Przepis wyznacza zakres ustawy oraz rozdziela zasady ogłaszania poszczególnych rodzajów aktów prawnych między ustawę a inne regulacje. Zgodnie z ust. 1 ustawa określa **zasady i tryb ogłaszania aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych**. Obejmuje także zasady i tryb wydawania dzienników urzędowych. Oznacza to, że przepis wskazuje dwa podstawowe obszary regulacji: sposób ogłaszania określonych aktów oraz sposób wydawania urzędowych publikatorów.

Ustęp 2 wyłącza z tego zakresu umowy międzynarodowe i układy zbiorowe pracy. Ich ogłaszanie odbywa się na podstawie odrębnych ustaw, a więc art. 1 nie ustanawia dla nich zasad ani trybu ogłaszania. Jest to wyraźne wskazanie, że w odniesieniu do tych kategorii należy stosować regulacje przewidziane poza omawianą ustawą.

Ustęp 3 dotyczy aktów normatywnych i niektórych aktów prawnych Unii Europejskiej. Zasady i tryb ich ogłaszania, a także zasady i tryb wydawania „Dziennika UE”, określają przepisy Unii Europejskiej. Przepis odróżnia zatem krajowy system ogłaszania, uregulowany w ustawie, od systemu dotyczącego aktów Unii Europejskiej. **Znaczenie praktyczne art. 1 polega na wskazaniu, jakie sprawy obejmuje ustawa, a które zostały przekazane do odrębnych ustaw albo przepisów Unii Europejskiej.**

o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych.

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2000/718/text/U/D20000718Lj.pdf

Przepis określa, jakie akty i informacje podlegają ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”. W pierwszej kolejności wskazuje akty wydawane na podstawie ustawy: zarządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, uchwały Rady Ministrów oraz zarządzenia Prezesa Rady Ministrów. Ogłasza się tam także teksty jednolite tych aktów oraz orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego dotyczące aktów ogłoszonych w „Monitorze Polskim” albo aktów, które nie były ogłoszone.

Szczegółowy katalog obejmuje również uchwały Zgromadzenia Narodowego, Sejmu i Senatu dotyczące między innymi ich regulaminów, obsady określonych stanowisk państwowych, wotum zaufania i nieufności, absolutorium, odpowiedzialności przed Trybunałem Stanu oraz rozwiązania organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego. W „Monitorze Polskim” publikuje się także określone akty urzędowe Prezydenta, w tym dotyczące powoływania i odwoływania organów oraz osób pełniących funkcje państwowe, a także powoływania sędziów i nadawania tytułów lub stopni wskazanych w przepisie.

Zakres ogłoszeń obejmuje ponadto postanowienia Trybunału Konstytucyjnego dotyczące przeszkody w sprawowaniu urzędu przez Prezydenta oraz sporów kompetencyjnych, a także wyroki Trybunału Stanu i wskazane postanowienia Marszałka Sejmu. Inne uchwały i akty mogą być ogłaszane, jeżeli przewidują to same uchwały lub postanowienia albo odrębne ustawy. Prezes Rady Ministrów może dodatkowo zarządzić publikację innych aktów prawnych, ogłoszeń i obwieszczeń. Przepis wyznacza więc zarówno podstawowy katalog publikowanych dokumentów, jak i sytuacje, w których ogłoszenie zależy od szczególnego przepisu albo decyzji uprawnionego organu.

Przepis określa zasady prostowania błędów w ogłoszonych tekstach aktów prawnych. Sprostowanie następuje w formie obwieszczenia, a jego granicą jest zakaz merytorycznej zmiany aktu. Oznacza to, że procedura służy usunięciu błędu w opublikowanym tekście, nie zaś zmianie treści przepisów lub wprowadzaniu nowych rozwiązań.

Sprostowanie ogłasza się w tym samym dzienniku urzędowym, w którym opublikowano prostowany akt. Dzięki temu informacja o poprawce jest powiązana z pierwotnym ogłoszeniem i może być odczytywana w kontekście właściwego tekstu.

Przepis rozdziela kompetencje do prostowania błędów według rodzaju aktu i miejsca jego publikacji:

- błędy w tekstach ustaw prostuje Marszałek Sejmu;
- błędy w tekście umowy międzynarodowej, jej tłumaczeniu na język polski albo w tekście oświadczenia rządowego dotyczącego tej umowy prostuje minister, który występował z wnioskiem o ogłoszenie umowy w dzienniku urzędowym;
- błędy w innych aktach ogłoszonych w Dzienniku Ustaw i Monitorze Polskim prostuje Prezes Rady Ministrów, z własnej inicjatywy albo na wniosek właściwego organu;
- błędy w aktach ogłoszonych w innych dziennikach urzędowych prostują organy wydające te dzienniki.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na wskazaniu zarówno dopuszczalnej formy korekty, jak i organu właściwego do jej dokonania. Odpowiedzialność za sprostowanie zależy więc od rodzaju ogłoszonego tekstu oraz od dziennika urzędowego, w którym akt został opublikowany.

Przepis określa, które organy wydają dzienniki urzędowe oraz na jakich zasadach mogą je łączyć lub tworzyć ich wyodrębnione edycje. Dzienniki urzędowe wydają ministrowie kierujący działami administracji rządowej oraz kierownicy urzędów centralnych. Odrębnie wskazano Przewodniczącego Komisji Nadzoru Finansowego, który wydaje „Dziennik Urzędowy Komisji Nadzoru Finansowego”.

Podstawową zasadą jest ograniczenie liczby dzienników urzędowych. Każdy z organów wymienionych w ust. 1 może wydawać tylko jeden taki dziennik, z uwzględnieniem wyjątku określonego w ust. 5. Przepis dopuszcza jednak tworzenie wspólnych dzienników. Prezes Rady Ministrów może postanowić o wspólnym dzienniku dla dwóch lub większej liczby ministrów kierujących działami administracji rządowej, a także o wspólnym dzienniku urzędów centralnych podległych Prezesowi Rady Ministrów. Ponadto minister może ustanowić wspólny dziennik z nadzorowanym przez siebie urzędem centralnym.

Szczególne rozwiązanie dotyczy aktów prawnych zawierających informacje niejawne. Minister Obrony Narodowej, minister właściwy do spraw wewnętrznych, minister właściwy do spraw zagranicznych oraz Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Szef Agencji Wywiadu i Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego wydają takie akty w papierowej, wyodrębnionej edycji dziennika urzędowego, jeżeli zachodzi taka potrzeba. Przepis porządkuje więc zarówno właściwość organów w zakresie publikowania dzienników, jak i zasady ich konsolidacji oraz odrębnego udostępniania treści objętych ochroną.

Przepis określa zasady wykorzystywania nazw oraz wzorów graficznych winiet urzędowych dzienników publikacyjnych. Zgodnie z ust. 1 nazwy „Dziennik Ustaw” i „Monitor Polski”, a także wzory graficzne ich winiet, mogą być wykorzystywane wyłącznie przez organ wydający te dzienniki. Winieta obejmuje w szczególności nazwę dziennika urzędowego, wizerunek orła w koronie oraz miejsce i dzień ogłoszenia aktu prawnego.

Ust. 2 ustanawia zakaz korzystania z tych nazw i wzorów przez inne podmioty. Zakaz dotyczy w szczególności wykorzystywania ich w celach handlowych, w publikacjach, wydawnictwach lub innych formach upowszechniania aktów prawnych. Oznacza to, że samo rozpowszechnianie treści aktów prawnych nie uprawnia innych podmiotów do posługiwania się oznaczeniami lub wyglądem zastrzeżonymi dla wskazanych dzienników.

Na podstawie ust. 3 te same zasady stosuje się odpowiednio do dzienników urzędowych wymienionych w art. 22 ust. 1, 1a, 3 i 4 oraz do wojewódzkich dzienników urzędowych. Zakres ochrony obejmuje więc nie tylko „Dziennik Ustaw” i „Monitor Polski”, lecz także wskazane kategorie pozostałych dzienników urzędowych.

Ust. 4 upoważnia Prezesa Rady Ministrów do określenia, w drodze rozporządzenia, wzorów graficznych winiet tych dzienników. Wzory mają uwzględniać ich jednolitość oraz cechy wyróżniające dzienniki urzędowe spośród innych wydawnictw. Punkt 2 w ust. 4 został uchylony. Przepis wyznacza zatem zarówno podmiot uprawniony do korzystania z oznaczeń, jak i ramy ich graficznego ujednolicenia.

Przepis określa sposób prowadzenia i porządkowania zbiorów dzienników urzędowych oraz skorowidza dotyczącego najważniejszych publikatorów. **Organy wydające dzienniki urzędowe prowadzą ich zbiory w postaci elektronicznej**, co oznacza, że zbiór ma być utrzymywany jako uporządkowany zasób cyfrowy. Wyjątek dotyczy dzienników urzędowych wskazanych w art. 22 ust. 5. W ich przypadku zbiór jest prowadzony w postaci papierowej.

Dla zbiorów Dziennika Ustaw i Monitora Polskiego przewidziano dodatkowo wydawanie skorowidza w postaci elektronicznej. Jego funkcją jest ułatwienie porządkowania i wyszukiwania aktów znajdujących się w tych zbiorach. Do zbiorów prowadzonych na podstawie ust. 1 oraz do tego skorowidza stosuje się odpowiednio art. 26 ust. 1. Przepis nie powtarza tych zasad, lecz odsyła do wskazanej regulacji.

Ustęp 2a i ustęp 3 są uchylone, więc nie ustanawiają obecnie żadnych obowiązków ani uprawnień. Odrębnie uregulowano udostępnianie do wglądu zbiorów zawierających akty prawne z informacjami niejawnymi. W takim zakresie zastosowanie mają przepisy o ochronie informacji niejawnych. Oznacza to, że dostęp do takich zbiorów podlega szczególnym regułom wynikającym z tej dziedziny przepisów, a nie wyłącznie zasadom dotyczącym prowadzenia zbiorów dzienników urzędowych. W praktyce art. 27 wskazuje więc zarówno podstawową, elektroniczną formę zbiorów, wyjątek w postaci zbiorów papierowych, obowiązek prowadzenia skorowidza oraz szczególny reżim udostępniania materiałów zawierających informacje niejawne.

Przepis określa zasady odpłatnego wydawania wydruków aktów normatywnych i innych aktów prawnych w przypadkach wskazanych w art. 26 ust. 1, art. 27 ust. 3a oraz art. 28 ust. 3. Oznacza to, że w tych sytuacjach uzyskanie wydruku nie jest bezpłatne, a za jego wydanie pobierana jest opłata.

Do ustalenia ceny właściwy jest kierownik urzędu, w którym udostępniono do wglądu dzienniki urzędowe oraz zbiory aktów prawa miejscowego stanowionych przez powiat lub gminę. Przepis wiąże więc kompetencję do ustalenia ceny z konkretnym urzędem i z miejscem, w którym określone publikatory oraz zbiory są dostępne dla zainteresowanych.

Cena ma być ustalana za arkusz wydruku aktu normatywnego lub innego aktu prawnego. Jej wysokość jest ograniczona dwoma wymaganiami. Po pierwsze, wydruki powinny być **powszechnie dostępne**, co wskazuje na potrzebę ustalenia ceny na poziomie umożliwiającym ich uzyskanie. Po drugie, cena może pokrywać wyłącznie koszty wykonania tych wydruków. Przepis wyklucza zatem traktowanie opłaty jako źródła dodatkowego dochodu urzędu, ponieważ jej funkcją jest jedynie pokrycie kosztów związanych z przygotowaniem wydruku.

W praktyce regulacja wskazuje zarówno, kto ustala opłatę, jak i jakie granice musi zachować przy jej określaniu. Odpłatność dotyczy wydawania wydruków, a nie samego wskazania zasad udostępniania dzienników urzędowych i zbiorów aktów wymienionych w tym przepisie.

Przepis określa zasady udostępniania Dziennika Ustaw, Monitora Polskiego oraz innych dzienników urzędowych i zbiorów aktów prawa miejscowego. Obejmuje zarówno same dzienniki i zbiory, jak i zawarte w nich akty normatywne oraz inne akty prawne, w tym orzeczenia.

W odniesieniu do Dziennika Ustaw i Monitora Polskiego podstawowym miejscem udostępniania są strony internetowe Rządowego Centrum Legislacji. Dostęp ten ma być **nieodpłatny** i obejmuje zarówno wgląd do dokumentu elektronicznego, jak i możliwość jego pobrania. Przepis przewiduje także udostępnianie tych materiałów za pomocą środków komunikacji elektronicznej lub informatycznych nośników danych. Następuje ono stosownie do wniosku zainteresowanego podmiotu, na zasadach i w trybie określonych w przepisach o dostępie do informacji publicznej.

Podobne rozwiązanie zastosowano do dzienników urzędowych innych niż Dziennik Ustaw i Monitor Polski, a także do zbiorów aktów prawa miejscowego stanowionych przez powiat lub gminę. W tym przypadku bezpłatny wgląd i pobranie dokumentów elektronicznych zapewniają na swoich stronach internetowych organy wydające dane dzienniki lub zbiory. Również tutaj możliwe jest udostępnienie materiałów za pomocą środków komunikacji elektronicznej lub informatycznych nośników danych, na wniosek zainteresowanego podmiotu i w trybie określonym w przepisach o dostępie do informacji publicznej.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na wskazaniu zarówno **miejsca publikacji**, jak i dwóch form dostępu: bezpośredniego, internetowego oraz udostępnienia na wniosek. Ustępy 2 i 3 zostały uchylone.

Przepis określa zakres wymagań technicznych, które Prezes Rady Ministrów ma ustalić w drodze rozporządzenia. Wymagania te dotyczą rozwiązań elektronicznych związanych z ogłaszaniem i udostępnianiem aktów prawnych.

Zakres rozporządzenia obejmuje trzy zasadnicze grupy:

1. dokumenty elektroniczne zawierające akty normatywne i inne akty prawne kierowane do ogłoszenia w dziennikach urzędowych;
2. dzienniki urzędowe wydawane w postaci elektronicznej;
3. środki komunikacji elektronicznej i informatyczne nośniki danych używane do udostępniania dzienników urzędowych oraz zbiorów aktów prawa miejscowego stanowionych przez powiat lub gminę, a także aktów zawartych w tych zbiorach.

Przepis wskazuje również kryteria, które mają zostać uwzględnione przy określaniu wymagań. Chodzi przede wszystkim o zachowanie jednolitości dokumentów elektronicznych kierowanych do ogłoszenia oraz zapewnienie możliwości ich przetwarzania na potrzeby wydawania dziennika urzędowego. Oznacza to, że rozwiązania techniczne powinny sprzyjać spójnemu przygotowywaniu dokumentów i ich dalszemu wykorzystywaniu w procesie wydawniczym.

Drugim istotnym celem jest zapewnienie powszechnej dostępności dzienników urzędowych oraz zbiorów aktów prawa miejscowego stanowionych przez powiat lub gminę, jak również aktów normatywnych i innych aktów prawnych zawartych w tych zbiorach. Przepis tworzy więc podstawę do ujednolicenia technicznych zasad publikowania i udostępniania tych treści w postaci elektronicznej. 天天乐购彩票

Przepis ustanawia elektroniczną formę ogłaszania aktów normatywnych i innych aktów prawnych, które podlegają ogłoszeniu. Oznacza to, że zasadniczym sposobem publikacji takich aktów jest dokument elektroniczny w rozumieniu ustawy o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. Od tej zasady może zostać przewidziany wyjątek, jeżeli inna ustawa stanowi inaczej.

Regulacja obejmuje także sposób wydawania dzienników urzędowych. Co do zasady mają one być wydawane w postaci elektronicznej. Również w tym przypadku dopuszczalne jest odstępstwo, ale tylko wtedy, gdy wynika ono z ustawy. Przepis nie określa innych form wydawania dzienników ani nie wskazuje przesłanek, które pozwalałyby na odstąpienie od postaci elektronicznej poza odesłaniem do odmiennej regulacji ustawowej.

Organ wydający każdy dziennik urzędowy wydawany elektronicznie ma obowiązek prowadzenia dla niego odrębnej strony internetowej. Oznacza to, że poszczególne dzienniki powinny mieć własne strony, a nie jedną wspólną stronę internetową. Rozwiązanie to porządkuje sposób udostępniania ogłaszanych aktów i pozwala przypisać publikowane treści do konkretnego dziennika.

W praktyce przepis wskazuje więc zarówno podstawową postać dokumentów podlegających ogłoszeniu, jak i organizacyjne wymaganie dotyczące ich publikacji. Kluczowe znaczenie ma elektroniczna forma dokumentu, elektroniczna postać dzienników urzędowych oraz odrębna strona internetowa prowadzona dla każdego z nich, z zastrzeżeniem wyjątków ustanowionych w ustawie.

Przepis reguluje **czasowy sposób ogłaszania** określonych aktów i orzeczeń w okresie przejściowym. Jego zastosowanie rozpoczyna się w dniu wejścia w życie ustawy, a kończy w dniu wypełnienia obowiązku wydawania dziennika urzędowego, o którym mowa w art. 22. Oznacza to, że przepis wyznacza konkretny przedział czasowy, w którym obowiązuje szczególna zasada publikacji.

W tym okresie akty i orzeczenia określone w art. 12 są ogłaszane w Monitorze Polskim. Przepis nie obejmuje więc wszystkich możliwych aktów lub orzeczeń, lecz tylko te, które zostały wskazane w art. 12. Jednocześnie nie uzależnia zastosowania tej reguły od dodatkowych przesłanek, poza trwaniem wskazanego okresu oraz przynależnością danego aktu lub orzeczenia do kategorii określonej w art. 12.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na wskazaniu jednego miejsca ogłaszania tych aktów i orzeczeń do czasu wykonania obowiązku wydawania dziennika urzędowego, o którym mowa w art. 22. Po wypełnieniu tego obowiązku kończy się okres, w którym art. 42 nakazuje ogłaszanie ich w Monitorze Polskim. Przepis pełni zatem funkcję przejściową i porządkuje sposób publikacji do momentu wskazanego w jego treści.

Przepis rozstrzyga o utracie mocy przez ustawę regulującą wydawanie „Dziennika Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej” oraz „Dziennika Urzędowego Rzeczypospolitej Polskiej «Monitor Polski»”. Oznacza to, że wskazana ustawa przestaje być obowiązującym aktem prawnym i nie stanowi już podstawy regulowania spraw objętych jej zakresem.

Utrata mocy ma charakter jednoznaczny. Przepis nie uzależnia jej od dodatkowych warunków, nie ogranicza jej do wybranych przepisów uchylanej ustawy i nie przewiduje wyjątków. Nie określa też odrębnych zasad dotyczących poszczególnych rodzajów publikacji ani dalszego stosowania konkretnych regulacji. Jego treść sprowadza się do formalnego wyeliminowania wcześniejszej ustawy z systemu obowiązujących przepisów.

Znaczenie praktyczne tego rozwiązania polega na uporządkowaniu podstaw prawnych dotyczących wydawania obu wskazanych dzienników urzędowych. Od momentu utraty mocy uchylona ustawa nie może być traktowana jako aktualne źródło obowiązków, uprawnień ani procedur w tym zakresie. Przepis pełni zatem funkcję derogacyjną, czyli uchyla wcześniejszą regulację, pozostawiając poza swoim zakresem szczegółowe zasady dotyczące dalszego sposobu wydawania tych publikacji.

Przepis określa, jakie wydawnictwa są „dziennikami urzędowymi” w rozumieniu tej ustawy. Jego treść ma charakter wyliczenia, obejmującego zarówno dzienniki o zasięgu ogólnokrajowym, jak i publikatory związane z określonymi organami administracji oraz województwami.

W katalogu wskazano:
- Dziennik Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej,
- Dziennik Urzędowy Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”,
- dzienniki urzędowe ministrów kierujących działami administracji rządowej,
- dzienniki urzędowe urzędów centralnych,
- Dziennik Urzędowy Komisji Nadzoru Finansowego,
- wojewódzkie dzienniki urzędowe.

Przepis porządkuje więc publikatory według podmiotów i szczebla ich działania. Dwa pierwsze dzienniki zostały wymienione jako odrębne, ogólnokrajowe tytuły. Następnie wskazano dzienniki prowadzone przez ministrów kierujących działami administracji rządowej oraz przez urzędy centralne. Osobną pozycję zajmuje Dziennik Urzędowy Komisji Nadzoru Finansowego, a ostatnią grupę stanowią wojewódzkie dzienniki urzędowe.

Znaczenie praktyczne tego przepisu polega na wskazaniu, które publikatory mieszczą się w ustawowym pojęciu „dzienników urzędowych”. Dzięki temu można odróżnić publikacje wymienione w tym katalogu od innych wydawnictw urzędowych, bez oceniania ich treści lub zakresu tematycznego. Rodzaj dziennika zależy tu przede wszystkim od organu albo jednostki, z którą jest związany, oraz od poziomu jego działania.

w sprawie wymagań technicznych dla dokumentów elektronicznych zawierających akty normatywne i inne akty prawne, dzienników urzędowych wydawanych w postaci elektronicznej oraz środków komunikacji elektronicznej i informatycznych nośników danych

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2011/1699/text/O/D20111699.pdf

Dzienniki urzędowe

Dzienniki urzędowe w przepisach

o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych.13 przepisów

w sprawie wymagań technicznych dla dokumentów elektronicznych zawierających akty normatywne i inne akty prawne, dzienników urzędowych wydawanych w postaci elektronicznej oraz środków komunikacji elektronicznej i informatycznych nośników danych1 przepis