Przepis porządkuje podstawowe pojęcia używane w ustawie i wyznacza ich znaczenie przy ocenie stron internetowych oraz aplikacji mobilnych podmiotów publicznych. Definiuje „aplikację mobilną” jako publicznie dostępne oprogramowanie z interfejsem dotykowym, przeznaczone do przenośnych urządzeń elektronicznych, z wyłączeniem aplikacji dla przenośnych komputerów osobistych. Określa także różnicę między „intranetem”, dostępnym w jednej strukturze organizacyjnej lub organizacji, a „ekstranetem”, do którego dostęp może pochodzić z punktów znajdujących się w więcej niż jednej strukturze lub organizacji.

W przepisie wskazano, że elementami strony lub aplikacji są między innymi tekst, grafika, wykresy, mapy, multimedia, animacje, pliki oraz narzędzia do interaktywnego przesyłania danych. „Multimedia” obejmują dźwięk, wideo, także interaktywne, albo połączenie tych form przekazu. „Strona internetowa” została określona jako logicznie uporządkowany zbiór elementów, połączonych nawigacją i linkami oraz prezentowanych pod jednolitym adresem elektronicznym.

Znaczenie praktyczne mają również definicje cech dostępności. „Funkcjonalność” oznacza możliwość skorzystania ze wszystkich oferowanych funkcji, „kompatybilność” oznacza współpracę z możliwie największą liczbą programów, w tym narzędzi wspomagających osoby niepełnosprawne, a „postrzegalność” odnosi się do odbioru za pomocą słuchu, wzroku lub dotyku. „Nawigacja” obejmuje menu i linki umożliwiające przemieszczanie się między elementami, natomiast „zrozumiałość” pozwala użytkownikowi rozumieć treść i sposób jej prezentacji. Definicje te tworzą słownik niezbędny do jednolitego odczytywania dalszych przepisów ustawy.

o dostępności cyfrowej stron internetowych i aplikacji mobilnych podmiotów publicznych

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2019/848/text/U/D20190848Lj.pdf

Przepis określa zasady wykonywania obowiązków sprawozdawczych w okresie przejściowym, dotyczących podmiotów wskazanych w art. 73 i art. 75. Obejmuje obowiązki, które przed wejściem w życie ustawy polegały na sporządzaniu i składaniu dokumentów wymaganych na podstawie wcześniejszych regulacji.

Zakres tych dokumentów obejmuje w szczególności:

- zbiorcze zestawienia danych o rodzajach i ilości odpadów, sposobach gospodarowania nimi oraz instalacjach i urządzeniach służących do odzysku i unieszkodliwiania odpadów,
- sprawozdania dotyczące obowiązków przedsiębiorców w zakresie gospodarowania niektórymi odpadami i opłaty produktowej,
- sprawozdania dotyczące opakowań i odpadów opakowaniowych,
- sprawozdania związane z recyklingiem pojazdów wycofanych z eksploatacji,
- sprawozdania oraz wykaz zakładów przetwarzania dotyczące zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego,
- sprawozdania dotyczące baterii i akumulatorów.

Dokumenty te za lata 2012-2014 sporządza się i składa z zastosowaniem przepisów dotychczasowych. Oznacza to, że w tym zakresie przepis zachowuje wcześniejsze zasady także po wejściu w życie nowej ustawy. Takie same przepisy dotychczasowe stosuje się do zestawień i sprawozdań już złożonych.

Przepis wskazuje również konsekwencje niewykonania obowiązku. Karze, o której mowa w art. 200, podlega podmiot, który nie sporządzi i nie przekaże wymaganych zestawień, sprawozdań lub wykazu zakładów przetwarzania, zrobi to po terminie albo poda dane niezgodne ze stanem rzeczywistym. Znaczenie praktyczne regulacji polega więc na określeniu zarówno dokumentów objętych okresem przejściowym, jak i zasad odpowiedzialności za nieprawidłową realizację tych obowiązków.

o odpadach

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2013/21/text/U/D20130021Lj.pdf

Przepis reguluje obowiązki sprawozdawcze podmiotów, o których mowa w art. 73 i art. 75, w okresie przejściowym związanym z wejściem w życie ustawy. Dotyczy podmiotów, które wcześniej były zobowiązane do sporządzania i składania określonych dokumentów na podstawie przepisów wskazanych w ust. 1.

Za rok 2015 i za rok 2016 podmioty te sporządzają i składają dokumenty według przepisów dotychczasowych. Chodzi o:

- zbiorcze zestawienia danych o rodzajach i ilości odpadów, sposobach gospodarowania nimi oraz instalacjach i urządzeniach służących do odzysku i unieszkodliwiania odpadów,
- sprawozdania dotyczące recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji,
- sprawozdania oraz wykaz zakładów przetwarzania dotyczące zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego,
- sprawozdania dotyczące baterii i akumulatorów.

Przepis zachowuje więc ciągłość obowiązków sprawozdawczych mimo zmiany regulacji. Samo wejście w życie ustawy nie eliminuje obowiązku złożenia dokumentów za wskazane lata ani nie powoduje automatycznego zastosowania nowych zasad do tych okresów. Ustęp 2 dodatkowo potwierdza, że do już złożonych zestawień i sprawozdań stosuje się przepisy dotychczasowe.

Znaczenie praktyczne ma także wyraźne wskazanie konsekwencji naruszenia obowiązku. Nie sporządzenie lub nieprzekazanie zestawienia, sprawozdania albo wykazu, a także wykonanie obowiązku po terminie lub niezgodnie ze stanem rzeczywistym, podlega karze grzywny, o której mowa w art. 180a. Przepis obejmuje zatem zarówno brak realizacji obowiązku, jak i jego nieterminowe lub nierzetelne wykonanie.

Przepis tworzy słownik podstawowych pojęć używanych w ustawie o odpadach. Definicje obejmują zarówno sam „odpad”, jak i czynności związane z jego powstawaniem, przemieszczaniem oraz dalszym postępowaniem. „Gospodarowanie odpadami” obejmuje zbieranie, transport i przetwarzanie, w tym sortowanie, nadzór nad tymi działaniami, postępowanie z miejscami unieszkodliwiania oraz działalność sprzedawcy lub pośrednika. „Gospodarka odpadami” ma szerszy zakres, ponieważ obejmuje także wytwarzanie odpadów.

Przepis rozróżnia poszczególne rodzaje odpadów, między innymi bioodpady, odpady budowlane i rozbiórkowe, komunalne, medyczne, weterynaryjne, obojętne, żywności oraz odpady z wypadków. Szczególnie rozbudowana jest definicja odpadów komunalnych. Obejmuje ona odpady z gospodarstw domowych oraz podobne odpady od innych wytwórców, w tym odpady zmieszane i selektywnie zebrane. Jednocześnie wskazuje kategorie, które nie są odpadami komunalnymi, między innymi odpady z produkcji, rolnictwa, leśnictwa, rybołówstwa, oczyszczalni ścieków oraz odpady budowlane i rozbiórkowe.

Istotne znaczenie mają także definicje procesów. „Odzysk” służy użytecznemu zastosowaniu odpadów, „recykling” oznacza ich ponowne przetworzenie na produkty, materiały lub substancje, a „unieszkodliwianie” jest procesem niebędącym odzyskiem. „Przetwarzanie” obejmuje oba te rodzaje działań, a także przygotowanie do nich. Przepis wyjaśnia również pojęcia ponownego użycia, przygotowania do ponownego użycia, selektywnego zbierania, odzysku energii i odzysku materiałów.

W praktyce definicje porządkują klasyfikację odpadów i określają znaczenie terminów stosowanych w dalszych przepisach. Ułatwiają ustalenie, jaki rodzaj odpadu powstał, kto jest jego posiadaczem oraz czy dane działanie stanowi zbieranie, magazynowanie, odzysk, recykling, przetwarzanie albo unieszkodliwianie.

Przepis określa, kto podlega wpisowi do rejestru prowadzonego przez marszałka województwa oraz jakie znaczenie ma ten wpis dla prowadzenia działalności związanej z odpadami. Wpis jest dokonywany na wniosek podmiotu należącego do jednej z grup wskazanych w ust. 1.

Zakres regulacji obejmuje podmioty działające na podstawie przepisów dotyczących produktów, pojazdów wycofanych z eksploatacji, zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, baterii i akumulatorów, opakowań oraz utrzymania czystości i porządku w gminach. Na podstawie niniejszej ustawy wpisowi podlegają między innymi niektórzy posiadacze odpadów prowadzący ich przetwarzanie, transportujący odpady, sprzedawcy i pośrednicy w obrocie odpadami, prowadzący zakłady recyklingu statków oraz określeni wytwórcy odpadów obowiązani do prowadzenia ewidencji.

**Wpis musi zostać uzyskany przed rozpoczęciem działalności**, a działalność objętą ust. 1 może prowadzić wyłącznie podmiot wpisany do rejestru. Wyjątek dotyczy wprowadzającego sprzęt, który korzysta z uprawnienia określonego w art. 25 ust. 1 ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym. Oznacza to, że w tym zakresie przepisy ust. 2 i 3 nie mają zastosowania.

Przepis nakłada także szczególne obowiązki na autoryzowanych przedstawicieli. Powinni oni zamieszczać w rejestrze wykazy wprowadzających sprzęt albo przedsiębiorców wprowadzających określone produkty jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych lub narzędzia połowowe zawierające tworzywa sztuczne, jeżeli podmioty te przekazały wymagane informacje lub dane. Organizacja samorządu gospodarczego składa wniosek niezwłocznie po zawarciu odpowiedniego porozumienia.

Art. 52 ust. 1 określa zakres informacji, które rejestr zawiera w przypadku podmiotów wpisywanych do niego na wniosek. Przepis łączy dane ogólne, dotyczące samego podmiotu, z informacjami zależnymi od rodzaju prowadzonej działalności oraz właściwej ustawy szczegółowej.

Podstawowy zakres obejmuje imię i nazwisko albo nazwę, adres zamieszkania lub siedziby, adres e-mail oraz NIP, a w określonych przypadkach także europejski numer identyfikacji podatkowej. Dla osoby fizycznej nieobowiązanej do posiadania NIP przewidziano numer PESEL. Jeżeli wyznaczono autoryzowanego przedstawiciela, rejestr może obejmować również rozszerzone dane kontaktowe, osobę do kontaktu oraz dane producenta, który go wyznaczył.

Szczegółowe informacje zostały pogrupowane według rodzajów działalności. Art. 52 ust. 1 pkt 4 dotyczy między innymi wprowadzających produkty, organizacji odzysku, podmiotów prowadzących recykling lub odzysk oraz przedsiębiorców związanych z produktami jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych. Pkt 5 obejmuje podmioty działające przy recyklingu pojazdów, pkt 6 podmioty związane ze zużytym sprzętem elektrycznym i elektronicznym, pkt 7 podmioty zajmujące się bateriami i akumulatorami, a pkt 7a organizacje odzysku opakowań oraz przedsiębiorców eksportujących odpady opakowaniowe lub dokonujących ich wewnątrzwspólnotowej dostawy.

W zależności od kategorii podmiotu rejestr wskazuje między innymi rodzaje odpadów, stosowane procesy, adresy miejsc działalności, decyzje związane z gospodarką odpadami, moce przerobowe instalacji lub zakładów, informacje o systemach jakości i zarządzania środowiskowego, a także dane zawartych umów i podmiotów współpracujących. Praktyczne znaczenie przepisu polega na ujednoliceniu informacji identyfikujących podmioty oraz opisujących ich działalność odpadową.

Art. 75 określa, kto sporządza roczne sprawozdanie o wytwarzanych odpadach i o gospodarowaniu odpadami oraz jakie informacje musi ono zawierać. Obowiązek ten dotyczy przede wszystkim wytwórcy obowiązanego do prowadzenia ewidencji odpadów, a także podmiotu prowadzącego działalność w zakresie zbierania lub przetwarzania odpadów, z wyłączeniem prowadzącego odbieranie odpadów komunalnych, jeżeli jest obowiązany do prowadzenia ewidencji. Sprawozdanie składa również podmiot wydobywający odpady ze składowiska lub zwałowiska na podstawie wskazanej w przepisie zgody albo decyzji.

Zakres sprawozdania zależy od rodzaju prowadzonej działalności. W każdym przypadku obejmuje co najmniej dane identyfikujące podmiot, w tym numer rejestrowy, nazwę lub imię i nazwisko, adres oraz, o ile został nadany, NIP. Ponadto wskazuje się masę i rodzaje odpadów, sposób gospodarowania nimi, a w przypadku przetwarzania także informacje o instalacjach i urządzeniach, ich danych technicznych oraz funkcjonowaniu.

Przepis przewiduje również szczegółowe wymagania dla określonych podmiotów. Obejmują one między innymi wytwórców komunalnych osadów ściekowych, przedsiębiorców prowadzących stacje demontażu pojazdów lub strzępiarki, zbierających i przetwarzających zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny, podmioty prowadzące recykling oraz zbierających i przetwarzających zużyte baterie lub akumulatory. Sprawozdania tych podmiotów mogą zawierać dane o procesach odzysku, recyklingu i unieszkodliwiania, osiągniętych poziomach, przekazywaniu odpadów innym przedsiębiorcom, a także o produktach i materiałach powstałych w wyniku odzysku. Regulacja porządkuje więc zakres informacji przekazywanych przez różne grupy uczestników gospodarki odpadami.

Art. 14 określa zasady tworzenia i prowadzenia dokumentacji urządzeń zawierających substancje kontrolowane lub fluorowane gazy cieplarniane. Dla wskazanych urządzeń, między innymi stacjonarnych urządzeń chłodniczych i klimatyzacyjnych, pomp ciepła, niektórych urządzeń w samochodach ciężarowych i przyczepach chłodniach, rozdzielnic elektrycznych oraz stacjonarnych systemów ochrony przeciwpożarowej, dokumentację prowadzi się odpowiednio w formie **Karty Urządzenia** albo **Karty Systemu Ochrony Przeciwpożarowej**. Obowiązek zależy od rodzaju urządzenia i ilości substancji lub gazu określonej w przepisie.

Operator sporządza kartę oddzielnie dla każdego urządzenia, także wyłączonego z eksploatacji lub użycia, jeżeli nie zostało przekazane do unieszkodliwienia. Karta zawiera między innymi dane urządzenia i operatora, informacje o rodzaju i ilości substancji lub gazu, dane o ich dodawaniu, odzysku, recyklingu albo regeneracji, a także wykaz instalowania, konserwacji, serwisowania, kontroli szczelności, napraw i likwidacji urządzenia. Odnotowuje się również dane osób wykonujących czynności, wymagane certyfikaty, wyniki kontroli szczelności oraz informacje o systemach wykrywania wycieków.

Kartę sporządza się w terminie 15 dni roboczych od dostarczenia urządzenia, a gdy wymaga ono instalowania, od zakończenia instalowania i napełnienia. Karty mają postać elektroniczną i są tworzone w Centralnym Rejestrze Operatorów po wcześniejszym zarejestrowaniu operatora. Błędne dane należy skorygować w terminie 14 dni roboczych od otrzymania informacji o błędzie. Wymiana substancji lub gazu na inny wymaga zamknięcia dotychczasowej karty i sporządzenia nowej, natomiast zastosowanie substancji alternatywnej wymaga zamknięcia karty. Dla urządzeń jednostek organizacyjnych Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej przewidziano odrębne sprawozdania roczne.

o substancjach zubożających warstwę ozonową oraz o niektórych fluorowanych gazach cieplarnianych

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2015/881/text/U/D20150881Lj.pdf

Przepis określa zasady uzupełniania i przechowywania danych w Karcie Urządzenia oraz Karcie Systemu Ochrony Przeciwpożarowej. Odpowiedzialność za zapewnienie prawidłowego dokonywania wpisów spoczywa na operatorze urządzenia. Dotyczy to danych związanych z czynnościami i środkami, o których mowa w art. 14 ust. 3 pkt 4 i 5.

Wpisu mogą dokonać dwie kategorie osób. Po pierwsze, mogą to być osoby, które wykonują dane czynności i, w stosownych przypadkach, posiadają certyfikat dla personelu uprawniający do ich wykonywania. Po drugie, wpis może wprowadzić osoba mająca dostęp do odpowiedniej karty, nadany przez operatora. W takim przypadku podstawą wpisu dotyczącego czynności z art. 14 ust. 3 pkt 4 musi być protokół sporządzony i podpisany przez osobę wykonującą te czynności, która, w stosownych przypadkach, posiada wymagany certyfikat.

**Termin na dokonanie wpisu wynosi 15 dni roboczych** od dnia wykonania czynności i środków wskazanych w przepisie. Operator ma również obowiązek przechowywać aktualną kopię każdej z kart w postaci elektronicznej. Kopia ta powinna być zabezpieczona przed dostępem osób trzecich, co wskazuje na konieczność kontrolowania dostępu do zawartych w niej danych.

Regulacja przewiduje wyjątek od obowiązku przechowywania aktualnej kopii kart w postaci elektronicznej. Nie stosuje się go do operatorów urządzeń będących we władaniu jednostek organizacyjnych Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. Pozostałe obowiązki dotyczące sposobu dokonywania wpisów i terminów wynikają z przepisu bez takiego wyłączenia.

Przepis określa zasady prowadzenia Centralnego Rejestru Operatorów, w którym gromadzi się elektroniczne Karty Urządzenia, Karty Systemu Ochrony Przeciwpożarowej oraz dane zawarte w tych kartach. Rejestr obejmuje urządzenia zawierające co najmniej 3 kg substancji kontrolowanych albo co najmniej 5 ton ekwiwalentu CO fluorowanych gazów cieplarnianych. Ustęp 2 jest uchylony.

Dostęp do danych został ograniczony. Mogą go uzyskać wyłącznie osoby upoważnione przez kierownika wyspecjalizowanej jednostki, a także operatorzy urządzeń i osoby przez nich upoważnione. Operator lub wskazana przez niego osoba widzi jedynie dane dotyczące konkretnego urządzenia, którym zarządza. Dane są zabezpieczone przed dostępem osób trzecich, natomiast dane jednostkowe podlegają ochronie na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych.

Administratorem danych jest wyspecjalizowana jednostka. Szczegółowe rozwiązania dotyczące prowadzenia rejestru, gromadzenia i udostępniania danych, ich zabezpieczenia oraz wzoru formularza rejestracyjnego określi minister właściwy do spraw klimatu w drodze rozporządzenia. Przepis wskazuje przy tym trzy podstawowe założenia: prowadzenie rejestru w systemie teleinformatycznym i automatyczne przekazywanie danych, ochronę danych operatorów oraz osób je przekazujących, a także kompletność, przejrzystość i jednoznaczną identyfikację osoby dokonującej wpisu. W praktyce regulacja porządkuje obieg informacji o urządzeniach i ogranicza dostęp do nich zgodnie z zakresem uprawnień użytkownika.

Przepis określa zasady uzyskania statusu jednostki oceniającej personel, czyli podmiotu uprawnionego do przeprowadzania egzaminów dla osób ubiegających się o certyfikat dla personelu. Podstawowe wymagania obejmują prowadzenie działalności w zakresie kształcenia lub badań dotyczących substancji kontrolowanych i fluorowanych gazów cieplarnianych, posiadanie odpowiedniego wyposażenia technicznego oraz zatrudnianie osób z odpowiednią wiedzą i doświadczeniem. Konieczny jest także wpis do rejestru jednostek oceniających personel. Szczególny wyjątek dotyczy producenta lub operatora urządzeń będących rozdzielnicami elektrycznymi albo zawierających rozpuszczalniki, który może oceniać personel w zakresie odzysku fluorowanych gazów cieplarnianych z tych urządzeń.

Jednostka musi mieć procedury przygotowywania i przeprowadzania egzaminów, w tym egzaminów poprawkowych, oraz aktualizowaną i objętą tajnością pulę pytań. Wyznacza komisję egzaminacyjną i jej przewodniczącego, przy czym w komisji nie mogą zasiadać osoby, które szkoliły egzaminowanego. Pozytywny wynik egzaminu potwierdza dokument określający jego zakres. Jednostka prowadzi również rejestr egzaminów, dokumentuje wyniki oraz stosuje procedury sprawozdawcze.

Podmiot zgłasza zamiar pełnienia tej funkcji jednostce certyfikującej personel, w formie papierowej albo elektronicznej. Zgłoszenie zawiera dane identyfikacyjne, a także oświadczenie o wyposażeniu i kwalifikacjach personelu, składane pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia. Przed wpisem przeprowadzana jest kontrola. Jeżeli wymagania z ust. 1 pkt 1-3 są spełnione, wpis następuje w terminie 30 dni od otrzymania zgłoszenia. W razie odmowy podmiot może odwołać się do Komitetu Odwoławczego.

Przepis określa sposób sporządzania i przekazywania sprawozdań, o których mowa w art. 39 ust. 1, a także zakres informacji ujmowanych w tych dokumentach. Sprawozdania są elementem bazy danych wskazanej w art. 41 ust. 1 i muszą być sporządzane elektronicznie. Przed przygotowaniem pierwszego sprawozdania podmiot rejestruje się w bazie przez wypełnienie formularza rejestracyjnego. Co do zasady sprawozdanie przekazuje się raz w roku, do 28 lutego, za rok poprzedni.

Zakres danych jest szeroki. Obejmuje rodzaje substancji, ich nazwy chemiczne i oznaczenia ASHRAE, a także ilości substancji i gazów przywiezionych, wywiezionych, kupionych, odzyskanych, poddanych recyklingowi, regeneracji lub zniszczeniu. Wykazuje się również ilości zawarte w produktach i urządzeniach, sprzedane lub przekazane, zastosowane w poszczególnych sektorach, zmagazynowane na początku i końcu roku oraz utracone, z rozróżnieniem wycieku i innych przyczyn.

Przepis wprowadza szczegółowe zasady dokładności i zaokrąglania. Zwykłe ilości podaje się do 0,1 kg, dane dotyczące celów laboratoryjnych lub analitycznych do 0,001 kg, a przy produkcji, przywozie i wywozie produktów oraz urządzeń uwzględnia się ilość substancji w 1 kg produktu lub w 1 sztuce urządzenia. Dodatkowe informacje są wymagane przy mieszaninach, w tym ich nazwa handlowa albo oznaczenie ASHRAE, procentowy skład wagowy i ilość.

Jednostki Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej przekazują sprawozdania Ministrowi Obrony Narodowej do 31 stycznia, a Minister przygotowuje zbiorcze zestawienie i przesyła je do wyspecjalizowanej jednostki do 31 marca. Przepis zapewnia więc jednolity, elektroniczny sposób gromadzenia szczegółowych danych o obrocie, wykorzystaniu i stratach tych substancji oraz gazów.

Przepis określa organy właściwe do kontroli przestrzegania regulacji dotyczących substancji kontrolowanych, nowych substancji, fluorowanych gazów cieplarnianych i pozostałych fluorowanych gazów cieplarnianych, a także produktów i urządzeń zawierających te substancje lub gazy.

**Inspekcja Ochrony Środowiska** kontroluje zasadniczo przestrzeganie ustawy i wskazanych rozporządzeń, posiadanie wymaganych certyfikatów i zaświadczeń oraz postępowanie z wymienionymi substancjami, produktami i urządzeniami. **Państwowa Straż Pożarna** odpowiada za kontrole w zakresie ochrony przeciwpożarowej, w tym dotyczące systemów ochrony przeciwpożarowej, gaśnic i wymaganych certyfikatów. Szczególne zasady dotyczą zastosowań krytycznych halonów. W zależności od kategorii sprzętu lub obiektu kontrolę wykonują Minister Obrony Narodowej lub wskazane przez niego organy, Inspekcja Ochrony Środowiska albo Państwowa Straż Pożarna.

Organy kontrolne mogą żądać informacji, dokumentów, Kart Urządzeń i Kart Systemów Ochrony Przeciwpożarowej, a także okazywania pojemników. Mogą sprawdzać ich zawartość za pomocą identyfikatora lub przez pobranie próbki do analizy laboratoryjnej. Kierownicy i pracownicy kontrolowanych jednostek organizacyjnych Sił Zbrojnych mają obowiązek umożliwić kontrolę, z zachowaniem przepisów o ochronie informacji niejawnych i zakwaterowaniu Sił Zbrojnych.

Przepis ustanawia również obowiązek corocznego składania sprawozdań z kontroli. Sprawozdania obejmują między innymi liczbę skontrolowanych podmiotów, stwierdzone nieprawidłowości, działania pokontrolne i ich skuteczność. Naruszenia dzieli się na trzy kategorie, od uchybień dokumentacyjnych i ewidencyjnych, przez naruszenia mogące bezpośrednio oddziaływać na środowisko, po bezpośrednie zanieczyszczenie środowiska. [count?]

Przepis określa zasady kontroli granicznej oraz postępowania z substancjami i towarami, które mogą przyczyniać się do zubożenia warstwy ozonowej albo zawierać fluorowane gazy cieplarniane. Kontrolę ich przywozu i wywozu prowadzą organy Krajowej Administracji Skarbowej. Obejmuje ona zarówno same substancje, jak i produkty oraz urządzenia zawierające „substancje kontrolowane” lub fluorowane gazy cieplarniane, a także produkty i urządzenia od nich uzależnione.

Towary zatrzymane w związku z nielegalnym wprowadzeniem na obszar celny Unii Europejskiej powinny zostać cofnięte poza ten obszar. Jeżeli nie jest to możliwe, są traktowane jako odpady i podlegają unieszkodliwieniu na koszt osoby zobowiązanej na podstawie przepisów prawa celnego. Gdy pokrycie tych kosztów przez tę osobę nie jest możliwe, finansowanie przejmuje Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej. Przepis wskazuje również sposób przekazywania środków państwowej jednostce budżetowej realizującej unieszkodliwienie.

Istotnym elementem regulacji jest obowiązek sprawozdawczy. Organy Krajowej Administracji Skarbowej przekazują ministrowi właściwemu do spraw klimatu informacje o zatrzymaniach, ilościach zabezpieczonych substancji, produktów i urządzeń, terminach oraz podmiotach odpowiedzialnych za ich unieszkodliwienie. Sprawozdanie obejmuje także postępowania dotyczące nielegalnego przywozu lub wywozu oraz szkolenia i działania promocyjne ograniczające takie naruszenia. Wzór sprawozdania ma być określony w formie dokumentu elektronicznego.

Przepis określa sposób składania i rozpatrywania wniosków o odstępstwa dotyczące substancji kontrolowanych oraz fluorowanych gazów cieplarnianych. Wnioski składa się do ministra właściwego do spraw klimatu. Chodzi o odstępstwa wskazane w art. 11 ust. 8, art. 12 ust. 3, art. 13 ust. 4 i art. 17 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1005/2009, a także w art. 11 ust. 3 i art. 15 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 517/2014.

Wniosek musi mieć postać elektroniczną i być opatrzony kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym. Sporządza się go na właściwym formularzu, w języku polskim, wraz z tłumaczeniem na język angielski. Zakres wymaganych informacji zależy od podstawy i przedmiotu wniosku. Obejmuje między innymi dane wnioskodawcy, datę i przedmiot wniosku, podstawę prawną, ilości substancji, opis jej zastosowania, emisji i magazynowania, dane dotyczące przywozu, produkcji lub wywozu, a także informacje o rozwiązaniach alternatywnych i przeszkodach technicznych. Wnioski dotyczące rozporządzenia (UE) nr 517/2014 wymagają szczegółowego uzasadnienia, zwłaszcza wskazania braku dostępnych rozwiązań alternatywnych albo przeszkód technicznych, względów bezpieczeństwa lub nieproporcjonalnych kosztów. Jeżeli wniosek dotyczy kilku oddziałów, dane podaje się osobno dla każdego z nich.

Minister przekazuje wniosek wyspecjalizowanej jednostce do zaopiniowania. Opinia jest wydawana w terminie 14 dni. Następnie minister może wezwać do uzupełnienia, wyjaśnienia lub usunięcia braków, a po weryfikacji występuje do Komisji Europejskiej albo odmawia tego w drodze decyzji administracyjnej. Wzory formularzy określa minister.

w sprawie umożliwienia ładowania urządzeń za pośrednictwem gniazda USB typu C

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2024/1515/text/O/D20241515.pdf

Elektroniczne urządzenia

Elektroniczne urządzenia w przepisach

o dostępności cyfrowej stron internetowych i aplikacji mobilnych podmiotów publicznych1 przepis

o odpadach6 przepisów

o substancjach zubożających warstwę ozonową oraz o niektórych fluorowanych gazach cieplarnianych8 przepisów

w sprawie umożliwienia ładowania urządzeń za pośrednictwem gniazda USB typu C1 przepis