Kodeks postępowania cywilnego

Jeżeli w masie upadłości znajdują się ruchomości, których nie można sprzedać w sposób zgodny z przepisami ustawy, wierzyciel może przejąć je na własność. Dotyczy to rzeczy wystawionych na sprzedaż, a także tylko niektórych z nich. Cena przejęcia nie może być niższa niż połowa ceny oszacowania. Oznacza to, że wierzyciel nie może skutecznie zaproponować kwoty niższej od tego minimum. Pierwszeństwo ma wierzyciel, którego wierzytelność jest zabezpieczona na danej ruchomości zastawem, zastawem rejestrowym albo zastawem skarbowym. Jeżeli nie ma takiego wierzyciela albo nie skorzysta on z pierwszeństwa, rzecz może przejąć wierzyciel, który zaoferował najwyższą cenę. Samo oświadczenie o przejęciu nie wystarczy. Wierzyciel musi jednocześnie ze złożeniem wniosku wpłacić całą cenę. Własność ruchomości przechodzi na wierzyciela dopiero wtedy, gdy syndyk zawiadomi go o przyznaniu mu przejętej rzeczy. Wyjątkowo nabywca może zaliczyć swoją wierzytelność na cenę nabycia, zamiast płacić ją w całości w gotówce. Jest to możliwe tylko wtedy, gdy środki masy upadłości wystarczają na zaspokojenie wszystkich wierzycieli z wyższej i takiej samej kategorii zaspokojenia oraz zobowiązań wskazanych w art. 230. Do przejęcia stosuje się także odpowiednio przepis art. 317 ust. 3.

Prawo upadłościowe

Sprzedaż, o której mowa w tym dziale, na rzecz podmiotów wskazanych w art. 128 może nastąpić wyłącznie za cenę nie niższą niż cena oszacowania. Oznacza to, że cena sprzedaży nie może być niższa od wartości przyjętej jako cena oszacowania. Przepis nie ustanawia zakazu sprzedaży za cenę wyższą. Cenę oszacowania ustala sąd. Podstawą tego ustalenia jest dowód z opinii biegłego, czyli ocena przedstawiona przez osobę posiadającą wiadomości potrzebne do dokonania oszacowania. Ostateczne określenie ceny oszacowania należy więc do sądu, który uwzględnia opinię biegłego jako wskazany w przepisie dowód. Wnioskodawca oraz potencjalny nabywca muszą złożyć oświadczenia dotyczące tego, czy między każdym z nich a dłużnikiem zachodzą stosunki, o których mowa w art. 128. Oświadczenia powinny zatem obejmować informację o istnieniu albo nieistnieniu takich stosunków. Obowiązek ten dotyczy obu wskazanych osób, niezależnie od tego, czy sprzedaż ostatecznie dojdzie do skutku.

Przepis uznaje cenę oszacowania za cenę wywoławczą, czyli kwotę, od której rozpoczyna się sprzedaż. Co do zasady środek trwały nie może zostać sprzedany taniej. Odstępstwo jest możliwe tylko w szczególnym przypadku wskazanym w dalszej części regulacji. Ponieważ przekazany tekst urywa się przed opisem tego przypadku, na jego podstawie nie można ustalić, kiedy dokładnie takie odstępstwo jest dopuszczalne.

Cena oszacowania

Cena oszacowania w przepisach

Kodeks postępowania cywilnego1 przepis

Prawo upadłościowe2 przepisy

w sprawie zasad organizowania przetargu na sprzedaż środków trwałych przez przedsiębiorstwa państwowe oraz warunków odstąpienia od przetargu1 przepis