Poręczenie za dług osoby, która nie mogła się skutecznie zobowiązać, nie zawsze upada razem z długiem głównym. Jeżeli poręczyciel wiedział o braku zdolności do czynności prawnych albo mógł się o nim z łatwością dowiedzieć, odpowiada tak, jakby sam był dłużnikiem głównym.

### Najważniejsze punkty
- Przesłanką jest brak zdolności do czynności prawnych po stronie osoby, za której dług udzielono poręczenia.
- Odpowiedzialność poręczyciela zmienia charakter: przestaje być zależna od nieistniejącego zobowiązania głównego, a staje się odpowiedzialnością własną.
- Stan wiedzy ocenia się na chwilę poręczenia, a nie na moment wezwania do zapłaty.
- Wystarczy, że informacja o braku zdolności była łatwo dostępna; nie trzeba wykazywać, że poręczyciel faktycznie ją znał.
- Poręczyciel działający w usprawiedliwionej nieświadomości nie odpowiada, bo nieważne zobowiązanie główne nie rodzi po jego stronie długu.

### W praktyce
Ryzyko dotyczy zwłaszcza poręczeń udzielanych za osoby małoletnie lub ubezwłasnowolnione, gdzie okoliczności zwykle łatwo sprawdzić. Wykazanie, że poręczyciel wiedział lub z łatwością mógł się dowiedzieć o braku zdolności, obciąża wierzyciela.

Dłużnik główny

Dłużnik główny w przepisach

Kodeks cywilny1 przepis

o finansach publicznych1 przepis