Cena nabycia

Cena nabycia to kwota, którą nabywca ma zapłacić za uzyskanie własności rzeczy, prawa albo innego składnika majątkowego. Termin ten nie ma jednej, uniwersalnej definicji obowiązującej we wszystkich sytuacjach. Jego znaczenie wynika z rodzaju czynności prawnej, przepisów regulujących daną procedurę oraz postanowień umowy, regulaminu lub warunków sprzedaży.

Cena nabycia może być ustalona przez strony, wynikać z wyniku przetargu lub licytacji, a w określonych przypadkach zostać określona przez sąd albo właściwy organ. Może mieć postać ceny podstawowej, minimalnej lub ceny zaoferowanej przez nabywcę. Nie należy jej utożsamiać z wartością rynkową rzeczy ani z ceną wywoławczą. Sposób uwzględnienia podatków, opłat i innych kosztów zależy od podstawy nabycia i przyjętych warunków.

W postępowaniu egzekucyjnym cena nabycia jest kwotą należną za przedmiot sprzedawany w drodze licytacji. Nabywca powinien uiścić ją w określonym terminie i w oznaczony sposób, często na rachunek depozytowy. W niektórych sytuacjach może zaliczyć na jej poczet własną wierzytelność, jeżeli pozwalają na to przepisy. Brak zapłaty może prowadzić do utraty skutków przybicia, ponownej sprzedaży albo innych konsekwencji przewidzianych dla danej procedury.

Pojęcie występuje także w obrocie udziałami i akcjami, między innymi przy ograniczeniach ich zbywania oraz przy sprzedaży egzekucyjnej. W takich przypadkach cena nabycia może służyć do wykonania szczególnego uprawnienia spółki lub zostać ustalona przez sąd rejestrowy. W umowie leasingu odnosi się natomiast do ceny, za którą finansujący nabywa rzecz oddawaną następnie korzystającemu.

Termin jest używany również w regulacjach dotyczących sprzedaży wierzytelności i aktywów trwałych, w tym w przetargach. Określenie ceny nabycia wyznacza wtedy przede wszystkim wysokość świadczenia pieniężnego, termin jego zapłaty oraz skutki niewykonania tego obowiązku, a niekiedy także moment wydania przedmiotu sprzedaży.