Przepis reguluje dalszy status czynności podejmowanych przez dyrektora Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego w Warszawie, utworzonego na podstawie przepisów dotychczasowych. Jego podstawowym celem jest zachowanie ważności tych czynności, jeżeli zostały podjęte na podstawie przepisów odrębnych.

Zakres regulacji obejmuje czynności związane między innymi z wykonywaniem zawodów lekarza i lekarza dentysty, farmaceuty, diagnosty laboratoryjnego oraz fizjoterapeuty. Obejmuje także działania dotyczące Państwowego Ratownictwa Medycznego oraz uzyskiwania tytułu specjalisty w dziedzinach mających zastosowanie w ochronie zdrowia. Ustęp 1 wymienia szczegółowo podstawy prawne tych czynności, wskazując konkretne jednostki redakcyjne odpowiednich ustaw. Wyliczenie obejmuje sześć grup regulacji.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na zapewnieniu ciągłości działań podejmowanych przez dotychczasowego dyrektora Centrum. **Czynności już dokonane zachowują ważność**, mimo wejścia w życie nowej ustawy. Jeżeli natomiast czynności te zostały podjęte, lecz nie zostały zakończone do dnia wejścia w życie ustawy, a także jeżeli są z nimi związane postępowania, od tego dnia prowadzi je dyrektor Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego. Przepis wskazuje więc zarówno skutek dla czynności zakończonych, jak i sposób dalszego prowadzenia spraw niezakończonych.

o Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2018/2024/text/U/D20182024Lj.pdf

Przepis określa podstawową działalność Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego oraz zakres jego zadań w systemie kształcenia i doskonalenia zawodowego w ochronie zdrowia. Rdzeniem działalności CMKP jest prowadzenie kształcenia podyplomowego w zakresie nauk medycznych i nauk o zdrowiu, a także badań naukowych i prac rozwojowych w tym obszarze.

CMKP prowadzi studia podyplomowe, może kształcić doktorantów oraz prowadzić inne formy kształcenia, na zasadach określonych w przepisach o szkolnictwie wyższym i nauce. Jednocześnie przepis wyraźnie wyłącza możliwość prowadzenia przez Centrum kształcenia na studiach w rozumieniu tych przepisów.

Istotnym zadaniem CMKP jest samodzielne organizowanie i realizowanie elementów kształcenia podyplomowego szerokiej grupy osób wykonujących zawody medyczne lub zawody mające zastosowanie w ochronie zdrowia. Obejmuje to między innymi lekarzy, pielęgniarki, farmaceutów, fizjoterapeutów, diagnostów laboratoryjnych i ratowników medycznych. Zakres ten obejmuje również inne osoby z dyplomem ukończenia studiów oraz osoby wykonujące zawody medyczne wskazane w przepisie, z określonym wyłączeniem dotyczącym praktyki technika farmaceutycznego w aptece.

CMKP nie tylko prowadzi własne kształcenie, lecz także koordynuje i kontroluje zadania realizowane przez inne podmioty. Dotyczy to w szczególności warunków i przebiegu szkolenia specjalizacyjnego. Centrum może nadawać i cofać uprawnienia do prowadzenia takiego szkolenia, a także dofinansowywać specjalizacje dla pielęgniarek i położnych. Ponadto wykonuje zadania zlecone przez ministra właściwego do spraw zdrowia, jeżeli mieszczą się one w zakresie jego działalności, oraz uczestniczy w sprawowaniu opieki medycznej na zasadach określonych w przepisach o działalności leczniczej.

Przepis wyznacza zakres przedmiotowy ustawy o zawodzie fizjoterapeuty. Wskazuje, że regulacja obejmuje zarówno zasady związane z samym wykonywaniem zawodu, jak i kwestie dotyczące uzyskania prawa wykonywania zawodu. Oznacza to, że ustawa odnosi się do podstawowych warunków wejścia do zawodu oraz do jego wykonywania.

W art. 1 ust. 1 wymieniono także dwa obszary kształcenia fizjoterapeutów: kształcenie zawodowe oraz kształcenie podyplomowe. Przepis obejmuje ponadto odpowiedzialność zawodową fizjoterapeutów. Zakres ustawy nie ogranicza się więc do określenia zasad wykonywania zawodu, lecz obejmuje również przygotowanie do jego wykonywania, dalsze kształcenie oraz odpowiedzialność związaną z działalnością zawodową.

Art. 1 ust. 2 rozszerza ten zakres o organizację i zadania samorządu zawodowego fizjoterapeutów. Ustawa określa również prawa i obowiązki członków tego samorządu. W praktyce przepis pełni funkcję ogólnego wskazania, jakie najważniejsze obszary reguluje ustawa: wykonywanie zawodu, uzyskiwanie uprawnień, edukację, odpowiedzialność zawodową oraz funkcjonowanie samorządu i status jego członków. Poszczególne punkty i ustęp wyznaczają ramy tematyczne dalszych regulacji, nie opisując jeszcze szczegółowych warunków ani procedur.

o zawodzie fizjoterapeuty

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2015/1994/text/U/D20151994Lj.pdf

Przepis określa zasady kontroli fizjoterapeutów przez Krajową Izbę Fizjoterapeutów, czyli KIF. Kontrola służy ocenie wykonywania zawodu przez fizjoterapeutę. Czynności kontrolne mogą wykonywać wyłącznie fizjoterapeuci upoważnieni przez Krajową Radę Fizjoterapeutów.

Osoby kontrolujące, wykonując czynności za okazaniem upoważnienia, mogą:
- żądać informacji i dokumentacji medycznej,
- wchodzić do pomieszczeń podmiotu wykonującego działalność leczniczą,
- uczestniczyć w czynnościach związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych,
- żądać ustnych i pisemnych wyjaśnień.

Zakres tych uprawnień pozwala na sprawdzenie zarówno dokumentacji i informacji, jak i sposobu udzielania świadczeń oraz okoliczności związanych z wykonywaniem zawodu. Przepis nie ogranicza kontroli wyłącznie do analizy dokumentów, przewiduje także możliwość wejścia do pomieszczeń i udziału w czynnościach związanych ze świadczeniami zdrowotnymi.

Po zakończeniu kontroli sporządza się wystąpienie pokontrolne. Dokument ten powinien wskazywać między innymi kontrolowanego lub podmiot, miejsce udzielania świadczeń, czas trwania kontroli, osoby kontrolujące, opis stanu faktycznego, ewentualne nieprawidłowości, wnioski oraz datę i miejsce sporządzenia. Wystąpienie pokontrolne przedstawia więc zarówno przebieg kontroli, jak i jej ustalenia.

Jeżeli stwierdzono postępowanie sprzeczne z zasadami etyki zawodowej albo zawinione naruszenie przepisów dotyczących wykonywania zawodu fizjoterapeuty, Krajowa Rada Fizjoterapeutów powiadamia Rzecznika. Przepis wskazuje zatem także sposób dalszego postępowania w razie stwierdzenia określonych naruszeń.

Przepis określa zasady powrotu do wykonywania zawodu fizjoterapeuty po dłuższej przerwie. Obowiązek ten dotyczy fizjoterapeuty, który w okresie ostatnich 6 lat nie wykonywał zawodu łącznie przez okres dłuższy niż 5 lat, a następnie zamierza ponownie podjąć jego wykonywanie.

Taka osoba musi zawiadomić o tym Krajową Radę Fizjoterapeutów oraz odbyć przeszkolenie trwające nie dłużej niż 6 miesięcy. Szkolenie odbywa się pod nadzorem „opiekuna”, którym może być fizjoterapeuta z tytułem magistra i 5-letnim stażem pracy albo z tytułem specjalisty w dziedzinie fizjoterapii. Opiekuna wskazuje kierownik podmiotu leczniczego, w którym odbywa się przeszkolenie.

**Szczególne rozwiązanie** przewidziano na okres ogłoszenia stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii. W tym czasie fizjoterapeuta jest zwolniony z przeszkolenia, jeżeli przez pierwsze 3 miesiące wykonywania zawodu udziela świadczeń zdrowotnych pod nadzorem innego fizjoterapeuty.

Krajowa Rada Fizjoterapeutów określa miejsce, czas trwania i program przeszkolenia. Może się ono odbyć także u pracodawcy, który zatrudnia albo zamierza zatrudnić danego fizjoterapeutę, przy zachowaniu warunków przewidzianych w przepisie. W drodze uchwały Rada ustala również ramowy program, sposób i tryb odbywania oraz zaliczenia przeszkolenia. Przy tych ustaleniach uwzględnia konieczność odnowienia wiedzy i umiejętności praktycznych oraz długość przerwy w wykonywaniu zawodu. W praktyce przepis uzależnia powrót do pracy po długiej przerwie od ponownego przygotowania zawodowego albo, w szczególnych warunkach, od czasowej pracy pod nadzorem.

Przepis określa postępowanie w sytuacji, gdy istnieje uzasadnione podejrzenie, że fizjoterapeuta jest całkowicie albo częściowo niezdolny do wykonywania zawodu z powodu stanu zdrowia. W takim przypadku Krajowa Rada Fizjoterapeutów powołuje komisję lekarską złożoną ze specjalistów odpowiednich dziedzin medycyny. Komisja wydaje orzeczenie dotyczące niezdolności fizjoterapeuty do wykonywania zawodu, a fizjoterapeuta ma obowiązek stawić się przed komisją.

Na podstawie tego orzeczenia Krajowa Rada Fizjoterapeutów podejmuje uchwałę o zawieszeniu prawa wykonywania zawodu albo o ograniczeniu wykonywania określonych czynności zawodowych. Środek ten obowiązuje przez okres trwania niezdolności. Uchwała może zostać podjęta także wtedy, gdy fizjoterapeuta odmawia badania albo gdy wyniki postępowania wyjaśniającego wskazują, że ze względu na stan zdrowia nie może dalej wykonywać zawodu lub określonych czynności.

Fizjoterapeuta ma prawo uczestniczyć, z prawem zabrania głosu, w posiedzeniu Krajowej Rady Fizjoterapeutów dotyczącym jego sprawy. Od uchwały o zawieszeniu prawa wykonywania zawodu lub ograniczeniu czynności zawodowych może wnieść odwołanie do ministra właściwego do spraw zdrowia w terminie 14 dni od otrzymania uchwały. Jeżeli ustaną przyczyny zastosowanego środka, może również wystąpić do Krajowej Rady Fizjoterapeutów o uchylenie uchwały.

Postępowanie jest poufne i musi uwzględniać przepisy o ochronie danych osobowych. Szczegółowe wymagania dotyczące komisji, orzekania oraz dalszego postępowania ma określić minister właściwy do spraw zdrowia po zasięgnięciu opinii Krajowej Rady Fizjoterapeutów.

Art. 13 określa warunki uzyskania prawa wykonywania zawodu fizjoterapeuty. Muszą one zostać spełnione łącznie. Obejmują pełną zdolność do czynności prawnych, odpowiedni stan zdrowia potwierdzony wymaganym dokumentem, znajomość języka polskiego oraz dawanie rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu. Przepis wskazuje także, że znaczenie ma dotychczasowe zachowanie, w szczególności brak prawomocnego skazania za określone umyślne przestępstwa.

Konieczne jest również posiadanie „dyplomu”, czyli dokumentu potwierdzającego kwalifikacje. Może nim być dokument uzyskany w Polsce, dokument potwierdzający kwalifikacje nabyte w państwach wskazanych w ust. 1 pkt 5 lit. b, uznane w Polsce zgodnie z właściwymi przepisami, albo dokument z innego państwa, uznany w Polsce za równoważny. Ust. 3 szczegółowo wylicza drogi uzyskania kwalifikacji. Obejmują one między innymi współczesne jednolite studia magisterskie z fizjoterapii z praktyką zawodową, inne studia z tego zakresu, dawne kierunki rehabilitacyjne i wychowanie fizyczne z odpowiednimi specjalizacjami, a także ukończenie szkoły policealnej i uzyskanie tytułu technika fizjoterapii.

Znajomość języka polskiego można potwierdzić dokumentami ukończenia kształcenia w języku polskim. Osoby posiadające dokumenty, o których mowa w ust. 1 pkt 5 lit. a i b, mogą złożyć wymagane oświadczenie. W przypadku dokumentu określonego w lit. c konieczne jest zdanie egzaminu organizowanego przez Krajową Radę Fizjoterapeutów. Egzamin przeprowadza sześcioosobowa komisja, a zdający ponosi opłatę, która stanowi przychód KIF. Ust. 6 przewiduje doprecyzowanie zakresu języka, trybu egzaminu, opłaty i wzoru zaświadczenia w rozporządzeniu ministra właściwego do spraw zdrowia.

Przepis określa zasady odbywania praktyki zawodowej przez osobę, która rozpoczęła po wejściu w życie ustawy studia wyższe w zakresie fizjoterapii wskazane w art. 13 ust. 3 pkt 1 i zdała ostatni egzamin wymagany planem studiów. Praktyka rozpoczyna się nie później niż 1 października i co do zasady trwa 6 miesięcy. Warunkiem jej ukończenia jest zrealizowanie pełnego programu w wymiarze 960 godzin dydaktycznych, przy czym jedna godzina dydaktyczna trwa 45 minut.

Praktyka może zostać **przedłużona** o czas nieobecności związanej z pobieraniem świadczeń, o których mowa w ust. 3, jeżeli osoba odbywająca praktykę złoży odpowiedni wniosek. Możliwe jest także jej skrócenie, na uzasadniony wniosek, najwyżej o połowę okresu praktyki. Wnioski składa się do opiekuna, a rozstrzygnięcie jest przekazywane kierownikowi.

Zadania zawodowe wykonuje się zgodnie z ramowym programem i pod bezpośrednim nadzorem opiekuna. Może nim być fizjoterapeuta z tytułem magistra, co najmniej pięcioletnim stażem pracy i zatrudnieniem w podmiocie wskazanym w przepisie. Praktyka odbywa się w podmiotach leczniczych, na podstawie skierowania kierownika właściwej jednostki organizacyjnej uczelni. Harmonogram przewiduje maksymalnie 40 godzin tygodniowo.

Istotnym obowiązkiem jest prowadzenie dziennika praktyki zawodowej. Dokumentuje on między innymi dane kierownika, osoby odbywającej praktykę i opiekuna, daty rozpoczęcia i zakończenia, wykonywane czynności, zaliczone umiejętności oraz ewentualne skrócenie praktyki. Szczegółowy program, sposób odbywania, skrócenia, dokumentowania i zaliczania praktyki oraz wzór dziennika określi minister właściwy do spraw zdrowia w rozporządzeniu.

Przepis ustanawia, że zawód fizjoterapeuty ma status **samodzielnego zawodu medycznego**. Jego treść jest jednoznaczna i ma charakter definicyjno-kwalifikacyjny: przypisuje temu zawodowi dwie cechy. Po pierwsze, wskazuje, że chodzi o zawód „medyczny”. Po drugie, określa go jako „samodzielny”, a więc odrębnie kwalifikuje w ramach tej kategorii.

Znaczenie przepisu polega przede wszystkim na formalnym określeniu statusu zawodu fizjoterapeuty. Nie opisuje on jednak, na czym polega wykonywanie tego zawodu, jakie czynności obejmuje, jakie warunki trzeba spełnić, aby go wykonywać, ani jakie prawa i obowiązki wiążą się z jego wykonywaniem. Nie zawiera także wyjątków, ograniczeń ani dodatkowych przesłanek. Przepis nie rozstrzyga więc szczegółowych kwestii praktycznych, lecz wskazuje podstawową kwalifikację prawną zawodu.

W praktyce jest to punkt wyjścia do odczytywania dalszych regulacji ustawy. Z samego tego przepisu wynika jedynie, że fizjoterapia została ujęta jako samodzielny zawód medyczny. Szczegółowy zakres tego statusu nie został w nim rozwinięty.

Przepis określa podstawowe zasady działania samorządu zawodowego fizjoterapeutów oraz jego miejsce w organizacji zawodu. Samorząd reprezentuje osoby wykonujące zawód fizjoterapeuty i sprawuje pieczę nad należytym wykonywaniem tego zawodu. Jego działania mają mieścić się w granicach interesu publicznego i służyć jego ochronie, co wskazuje na publiczny cel funkcjonowania samorządu.

**Przynależność do samorządu jest obowiązkowa** dla fizjoterapeutów. Oznacza to, że samorząd obejmuje wszystkie osoby wykonujące ten zawód, a członkostwo nie zależy od dobrowolnej decyzji zainteresowanego. Przepis przyznaje samorządowi niezależność w wykonywaniu jego zadań, jednocześnie wskazując, że podlega on wyłącznie przepisom ustawy. Niezależność ta dotyczy realizacji zadań samorządu i nie wyłącza obowiązku działania zgodnie z ustawą.

Jednostką organizacyjną samorządu jest Krajowa Izba Fizjoterapeutów, określana skrótem „KIF”. Izba posiada osobowość prawną i ma siedzibę w Warszawie. Oznacza to, że została wskazana jako prawnie wyodrębniona forma organizacyjna samorządu.

Przepis wskazuje również organ sprawujący nadzór nad działalnością samorządu. Jest nim minister właściwy do spraw zdrowia, jednak nadzór może być wykonywany wyłącznie w zakresie i w formach określonych w ustawie. Regulacja łączy więc samodzielność samorządu z ustawowo określonym nadzorem państwowym. W praktyce art. 3 wyznacza podstawowe ramy ustrojowe samorządu, określając jego funkcję, obowiązkowe członkostwo, niezależność, strukturę organizacyjną oraz relację z ministrem właściwym do spraw zdrowia.

Przepis określa zakres wykonywania zawodu fizjoterapeuty, podstawowe standardy jego wykonywania oraz warunki samodzielnego udzielania świadczeń zdrowotnych. Fizjoterapeuta powinien działać z należytą starannością, zgodnie z zasadami etyki zawodowej, z poszanowaniem praw pacjenta i dbałością o jego bezpieczeństwo, wykorzystując aktualną wiedzę medyczną.

Wykonywanie zawodu obejmuje w szczególności diagnostykę funkcjonalną, kwalifikowanie, planowanie i prowadzenie fizykoterapii, kinezyterapii oraz masażu. Obejmuje także dobieranie i zlecanie wyrobów medycznych, nauczanie pacjentów posługiwania się nimi, działalność fizjoprofilaktyczną, wydawanie opinii i orzeczeń dotyczących stanu funkcjonalnego oraz nauczanie mechanizmów kompensacyjnych i adaptacji do zmienionych funkcji ciała i aktywności.

Za wykonywanie zawodu uznaje się również nauczanie i doskonalenie zawodowe fizjoterapeutów, prowadzenie badań naukowych, kierowanie ich pracą, wykonywanie określonych zadań administracyjnych oraz niektórych czynności zawodowych poza podmiotem wykonującym działalność leczniczą.

**Samodzielne udzielanie świadczeń** zależy od posiadanego tytułu zawodowego i, w części przypadków, od stażu pracy. Wymagane jest co najmniej 3-letnie doświadczenie przy jednym z tytułów magistra oraz co najmniej 6-letnie doświadczenie przy tytule licencjata albo technika fizjoterapii. Osoba bez wymaganego doświadczenia może udzielać świadczeń w zakresie wynikającym z tytułu zawodowego wyłącznie na podstawie skierowania lekarza albo uprawnionego fizjoterapeuty. Fizjoterapeuci z tytułem licencjata lub technika fizjoterapii mają dodatkowo ograniczony zakres czynności. Zawód może być wykonywany między innymi na podstawie umowy o pracę, umowy cywilnoprawnej, w ramach wolontariatu lub praktyk zawodowych. Rozporządzenie ma uszczegółowić czynności zawodowe i odpowiadający im poziom wykształcenia.

Przepis określa, kto może posługiwać się tytułem zawodowym „fizjoterapeuta” oraz kiedy fizjoterapeuta może używać tytułu „specjalisty w dziedzinie fizjoterapii”. Podstawowym warunkiem używania tytułu „fizjoterapeuta” jest posiadanie prawa wykonywania zawodu fizjoterapeuty. Oznacza to, że przepis wiąże prawo do posługiwania się tym tytułem z formalnym statusem osoby uprawnionej do wykonywania zawodu.

Tytuł „fizjoterapeuta” podlega ochronie prawnej. Przepis nie wskazuje w tym miejscu szczegółowych środków tej ochrony, ale wyraźnie potwierdza, że tytuł nie jest określeniem pozbawionym znaczenia prawnego.

Odrębnie uregulowano tytuł specjalisty w dziedzinie fizjoterapii. Może się nim posługiwać fizjoterapeuta, który ukończył specjalizację i uzyskał pozytywny wynik Państwowego Egzaminu Specjalizacyjnego Fizjoterapeutów, określonego skrótem „PESFZ”. Takie samo uprawnienie przysługuje fizjoterapeucie, który uzyskał decyzję o uznaniu tytułu specjalisty w dziedzinie fizjoterapii, o której mowa w art. 35.

W praktyce przepis odróżnia więc podstawowy tytuł zawodowy od tytułu potwierdzającego specjalizację. Pierwszy wymaga posiadania prawa wykonywania zawodu, natomiast drugi dodatkowo wiąże się z ukończeniem specjalizacji i zdaniem egzaminu albo z uzyskaniem decyzji o uznaniu tytułu specjalisty. Tytuł specjalisty nie zastępuje tytułu „fizjoterapeuta”, lecz stanowi dodatkowe uprawnienie związane z określoną ścieżką potwierdzenia kwalifikacji.

Przepis określa zasady współpracy fizjoterapeuty z innymi osobami wykonującymi zawody medyczne oraz sposób postępowania w razie wątpliwości dotyczących zleceń lekarza w zakresie fizjoterapii.

Zgodnie z ust. 1 fizjoterapeuta, wykonując swój zawód, współpracuje z osobami wykonującymi inne zawody medyczne, w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o działalności leczniczej. Oznacza to, że wykonywanie czynności zawodowych zostało ujęte jako element współdziałania z przedstawicielami innych zawodów medycznych.

Ust. 2 odnosi się do sytuacji, w której fizjoterapeuta ma uzasadnione wątpliwości dotyczące zlecenia lekarza. W takim przypadku przysługują mu dwa uprawnienia:

- może domagać się od lekarza, który wydał zlecenie, uzasadnienia potrzeby jego wykonania,
- może odmówić wykonania określonego świadczenia.

Odmowa nie kończy jednak postępowania. Fizjoterapeuta musi uzasadnić ją w dokumentacji medycznej oraz poinformować o niej lekarza zlecającego. Przepis wiąże więc możliwość odmowy z konkretną sytuacją, czyli wystąpieniem uzasadnionych wątpliwości, a jednocześnie wymaga udokumentowania powodów odmowy i przekazania informacji lekarzowi. W praktyce regulacja wyznacza sposób komunikacji między fizjoterapeutą a lekarzem oraz zapewnia, że zastrzeżenia dotyczące zleconego świadczenia zostaną formalnie odnotowane.

Przepis określa uprawnienia fizjoterapeuty związane z dostępem do informacji potrzebnych przy udzielaniu świadczeń zdrowotnych. Obejmują one dwa podstawowe elementy: **prawo wglądu do dokumentacji medycznej pacjenta** oraz prawo do uzyskania od podmiotu udzielającego świadczeń zdrowotnych pełnej informacji o pacjencie.

Informacja może dotyczyć w szczególności:
- stanu zdrowia pacjenta,
- rozpoznania,
- proponowanych metod diagnostycznych, leczniczych, rehabilitacyjnych i zapobiegawczych,
- dających się przewidzieć następstw podejmowanych działań.

Zakres tych uprawnień nie jest określony jako nieograniczony. Fizjoterapeuta może korzystać z dokumentacji i uzyskiwać informacje **w zakresie niezbędnym do udzielanych przez siebie świadczeń zdrowotnych**. Oznacza to powiązanie dostępu z konkretnymi czynnościami wykonywanymi przez fizjoterapeutę oraz z informacjami potrzebnymi do ich udzielania. Przepis odwołuje się przy tym do znaczenia „pełnej informacji” określonego w przepisach o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta.

W praktyce regulacja umożliwia fizjoterapeucie zapoznanie się z dokumentacją oraz uzyskanie danych koniecznych do uwzględnienia stanu zdrowia, rozpoznania i planowanych działań przy udzielaniu świadczeń. Uprawnienie służy więc zapewnieniu dostępu do informacji istotnych dla wykonywanych świadczeń, ale pozostaje ograniczone ich zakresem i potrzebą.

Przepis określa sposób postępowania osoby wykonującej zawód medyczny w razie stwierdzenia naruszenia zasad wykonywania zawodu fizjoterapeuty. Ustanawia on **dwuetapowy obowiązek reakcji**, którego zastosowanie zależy od rozwoju sytuacji.

W pierwszej kolejności osoba, która stwierdziła naruszenie, ma obowiązek niezwłocznie przekazać swoje uwagi osobie naruszającej zasady wykonywania zawodu. Przepis nie wskazuje szczególnej formy takiego przekazania, określa natomiast jego adresata oraz wymóg niezwłocznego działania.

Drugi etap następuje tylko wtedy, gdy działanie opisane w ust. 1 okaże się nieskuteczne, a dalsze naruszanie zasad wykonywania zawodu fizjoterapeuty może prowadzić do zagrożenia życia lub zdrowia pacjenta. W takiej sytuacji osoba wykonująca zawód medyczny ma niezwłocznie zawiadomić dwa podmioty, bezpośredniego przełożonego oraz Rzecznika Dyscyplinarnego. Przepis wprowadza skrótową nazwę tego organu, „Rzecznik”.

Znaczenie praktyczne regulacji polega na wskazaniu kolejności działań. Najpierw przewidziano bezpośrednie zwrócenie uwagi osobie naruszającej zasady, a dopiero w razie nieskuteczności tej reakcji, przy dodatkowym zagrożeniu dla życia lub zdrowia pacjenta, obowiązek przekazania informacji przełożonemu i Rzecznikowi. Odpowiedzialność za reakcję spoczywa na osobie wykonującej zawód medyczny, która stwierdziła naruszenie.

Art. 9 określa podstawowe obowiązki fizjoterapeuty związane z prawami pacjenta, przekazywaniem informacji, ochroną informacji o pacjencie oraz dokumentacją medyczną. Przepis wskazuje cztery obszary, w których fizjoterapeuta ma działać zgodnie z zasadami określonymi w ustawie o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta.

Po pierwsze, fizjoterapeuta ma obowiązek informować pacjenta o jego prawach określonych w tej ustawie. Po drugie, powinien udzielać informacji dotyczących świadczeń zdrowotnych, które sam wykonuje. Informacje te mogą być przekazywane nie tylko pacjentowi, lecz także jego przedstawicielowi ustawowemu, osobie bliskiej albo opiekunowi faktycznemu, w zakresie niezbędnym do udzielanych świadczeń zdrowotnych.

Kolejny obowiązek dotyczy zachowania w tajemnicy informacji związanych z pacjentem, uzyskanych w związku z wykonywaniem zawodu. Ostatnim elementem jest prowadzenie i udostępnianie dokumentacji medycznej na zasadach określonych w ustawie o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta.

Praktyczne znaczenie przepisu polega na wskazaniu, że wykonywanie zawodu fizjoterapeuty obejmuje nie tylko udzielanie świadczeń zdrowotnych, ale również prawidłową komunikację z pacjentem i określonymi osobami, ochronę informacji oraz postępowanie z dokumentacją medyczną. Wszystkie te obowiązki są powiązane z zasadami określonymi w przepisach o prawach pacjenta.

Fizjoterapeuci

Fizjoterapeuci w przepisach

o Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego2 przepisy

o zawodzie fizjoterapeuty14 przepisów