Dostęp do drogi publicznej

Dostęp do drogi publicznej to sposób zapewnienia możliwości połączenia danego terenu z drogą, z której odbywa się publiczny ruch. Pojęcie to zostało zdefiniowane w ustawie „Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne” i wskazuje, że dostęp nie musi zawsze oznaczać bezpośredniego wjazdu lub wejścia z nieruchomości na drogę publiczną.

Ustawowa definicja obejmuje trzy równorzędne możliwości:

• dostęp bezpośredni, gdy teren przylega do drogi publicznej i można z niego bezpośrednio się z nią połączyć,
• dostęp przez drogę wewnętrzną, gdy połączenie z drogą publiczną prowadzi przez drogę, która nie ma statusu drogi publicznej,
• dostęp zapewniony przez służebność drogową, czyli odpowiednie uprawnienie ustanowione na nieruchomości, pozwalające korzystać z przejazdu lub przechodu w celu dotarcia do drogi publicznej.

Istotą tego pojęcia jest więc nie tylko fizyczne sąsiedztwo z drogą publiczną, lecz także prawnie lub faktycznie zapewniona możliwość dotarcia do niej. Dostęp może przebiegać przez inny teren, o ile istnieje droga wewnętrzna albo ustanowiona służebność drogowa, która zapewnia takie połączenie.

W ustawie pojęcie służy do określania, czy dany teren ma zapewnioną komunikację z układem dróg publicznych. Ma to znaczenie przy planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, ponieważ sposób obsługi komunikacyjnej wpływa na możliwość wykorzystania terenu zgodnie z jego przeznaczeniem. W praktyce ocena dostępu może wymagać ustalenia, którędy prowadzi połączenie, jaki jest status drogi pośredniej oraz czy prawo do korzystania z przejazdu lub przechodu zostało odpowiednio ustanowione. Sam fakt, że teren znajduje się w pobliżu drogi publicznej, nie przesądza jeszcze o istnieniu dostępu w rozumieniu tej definicji.