Fundusze własne

„Fundusze własne” to pojęcie z zakresu regulacji ostrożnościowych dotyczących banków i niektórych firm inwestycyjnych. W ustawie „Bankowy Fundusz Gwarancyjny, system gwarantowania depozytów oraz przymusowa restrukturyzacja” nie oznacza ono dowolnych środków należących do instytucji, lecz kapitał ustalany według przepisów właściwych dla sektora finansowego.

Zakres tego pojęcia zależy od rodzaju podmiotu:

• w odniesieniu do podmiotów objętych rozporządzeniem nr 575/2013 chodzi o fundusze własne określone w tym rozporządzeniu;
• w odniesieniu do firm inwestycyjnych, które nie są domami maklerskimi i stosują rozporządzenie nr 575/2013, zastosowanie ma odrębne określenie funduszy własnych zawarte w rozporządzeniu nr 2019/2033.

Odesłanie do przepisów unijnych jest istotnym elementem definicji. Pozwala ustalić, jakie środki i według jakich zasad należy zaliczyć do funduszy własnych. Dzięki temu pojęcie ma jednolite, regulacyjne znaczenie, a nie zależy wyłącznie od sposobu prowadzenia ksiąg lub od potocznego rozumienia własności środków.

W ustawie fundusze własne są punktem odniesienia przy ocenie sytuacji finansowej instytucji oraz jej zdolności do absorbowania strat. Mają znaczenie dla bezpieczeństwa banków, ochrony depozytów i działań podejmowanych w ramach przymusowej restrukturyzacji. Informacja o ich wysokości może być również potrzebna do oceny, czy podmiot spełnia wymogi właściwe dla jego rodzaju i podlega określonym mechanizmom ochronnym lub naprawczym.

Pojęcie występuje także w innych regulacjach dotyczących sektora finansowego. Może odnosić się między innymi do tworzenia dodatkowych funduszy przez spółdzielnie socjalne, zwiększania funduszy własnych i rezerw banków oraz przekazywania informacji potrzebnych do planowania przymusowej restrukturyzacji. W każdym przypadku znaczenie tego terminu należy odczytywać z uwzględnieniem rodzaju podmiotu i przepisów, do których odsyła definicja.