zgłosić urządzenie Wodom Polskim w celu wpisania do systemu w ciągu 60 dni od rozpoczęcia jego użytkowania. Wpis obejmuje dane właściciela, sposób korzystania z wód, parametry i stan techniczny urządzenia, jego dokładną lokalizację oraz dane dotyczące zgody wodnoprawnej. Każdą zmianę tych informacji należy zgłosić w terminie 30 dni od jej wystąpienia.

Odrębny obowiązek nałożono na organizatora kąpieliska, który przekazuje Wodom Polskim aktualny profil wody w kąpielisku w ciągu 30 dni od jego sporządzenia. Ust. 7 przewiduje wydanie rozporządzenia określającego szczegółowy zakres danych, organizację systemu, standardy techniczne, źródła danych oraz częstotliwość ich przekazywania. Przy jego wydawaniu uwzględnia się znaczenie systemu dla zarządzania zasobami wodnymi, interoperacyjność i harmonizację zbiorów danych. W praktyce przepis tworzy podstawę jednolitego gromadzenia informacji potrzebnych do zarządzania wodami i prowadzenia infrastruktury informacji przestrzennej.

Przepis określa sytuacje, w których przepisów ustawy nie stosuje się, wyznaczając granicę jej zastosowania wobec określonych czynności związanych z wodami oraz korzystaniem z wody.

W ustępie 1 wyłączenie dotyczy zakresu, który został uregulowany w przepisach ustawy Prawo geologiczne i górnicze. Obejmuje ono trzy grupy przypadków:

1. poszukiwanie i rozpoznawanie wód podziemnych;
2. solanki, wody lecznicze oraz wody termalne;
3. wprowadzanie do górotworu wód pochodzących z odwodnienia zakładów górniczych, a także wykorzystanych wód, o których mowa w punkcie 2.

Decydujące znaczenie ma więc to, czy dana kwestia mieści się w zakresie uregulowanym przez przepisy Prawa geologicznego i górniczego. W takim zakresie nie stosuje się przepisów tej ustawy.

Odrębne wyłączenie przewiduje ustęp 2. Dotyczy ono korzystania z wody zgromadzonej za pomocą urządzeń oraz instalacji technicznych, które nie są urządzeniami wodnymi. Przepis nie uzależnia tego wyłączenia od rodzaju wody ani celu korzystania z niej, lecz od sposobu jej zgromadzenia i charakteru wykorzystanych urządzeń lub instalacji.

Znaczenie praktyczne art. 7 polega na wskazaniu, że nie każde działanie dotyczące wód podlega regulacjom tej ustawy. W sprawach objętych ustępem 1 zastosowanie znajduje zakres regulacji przewidziany w Prawie geologicznym i górniczym, natomiast ustęp 2 wyłącza korzystanie z wody zgromadzonej przy użyciu instalacji technicznych niebędących urządzeniami wodnymi.

Geologiczne prawo

Geologiczne prawo w przepisach

o odpadach6 przepisów

o promowaniu wytwarzania energii elektrycznej w morskich farmach wiatrowych1 przepis

o systemach homologacji typu UE i nadzoru rynku silników spalinowych przeznaczonych do maszyn mobilnych nieporuszających się po drogach1 przepis

o ułatwieniu wykonywania działalności gospodarczej1 przepis

Prawo geologiczne i górnicze3 przepisy

Prawo wodne4 przepisy