Art. 26 KPA reguluje procedurę postępowania w przypadku wyłączenia pracownika lub organu administracji publicznej z prowadzenia sprawy. Wyłączenie może nastąpić z różnych przyczyn, najczęściej związanych z potencjalnym konfliktem interesów, co jest szczegółowo określone w art. 24 i 25 KPA.

1. **Wyłączenie pracownika (art. 24 KPA)**:
   - Gdy pracownik zostaje wyłączony z prowadzenia sprawy, jego bezpośredni przełożony ma obowiązek wyznaczyć innego pracownika do dalszego prowadzenia sprawy. Jest to mechanizm mający na celu zapewnienie ciągłości postępowania administracyjnego oraz eliminację potencjalnych konfliktów interesów.

2. **Wyłączenie organu**:
   - W sytuacji, gdy wyłączony zostaje cały organ administracji publicznej, sprawę przejmuje organ wyższego stopnia. Organ wyższego stopnia może również wyznaczyć inny podległy sobie organ do załatwienia sprawy.
   - W przypadku, gdy osobą wyłączoną jest minister lub prezes samorządowego kolegium odwoławczego, właściwy do wyznaczenia organu załatwiającego sprawę jest Prezes Rady Ministrów. Jest to szczególna regulacja mająca na celu zachowanie neutralności i bezstronności w postępowaniach na najwyższym szczeblu administracji publicznej.

3. **Okoliczności przewidziane w art. 25 § 1 pkt 1 i 2 KPA**:
   - W okolicznościach przewidzianych w art. 25 § 1 pkt 1 (np. gdy organem załatwiającym sprawę jest organ niższego stopnia), sprawę przejmuje organ wyższego stopnia nad organem załatwiającym sprawę.
   - W okolicznościach przewidzianych w art. 25 § 1 pkt 2 (np. gdy osoba wyłączona zajmuje stanowisko kierownicze w organie), sprawę przejmuje organ wyższego stopnia nad organem, w którym osoba ta zajmuje stanowisko kierownicze.

4. **Niezdolność organu do załatwienia sprawy**:
   - Jeżeli wskutek wyłączenia pracowników organu administracji publicznej organ ten stał się niezdolny do załatwienia sprawy, stosuje się odpowiednio procedurę przewidzianą w § 2. Oznacza to, że sprawę przejmuje organ wyższego stopnia lub inny podległy organ, co zapewnia ciągłość i sprawność postępowania administracyjnego.

Podsumowując, art. 26 KPA ma na celu zapewnienie bezstronności i obiektywności postępowania administracyjnego poprzez wyłączenie pracowników lub organów, które mogłyby być potencjalnie stronnicze. Przepisy te gwarantują, że sprawy administracyjne będą prowadzone przez osoby i organy niezwiązane z przedmiotem sprawy, co jest kluczowe dla zachowania zaufania obywateli do administracji publicznej.

Kodeks postępowania administracyjnego

o obronie Ojczyzny

Art. 339 ustawy o obronie Ojczyzny reguluje obowiązki żołnierza zawodowego w zakresie informowania bezpośredniego przełożonego o niemożności stawienia się do służby lub spóźnieniu. Przepis ten ma na celu zapewnienie ciągłości i efektywności funkcjonowania jednostek wojskowych poprzez odpowiednie zarządzanie zasobami ludzkimi.

#### Obowiązek uprzedzenia o niemożności stawienia się do służby

Zgodnie z ust. 1, żołnierz zawodowy jest zobowiązany uprzedzić bezpośredniego przełożonego o niemożności stawienia się do służby lub spóźnieniu, jeśli przyczyna jest z góry wiadoma lub możliwa do przewidzenia. Przykładem może być planowana wizyta lekarska, która wymaga zwolnienia lekarskiego. Żołnierz powinien również określić przewidywany czas trwania nieobecności. Ten obowiązek ma na celu umożliwienie przełożonemu podjęcia odpowiednich działań organizacyjnych, takich jak zastępstwo.

#### Obowiązek informowania o nieobecności lub spóźnieniu

Ust. 2 nakłada na żołnierza obowiązek poinformowania bezpośredniego przełożonego tego samego dnia o przyczynie nieobecności lub spóźnienia, jeśli przyczyna ta nie była z góry wiadoma. Przykładem może być nagłe zachorowanie lub wypadek. Informacja ta powinna zawierać również przewidywany czas trwania nieobecności lub przyczynę spóźnienia.

#### Obowiązek informowania po ustaniu przyczyny uniemożliwiającej wcześniejsze poinformowanie

Ust. 3 przewiduje sytuację, w której żołnierz nie mógł dopełnić obowiązku informacyjnego z powodu zaistnienia przyczyny uniemożliwiającej kontakt. W takim przypadku żołnierz jest zobowiązany poinformować przełożonego niezwłocznie po ustaniu tej przyczyny. Przykładem może być sytuacja, w której żołnierz uległ wypadkowi i był nieprzytomny.

#### Sposoby informowania przełożonego

Ust. 4 określa dopuszczalne sposoby informowania bezpośredniego przełożonego. Żołnierz może to zrobić osobiście, za pośrednictwem innej osoby, przez środek łączności (np. telefon, e-mail) lub drogą pocztową. W przypadku wyboru drogi pocztowej, za datę przekazania informacji uważa się datę stempla pocztowego. Ten zapis ma na celu zapewnienie elastyczności w sposobie komunikacji, co jest szczególnie istotne w sytuacjach nagłych.

#### Podsumowanie

Art. 339 ustawy o obronie Ojczyzny wprowadza jasne i precyzyjne zasady dotyczące obowiązku informowania przełożonego o niemożności stawienia się do służby lub spóźnieniu. Przepis ten ma na celu zapewnienie efektywnego zarządzania zasobami ludzkimi w jednostkach wojskowych oraz minimalizowanie zakłóceń w ich funkcjonowaniu. Żołnierze zawodowi powinni być świadomi tych obowiązków i dopełniać ich z należytą starannością, aby zapewnić sprawne działanie swoich jednostek.

Art. 470 ustawy o obronie Ojczyzny określa kompetencje organów wojskowych w sprawach dotyczących żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową. Przepis ten precyzuje, które stanowiska dowódcze mają uprawnienia do podejmowania decyzji w określonych sprawach, oraz wprowadza hierarchię dowodzenia w jednostkach wojskowych.

#### 1. Zakres kompetencji dowódców jednostek wojskowych

Zgodnie z ust. 1, organami właściwymi w sprawach dotyczących żołnierzy zawodowych są dowódcy jednostek wojskowych zajmujący stanowiska służbowe dowódcy batalionu lub równorzędne, albo wyższe. Oznacza to, że dowódcy batalionów, dywizjonów, eskadr oraz innych jednostek wojskowych zaszeregowanych do stopnia etatowego co najmniej majora (komandora podporucznika) mają kompetencje do podejmowania decyzji w sprawach dotyczących żołnierzy zawodowych w podległych im jednostkach.

#### 2. Wyjątki od kompetencji dowódców jednostek wojskowych

Przepis wyłącza z tej kompetencji sprawy dotyczące samego dowódcy oraz jego zastępcy. W takich przypadkach właściwymi organami są bezpośredni przełożeni tych dowódców, co zapewnia niezależność i obiektywizm w podejmowaniu decyzji dotyczących osób na najwyższych stanowiskach w jednostkach wojskowych.

#### 3. Hierarchia dowodzenia

Ust. 2 precyzuje, że w stosunku do dowódców jednostek wojskowych i ich zastępców oraz żołnierzy zawodowych pełniących służbę w jednostkach, których dowódcy zajmują stanowiska niższe niż określone w ust. 1, właściwymi organami są bezpośredni przełożeni tych dowódców. Oznacza to, że w jednostkach, gdzie dowódcy nie osiągnęli stopnia etatowego majora (komandora podporucznika), decyzje podejmują ich bezpośredni przełożeni.

#### 4. Równorzędność stanowisk

Ust. 3 definiuje, które stanowiska są równorzędne stanowisku dowódcy batalionu. Są to stanowiska dowódców dywizjonów, eskadr oraz innych jednostek wojskowych zaszeregowanych do stopnia etatowego co najmniej majora (komandora podporucznika). Ta klasyfikacja jest istotna dla określenia, które stanowiska mają uprawnienia do podejmowania decyzji w sprawach dotyczących żołnierzy zawodowych.

### Wnioski

Art. 470 ustawy o obronie Ojczyzny wprowadza jasną strukturę dowodzenia i kompetencji w jednostkach wojskowych, co ma na celu zapewnienie efektywnego zarządzania i podejmowania decyzji w sprawach dotyczących żołnierzy zawodowych. Przepis ten podkreśla znaczenie hierarchii wojskowej oraz dbałość o obiektywizm w podejmowaniu decyzji dotyczących osób na najwyższych stanowiskach dowódczych.

Art. 505 ustawy o obronie Ojczyzny reguluje procedurę dochodzenia odszkodowania od żołnierzy za szkody wyrządzone w mieniu jednostki organizacyjnej. Poniżej przedstawiam szczegółowy komentarz do poszczególnych elementów tego przepisu.

#### 1. Właściwy organ jednostki organizacyjnej

Przepis wskazuje, że to właściwy organ jednostki organizacyjnej jest odpowiedzialny za stwierdzenie szkody oraz ustalenie jej wysokości. Właściwość organu powinna być określona w regulaminach wewnętrznych jednostki lub innych aktach normatywnych regulujących jej funkcjonowanie. Organ ten musi działać zgodnie z zasadami rzetelności i obiektywizmu, aby uniknąć ewentualnych zarzutów o stronniczość.

#### 2. Wezwanie do dobrowolnej zapłaty odszkodowania

Po stwierdzeniu szkody i ustaleniu jej wysokości, organ wzywa żołnierza do dobrowolnej zapłaty odszkodowania w określonym terminie. Wezwanie to powinno być sporządzone na piśmie i zawierać wszystkie niezbędne informacje, takie jak:
- Dane żołnierza (imię, nazwisko, stopień wojskowy, numer identyfikacyjny),
- Opis szkody w mieniu,
- Kwotę zobowiązania,
- Termin płatności.

#### 3. Pisemne zobowiązanie do zapłaty odszkodowania

Alternatywnie, żołnierz może złożyć pisemne zobowiązanie do zapłaty odszkodowania. Dokument ten musi zawierać co najmniej:
- Dane żołnierza,
- Oznaczenie szkody w mieniu,
- Kwotę zobowiązania,
- Termin płatności.

Pisemne zobowiązanie jest formą ugody, która może przyspieszyć proces naprawienia szkody i uniknąć długotrwałych postępowań sądowych.

#### 4. Szkoda wyrządzona przez dowódcę

Jeżeli sprawcą szkody jest dowódca (szef, komendant, dyrektor, kierownik, rektor) jednostki organizacyjnej, czynności związane ze stwierdzeniem szkody i ustaleniem jej wysokości wykonuje jego bezpośredni przełożony. Taka regulacja ma na celu zapewnienie obiektywizmu i unikanie konfliktu interesów.

#### 5. Rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej

Minister Obrony Narodowej jest zobowiązany do określenia, w drodze rozporządzenia, sposobu i trybu stwierdzania szkody oraz ustalania jej wysokości, a także wzoru pisemnego zobowiązania żołnierza do zapłaty odszkodowania. Rozporządzenie to powinno uwzględniać konieczność zapewnienia sprawnego postępowania oraz naprawienia szkody. Przepisy wykonawcze powinny być jasne i precyzyjne, aby uniknąć dowolności w ich interpretacji.

### Podsumowanie

Art. 505 ustawy o obronie Ojczyzny wprowadza szczegółową procedurę dochodzenia odszkodowania od żołnierzy za szkody wyrządzone w mieniu jednostki organizacyjnej. Przepis ten ma na celu zapewnienie sprawiedliwości i efektywności w naprawianiu szkód, jednocześnie chroniąc interesy zarówno jednostki organizacyjnej, jak i żołnierzy. Wprowadzenie odpowiednich rozporządzeń przez Ministra Obrony Narodowej jest kluczowe dla prawidłowego funkcjonowania tego mechanizmu.

Art. 130 Ordynacji podatkowej reguluje kwestie wyłączenia funkcjonariuszy i pracowników organów administracji publicznej od udziału w postępowaniu podatkowym w określonych sytuacjach, aby zapewnić bezstronność i obiektywizm w prowadzonych sprawach. Poniżej przedstawiam szczegółowy komentarz do poszczególnych paragrafów tego artykułu.

#### § 1
W pierwszym paragrafie wymieniono sytuacje, w których funkcjonariusze i pracownicy organów administracji publicznej są wyłączeni od udziału w postępowaniu podatkowym. Są to przypadki, gdy:

1. **Są stroną postępowania** - wyłączenie jest oczywiste, aby uniknąć konfliktu interesów.
2. **Pozostają ze stroną w stosunku prawnym** - jeżeli rozstrzygnięcie sprawy może wpłynąć na ich prawa lub obowiązki, co mogłoby prowadzić do stronniczości.
3. **Stroną jest ich bliski krewny** - małżonek, rodzeństwo, wstępny, zstępny lub powinowaty do drugiego stopnia. Wyłączenie ma na celu uniknięcie podejrzeń o faworyzowanie bliskich.
4. **Stronami są osoby związane z nimi z tytułu przysposobienia, opieki lub kurateli** - podobnie jak w przypadku krewnych, chodzi o uniknięcie podejrzeń o stronniczość.
5. **Byli świadkami lub biegłymi w sprawie** - ich wcześniejszy udział mógłby wpłynąć na obiektywizm.
6. **Byli lub są przedstawicielami podatnika** - lub gdy przedstawicielem podatnika jest jedna z osób wymienionych w pkt 3 i 4.
7. **Brali udział w wydaniu zaskarżonej decyzji** - aby zapewnić obiektywizm w procesie odwoławczym.
8. **Zaistniały okoliczności, w związku z którymi wszczęto przeciw nim postępowanie służbowe, dyscyplinarne lub karne** - ich udział mógłby budzić wątpliwości co do bezstronności.
9. **Stroną jest osoba pozostająca wobec nich w stosunku nadrzędności służbowej** - aby uniknąć wpływu hierarchii służbowej na decyzje.

#### § 2
Wyłączenie od załatwienia sprawy trwa także po ustaniu małżeństwa, przysposobienia, opieki lub kurateli. Przepis ten ma na celu zapewnienie, że wcześniejsze relacje osobiste nie wpłyną na obiektywizm w postępowaniu.

#### § 3
Bezpośredni przełożony pracownika lub funkcjonariusza ma obowiązek wyłączyć go od udziału w postępowaniu na jego żądanie, na żądanie strony albo z urzędu, jeżeli uprawdopodobnione zostanie istnienie okoliczności, które mogą wywołać wątpliwości co do bezstronności. Przepis ten wprowadza mechanizm ochronny, który pozwala na wyłączenie pracownika lub funkcjonariusza nawet w sytuacjach niewymienionych w § 1, jeżeli istnieją uzasadnione wątpliwości co do jego bezstronności.

#### § 4
W przypadku wyłączenia pracownika lub funkcjonariusza, odpowiedni organ (np. naczelnik urzędu skarbowego, wójt, burmistrz, starosta, marszałek województwa, dyrektor izby administracji skarbowej, dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, Szef Krajowej Administracji Skarbowej) wyznacza innego pracownika lub funkcjonariusza do prowadzenia sprawy. Przepis ten zapewnia ciągłość postępowania i unika opóźnień związanych z wyłączeniem.

#### § 5
W przypadku wyłączenia członka samorządowego kolegium odwoławczego, jego prezes wyznacza osobę uprawnioną do zastąpienia osoby wyłączonej. Jeżeli wyłączenie dotyczy większej liczby członków i samorządowe kolegium odwoławcze nie może załatwić sprawy z braku pełnego składu orzekającego, Prezes Rady Ministrów wyznacza inne samorządowe kolegium odwoławcze do załatwienia sprawy. Przepis ten zapewnia, że nawet w przypadku masowego wyłączenia członków kolegium, sprawa zostanie rozpatrzona przez inny organ, co gwarantuje ciągłość i sprawiedliwość postępowania.

### Podsumowanie
Art. 130 Ordynacji podatkowej jest kluczowym przepisem mającym na celu zapewnienie bezstronności i obiektywizmu w postępowaniach podatkowych. Wyłączenie funkcjonariuszy i pracowników w określonych sytuacjach ma na celu uniknięcie konfliktu interesów i zapewnienie, że decyzje podatkowe są podejmowane w sposób sprawiedliwy i transparentny. Przepisy te są istotne dla utrzymania zaufania publicznego do organów podatkowych i administracyjnych.

Bezpośredni przełożony w przepisach