Przepis ustanawia zasady postępowania z bateriami i akumulatorami, które nie spełniają wymagań określonych w art. 8 i 9. Zakazane jest zarówno ich wprowadzanie do obrotu, jak i dystrybucja. Jeżeli takie baterie lub akumulatory zostały już wprowadzone do obrotu, wprowadzający ma obowiązek ich wycofania.

W razie niewykonania tego obowiązku Główny Inspektor Ochrony Środowiska wydaje z urzędu decyzję o wycofaniu produktów. Decyzja ta określa obowiązek publicznego wezwania sprzedawców detalicznych, sprzedawców hurtowych i użytkowników końcowych do oddania baterii lub akumulatorów. Zwrot odbywa się na koszt i odpowiedzialność wprowadzającego. Decyzja wskazuje także miejsce lub miejsca przyjmowania produktów oraz nakazuje ich przetworzenie i recykling zgodnie z ustawą.

Niezależnie od tego wojewódzki inspektor inspekcji handlowej może, w toku kontroli sprzedawcy detalicznego lub hurtowego, nakazać wstrzymanie dystrybucji takich baterii lub akumulatorów. Sprzedawca jest wtedy obowiązany zwrócić je dostawcy. Jeżeli zwrot nie jest możliwy, produkty należy przekazać jako zużyte baterie i zużyte akumulatory do przetworzenia i recyklingu. Informacja o wynikach kontroli oraz kopia decyzji są przekazywane Głównemu Inspektorowi Ochrony Środowiska w terminie 30 dni od wydania decyzji.

**Znaczenie praktyczne** przepisu polega na określeniu szybkiego mechanizmu usuwania z obrotu produktów niespełniających wymagań. Decyzjom o wycofaniu z obrotu i wstrzymaniu dystrybucji może zostać nadany rygor natychmiastowej wykonalności. Wszystkie koszty wycofania, wstrzymania dystrybucji oraz przekazania do przetworzenia i recyklingu ponosi wprowadzający baterie lub akumulatory do obrotu.

o bateriach i akumulatorach

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2009/666/text/U/D20090666Lj.pdf

Przepis określa zakres podmiotowy ustawy, wskazując, do jakich grup podmiotów odnoszą się przewidziane w niej prawa i obowiązki. Nie opisuje jeszcze konkretnych wymagań dotyczących baterii, akumulatorów ani sprzętu, lecz wyznacza krąg podmiotów objętych regulacją.

Ustawa obejmuje przede wszystkim podmioty wprowadzające do obrotu baterie lub akumulatory. Drugą grupę stanowią podmioty, które dystrybuują baterie lub akumulatory albo sprzęt. Oznacza to, że zakres przepisu dotyczy zarówno obrotu samymi bateriami i akumulatorami, jak i dystrybucji sprzętu wskazanego w tym przepisie.

Kolejna grupa obejmuje podmioty zajmujące się zużytymi bateriami lub zużytymi akumulatorami. Przepis wymienia kilka rodzajów działań: zbieranie, przetwarzanie, recykling oraz unieszkodliwianie. Każda z tych działalności została wskazana odrębnie, dlatego przepis obejmuje podmioty wykonujące którekolwiek z tych czynności.

Regulacja odnosi się także do podmiotów użytkujących baterie lub akumulatory. W rezultacie obejmuje nie tylko podmioty związane z wprowadzaniem produktów do obrotu, ich dystrybucją lub zagospodarowaniem zużytych baterii i akumulatorów, lecz również ich użytkowników. Znaczenie praktyczne przepisu polega na tym, że pozwala ustalić, kogo dotyczą dalsze regulacje ustawy i wobec jakich podmiotów należy odczytywać określone w niej prawa oraz obowiązki.

Art. 4a ustanawia szczególne zwolnienie dla małych wprowadzających baterie lub akumulatory. Dotyczy ono wybranych obowiązków związanych z osiąganiem wymaganych poziomów zbierania, w tym opłaty produktowej, organizowania i finansowania zbierania, przetwarzania, recyklingu i unieszkodliwiania zużytych baterii lub akumulatorów. Obejmuje także obowiązek zawarcia umowy ze zbierającym oraz z prowadzącym zakład przetwarzania, a także składania wykazu zakładów przetwarzania.

Zwolnienie zależy od masy baterii lub akumulatorów wprowadzonych do obrotu w danym roku kalendarzowym. Dla baterii przenośnych i akumulatorów przenośnych limit wynosi 1 kg. Dla baterii i akumulatorów przemysłowych oraz samochodowych limit wynosi 100 kg. Przekroczenie właściwego limitu oznacza, że wskazane w przepisie wyłączenie nie znajduje zastosowania.

Zwolnienie ma również warunek formalny i jest traktowane jako pomoc de minimis. Przedsiębiorca musi do 15 marca każdego roku przekazać marszałkowi województwa zaświadczenie lub oświadczenie dotyczące tej pomocy oraz wymagane informacje. Przedsiębiorcy, do których nie stosuje się przepisów o rachunkowości, przekazują także dokumenty pozwalające ocenić ich sytuację finansową za trzy ostatnie lata obrotowe. Pomoc może być udzielana na zasadach dotyczących pomocy de minimis, a w rolnictwie, na zasadach dotyczących pomocy de minimis w rolnictwie.

Wartość pomocy odpowiada wartości zwolnienia z opłaty produktowej, obliczonej według stawki dotyczącej zużytych baterii przenośnych lub akumulatorów przenośnych. Dokumenty przekazuje się za pośrednictwem Bazy danych o produktach i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami.Winvalid

Przepis porządkuje podstawowe pojęcia używane w ustawie, wyznaczając ich znaczenie na potrzeby dalszych regulacji. Obejmuje zarówno rodzaje baterii i akumulatorów, jak i podmioty uczestniczące w ich wprowadzaniu, sprzedaży, użytkowaniu oraz zagospodarowaniu po zużyciu.

Za baterię lub akumulator uznaje się źródło energii elektrycznej powstającej przez bezpośrednie przetwarzanie energii chemicznej. Może ono składać się z ogniw pierwotnych, nienadających się do ponownego naładowania, albo z ogniw wtórnych, które można ponownie ładować. Przepis rozróżnia baterie przemysłowe, przenośne i samochodowe. Osobno definiuje także ogniwo guzikowe, elektronarzędzie bezprzewodowe oraz zestaw baterii lub akumulatorów.

Istotne są definicje związane z obrotem. „Wprowadzający baterie lub akumulatory” to co do zasady przedsiębiorca, który po raz pierwszy udostępnia je na terytorium kraju, także wtedy, gdy są zamontowane w sprzęcie lub pojazdach. Za takiego przedsiębiorcę uznaje się również dokonującego importu lub wewnątrzwspólnotowego nabycia na potrzeby działalności albo podmiot, który zlecił wytworzenie baterii i umieścił na nich swoje oznaczenie. Przepis odróżnia import, eksport, wewnątrzwspólnotową dostawę i nabycie oraz samo „wprowadzanie do obrotu”.

Regulacja określa również role sprzedawcy detalicznego, sprzedawcy hurtowego, użytkownika końcowego, podmiotu pośredniczącego i zbierającego zużyte baterie. Wyjaśnia pojęcia „miejsce odbioru”, „przetwarzanie” i „poziom zbierania”, a także wskazuje właściwość marszałka województwa i urzędu marszałkowskiego. W praktyce definicje te pozwalają ustalić, jakiego rodzaju produkt, czynność lub podmiot podlega konkretnym obowiązkom ustawy.

Przepis określa, kiedy następuje wprowadzenie baterii lub akumulatorów do obrotu na terytorium kraju. Rozróżnia trzy sytuacje zależne od pochodzenia produktów lub sposobu ich przemieszczenia:

- w przypadku baterii lub akumulatorów wyprodukowanych w kraju jest to dzień wydania ich z magazynu albo przekazania osobie trzeciej, jeżeli następuje to z przeznaczeniem do używania lub dystrybucji na terytorium kraju;
- przy „wewnątrzwspólnotowym nabyciu” decyduje dzień wystawienia faktury potwierdzającej takie nabycie;
- przy przywozie decyduje dzień przywozu baterii lub akumulatorów na terytorium kraju.

Regulacja wskazuje zatem konkretne zdarzenia, z którymi wiąże początek wprowadzenia produktu do obrotu. Ma to znaczenie praktyczne, ponieważ pozwala ustalić dzień wprowadzenia także wtedy, gdy w sprawie można wskazać więcej niż jedną datę. Jeżeli z zasad określonych w ust. 1 wynika, że wprowadzenie nastąpiło w dwóch terminach, przyjmuje się termin wcześniejszy.

Ustęp 3 określa również zasady dowodowe. To wprowadzający baterie lub akumulatory musi udowodnić, że wprowadzenie do obrotu w ogóle nie nastąpiło albo nastąpiło w innym dniu niż wynikający z ust. 1. Przepis nie tylko definiuje moment wprowadzenia do obrotu, lecz także wskazuje, kto ponosi ciężar wykazania odmiennego przebiegu lub terminu tego zdarzenia.

Przepis określa dopuszczalną zawartość rtęci i kadmu w bateriach oraz akumulatorach wprowadzanych do obrotu. Ograniczenia obejmują także baterie i akumulatory zamontowane w sprzęcie, a więc nie dotyczą wyłącznie produktów oferowanych samodzielnie.

Zgodnie z ust. 1 baterie i akumulatory nie mogą zawierać więcej niż 0,0005% wagowo rtęci. Limit ten odnosi się do wszystkich baterii i akumulatorów objętych przepisem. Ust. 2 ustanawia odrębne ograniczenie dla baterii przenośnych i akumulatorów przenośnych, również wtedy, gdy są zamontowane w sprzęcie. Zawartość kadmu w takich produktach nie może przekraczać 0,002% wagowo.

Wyjątek od limitu kadmu przewidziano w ust. 3. Ograniczenie z ust. 2 nie ma zastosowania do baterii przenośnych i akumulatorów przenośnych przeznaczonych do użytku w **systemach awaryjnych i alarmowych**, w tym w oświetleniu awaryjnym, oraz w urządzeniach medycznych. Wyjątek jest więc związany zarówno z określonym rodzajem systemu lub urządzenia, jak i z przeznaczeniem baterii albo akumulatora do jego użytku. W ust. 3 pkt 3 wskazano, że ta jednostka została uchylona.

W praktyce przepis wyznacza maksymalne poziomy dwóch substancji dla produktów kierowanych do obrotu, z uwzględnieniem szczególnego wyjątku dotyczącego kadmu. Rozróżnienie między ogólnym limitem rtęci a limitem kadmu odnoszącym się do baterii przenośnych i akumulatorów przenośnych ma znaczenie przy ustalaniu, który wymóg dotyczy konkretnego produktu.

Przepis określa wymagania dotyczące oznakowania baterii i akumulatorów wprowadzanych do obrotu. Obejmują one baterie i akumulatory, w tym zestawy oraz ogniwa guzikowe. Każdy z tych produktów powinien mieć symbol selektywnego zbierania, którego wzór wskazano w załączniku nr 3 do ustawy.

Dodatkowe oznaczenia zależą od zawartości określonych substancji. Baterie i akumulatory, w tym zestawy, oznacza się symbolem „Cd”, jeżeli zawierają powyżej 0,002% wagowo kadmu, oraz symbolem „Pb”, jeżeli zawierają powyżej 0,004% wagowo ołowiu. W przypadku ogniw guzikowych symbol „Hg” jest wymagany przy zawartości rtęci powyżej 0,0005% wagowo. Wzory tych symboli określa załącznik nr 4 do ustawy.

Osobny obowiązek dotyczy baterii przenośnych i akumulatorów przenośnych oraz baterii samochodowych i akumulatorów samochodowych. Produkty te powinny zawierać informację o swojej pojemności, zgodnie z rozporządzeniem Komisji (UE) wskazanym w ust. 4.

Wszystkie symbole i informacja o pojemności muszą być umieszczone w sposób widoczny, czytelny i trwały. Oznacza to, że wymagane dane mają być dostępne dla odbiorcy i zachować swoją funkcję przez okres używania oznakowanego produktu. Ust. 6 i 7 są uchylone, więc nie ustanawiają dodatkowych wymagań w ramach tego przepisu.

Przepis określa zakres, podmioty zobowiązane oraz termin składania sprawozdań dotyczących opakowań i odpadów opakowaniowych za lata 2015-2018. Obowiązek dotyczy przedsiębiorców wskazanych w art. 45 ust. 1 ustawy o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi. Sprawozdanie powinno identyfikować podmiot, w tym zawierać jego nazwę lub imię i nazwisko, adres oraz, o ile zostały nadane, numery NIP i REGON.

Zakres danych zależy od rodzaju działalności. Obejmuje między innymi masę wytworzonych, przywiezionych i wywiezionych opakowań, masę opakowań, w których wprowadzono produkty do obrotu, masę odpadów poddanych odzyskowi i recyklingowi, osiągnięte poziomy odzysku i recyklingu oraz należną opłatę produktową w razie nieosiągnięcia wymaganych poziomów. Sprawozdanie zawiera także informacje o publicznych kampaniach edukacyjnych i kosztach ich przeprowadzenia. Za rok 2018 dodatkowo podaje się informacje o toksyczności lub zagrożeniach związanych z materiałami opakowaniowymi lub składnikami stosowanymi do produkcji opakowań.

Jeżeli określone obowiązki wykonuje organizacja odzysku opakowań albo organizacja samorządu gospodarczego działająca w ramach porozumienia, to ona sporządza sprawozdanie w odpowiednim zakresie. Organizacja samorządu gospodarczego składa je marszałkowi województwa właściwemu dla danego wprowadzającego. Sprawozdanie organizacji odzysku obejmuje ponadto wykaz przedsiębiorców, przejętych obowiązków, kampanii edukacyjnych oraz posiadaczy odpadów, którym zlecono określone czynności.

Sprawozdanie składa się do 15 marca za poprzedni rok kalendarzowy marszałkowi województwa. Niesporządzenie, nieterminowe przekazanie lub podanie danych niezgodnych ze stanem rzeczywistym za rok 2017 lub 2018 zagrożone jest karą grzywny. Wzór formularza określa minister właściwy do spraw środowiska w drodze rozporządzenia.

o odpadach

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2013/21/text/U/D20130021Lj.pdf

Przepis tworzy słownik podstawowych pojęć używanych w ustawie o odpadach. Definicje obejmują zarówno sam „odpad”, jak i czynności związane z jego powstawaniem, przemieszczaniem oraz dalszym postępowaniem. „Gospodarowanie odpadami” obejmuje zbieranie, transport i przetwarzanie, w tym sortowanie, nadzór nad tymi działaniami, postępowanie z miejscami unieszkodliwiania oraz działalność sprzedawcy lub pośrednika. „Gospodarka odpadami” ma szerszy zakres, ponieważ obejmuje także wytwarzanie odpadów.

Przepis rozróżnia poszczególne rodzaje odpadów, między innymi bioodpady, odpady budowlane i rozbiórkowe, komunalne, medyczne, weterynaryjne, obojętne, żywności oraz odpady z wypadków. Szczególnie rozbudowana jest definicja odpadów komunalnych. Obejmuje ona odpady z gospodarstw domowych oraz podobne odpady od innych wytwórców, w tym odpady zmieszane i selektywnie zebrane. Jednocześnie wskazuje kategorie, które nie są odpadami komunalnymi, między innymi odpady z produkcji, rolnictwa, leśnictwa, rybołówstwa, oczyszczalni ścieków oraz odpady budowlane i rozbiórkowe.

Istotne znaczenie mają także definicje procesów. „Odzysk” służy użytecznemu zastosowaniu odpadów, „recykling” oznacza ich ponowne przetworzenie na produkty, materiały lub substancje, a „unieszkodliwianie” jest procesem niebędącym odzyskiem. „Przetwarzanie” obejmuje oba te rodzaje działań, a także przygotowanie do nich. Przepis wyjaśnia również pojęcia ponownego użycia, przygotowania do ponownego użycia, selektywnego zbierania, odzysku energii i odzysku materiałów.

W praktyce definicje porządkują klasyfikację odpadów i określają znaczenie terminów stosowanych w dalszych przepisach. Ułatwiają ustalenie, jaki rodzaj odpadu powstał, kto jest jego posiadaczem oraz czy dane działanie stanowi zbieranie, magazynowanie, odzysk, recykling, przetwarzanie albo unieszkodliwianie.

Przepis określa, kto podlega wpisowi do rejestru prowadzonego przez marszałka województwa oraz jakie znaczenie ma ten wpis dla prowadzenia działalności związanej z odpadami. Wpis jest dokonywany na wniosek podmiotu należącego do jednej z grup wskazanych w ust. 1.

Zakres regulacji obejmuje podmioty działające na podstawie przepisów dotyczących produktów, pojazdów wycofanych z eksploatacji, zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego, baterii i akumulatorów, opakowań oraz utrzymania czystości i porządku w gminach. Na podstawie niniejszej ustawy wpisowi podlegają między innymi niektórzy posiadacze odpadów prowadzący ich przetwarzanie, transportujący odpady, sprzedawcy i pośrednicy w obrocie odpadami, prowadzący zakłady recyklingu statków oraz określeni wytwórcy odpadów obowiązani do prowadzenia ewidencji.

**Wpis musi zostać uzyskany przed rozpoczęciem działalności**, a działalność objętą ust. 1 może prowadzić wyłącznie podmiot wpisany do rejestru. Wyjątek dotyczy wprowadzającego sprzęt, który korzysta z uprawnienia określonego w art. 25 ust. 1 ustawy o zużytym sprzęcie elektrycznym i elektronicznym. Oznacza to, że w tym zakresie przepisy ust. 2 i 3 nie mają zastosowania.

Przepis nakłada także szczególne obowiązki na autoryzowanych przedstawicieli. Powinni oni zamieszczać w rejestrze wykazy wprowadzających sprzęt albo przedsiębiorców wprowadzających określone produkty jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych lub narzędzia połowowe zawierające tworzywa sztuczne, jeżeli podmioty te przekazały wymagane informacje lub dane. Organizacja samorządu gospodarczego składa wniosek niezwłocznie po zawarciu odpowiedniego porozumienia.

Art. 52 ust. 1 określa zakres informacji, które rejestr zawiera w przypadku podmiotów wpisywanych do niego na wniosek. Przepis łączy dane ogólne, dotyczące samego podmiotu, z informacjami zależnymi od rodzaju prowadzonej działalności oraz właściwej ustawy szczegółowej.

Podstawowy zakres obejmuje imię i nazwisko albo nazwę, adres zamieszkania lub siedziby, adres e-mail oraz NIP, a w określonych przypadkach także europejski numer identyfikacji podatkowej. Dla osoby fizycznej nieobowiązanej do posiadania NIP przewidziano numer PESEL. Jeżeli wyznaczono autoryzowanego przedstawiciela, rejestr może obejmować również rozszerzone dane kontaktowe, osobę do kontaktu oraz dane producenta, który go wyznaczył.

Szczegółowe informacje zostały pogrupowane według rodzajów działalności. Art. 52 ust. 1 pkt 4 dotyczy między innymi wprowadzających produkty, organizacji odzysku, podmiotów prowadzących recykling lub odzysk oraz przedsiębiorców związanych z produktami jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych. Pkt 5 obejmuje podmioty działające przy recyklingu pojazdów, pkt 6 podmioty związane ze zużytym sprzętem elektrycznym i elektronicznym, pkt 7 podmioty zajmujące się bateriami i akumulatorami, a pkt 7a organizacje odzysku opakowań oraz przedsiębiorców eksportujących odpady opakowaniowe lub dokonujących ich wewnątrzwspólnotowej dostawy.

W zależności od kategorii podmiotu rejestr wskazuje między innymi rodzaje odpadów, stosowane procesy, adresy miejsc działalności, decyzje związane z gospodarką odpadami, moce przerobowe instalacji lub zakładów, informacje o systemach jakości i zarządzania środowiskowego, a także dane zawartych umów i podmiotów współpracujących. Praktyczne znaczenie przepisu polega na ujednoliceniu informacji identyfikujących podmioty oraz opisujących ich działalność odpadową.

Przepis określa zasady składania wniosku o wpis do rejestru oraz działania marszałka województwa. Wpis jest dokonywany na wniosek podmiotu, po stwierdzeniu, że nie zawiera on braków formalnych, niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 30 dni od otrzymania wniosku.

Co do zasady wniosek składa się elektronicznie, przy użyciu formularza rejestrowego, za pośrednictwem strony internetowej wskazanej w przepisach wydanych na podstawie art. 84. Szczególne reguły dotyczą przedsiębiorców zagranicznych. Jeżeli mają oni oddział w Polsce, działają przez osobę upoważnioną, a właściwość marszałka zależy od siedziby oddziału. Jeżeli oddział nie został ustanowiony, wniosek przedsiębiorcy zagranicznego składa się bezpośrednio do Marszałka Województwa Mazowieckiego. W przypadku wprowadzającego baterie lub akumulatory możliwe jest także złożenie wniosku za pośrednictwem podmiotu pośredniczącego.

Wniosek powinien zawierać dane podmiotu, dane kontaktowe, NIP, o ile został nadany, dane osoby uprawnionej do reprezentacji i osoby wypełniającej formularz, a także informacje wymagane odpowiednio do zakresu działalności. Podmiot prowadzący działalność w kilku zakresach składa jeden wniosek, obejmujący wszystkie wymagane informacje.

Do wniosku dołącza się, zależnie od sytuacji, między innymi dowód opłaty rejestrowej, oświadczenia, umowy, dokumenty dotyczące zabezpieczenia finansowego oraz inne dokumenty właściwe dla określonych podmiotów. Oświadczenia wskazane w ust. 8 są składane pod rygorem odpowiedzialności karnej i muszą zawierać określoną klauzulę. Marszałek województwa zamieszcza dołączone dokumenty w rejestrze, a dokumenty dotyczące umów z przedsiębiorcami prowadzącymi stacje demontażu udostępnia na żądanie właściwych organów.

Przepis określa zasady pobierania opłat związanych z wpisem do rejestru oraz z dalszym pozostawaniem w rejestrze. Opłacie rejestrowej podlega wpis dotyczący między innymi wprowadzających sprzęt, baterie lub akumulatory, pojazdy, produkty w opakowaniach, opony, oleje smarowe, produkty jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych i narzędzia połowowe zawierające tworzywa sztuczne. Obowiązek ten obejmuje także producentów, importerów i wewnątrzwspólnotowych nabywców opakowań oraz podmioty reprezentujące.

Z opłaty rejestrowej zwolniony jest przedsiębiorca wpisany do rejestru dotyczącego systemu ekozarządzania i audytu (EMAS), jeżeli wraz z wnioskiem o wpis do rejestru przedłoży informację potwierdzającą dobrowolny udział w tym systemie. Podmiot objęty opłatą rejestrową uiszcza również opłatę roczną za dany rok, w terminie do końca lutego. Opłaty rocznej nie pobiera się w roku, w którym uiszczono opłatę rejestrową. Takiego zwolnienia nie stosuje się jednak wyłącznie do podmiotu z ust. 2, który nie uiszcza opłaty rocznej w roku uzyskania wpisu.

Wysokość obu rodzajów opłat mieści się w przedziale od 50 do 2000 zł. Jeżeli przedsiębiorca prowadzi działalność w więcej niż jednym zakresie, uiszcza jedną opłatę rejestrową, odpowiadającą najwyższej stawce. Konkretne stawki określi minister właściwy do spraw klimatu w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, uwzględniając koszty prowadzenia rejestru oraz potrzebę nieutrudniania uzyskania wpisu i wykonywania działalności, szczególnie mikroprzedsiębiorcom oraz małym i średnim przedsiębiorcom.

Art. 73 określa, kto sporządza roczne sprawozdania dotyczące produktów, opakowań oraz gospodarowania odpadami powstającymi z tych produktów i opakowań. Obowiązek obejmuje między innymi wprowadzających opakowania, produkty w opakowaniach, pojazdy, sprzęt, baterie lub akumulatory, a także eksportujących, dokonujących wewnątrzwspólnotowej dostawy, autoryzowanych przedstawicieli i podmioty reprezentujące. Dotyczy również przedsiębiorców oferujących objęte opłatą recyklingową torby na zakupy z tworzywa sztucznego.

Zgodnie z ust. 2 sprawozdanie zawiera co najmniej dane identyfikujące podmiot, w tym numer rejestrowy, nazwę lub imię i nazwisko, adres oraz NIP, a w przypadku wprowadzających baterie lub akumulatory także europejski numer identyfikacji podatkowej, o ile został nadany. Znaczna część regulacji dotyczy opakowań i odpadów opakowaniowych. Wymagane informacje obejmują między innymi masę opakowań według materiału i rodzaju, liczbę toreb, masę odpadów poddanych recyklingowi, poziomy recyklingu i selektywnego zbierania oraz wysokość należnej opłaty produktowej w razie nieosiągnięcia wymaganych poziomów.

Przepis uwzględnia także dane związane z systemem kaucyjnym, w szczególności wysokość pobranej, zwróconej i nieodebranej kaucji, masę zebranych opakowań i odpadów, uczestniczące punkty zbierania, sposoby gospodarowania odpadami oraz średnią liczbę rotacji opakowań wielokrotnego użytku. Sprawozdanie obejmuje ponadto informacje o kampaniach edukacyjnych, torbach objętych opłatą recyklingową, produktach objętych opłatą produktową oraz wybranych produktach jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych i narzędziach połowowych zawierających tworzywa sztuczne. Praktyczne znaczenie przepisu polega na określeniu zakresu danych potrzebnych do wykazania skali wprowadzania produktów i opakowań, realizacji poziomów odzysku i recyklingu oraz rozliczenia należnych opłat.

Art. 75 określa, kto sporządza roczne sprawozdanie o wytwarzanych odpadach i o gospodarowaniu odpadami oraz jakie informacje musi ono zawierać. Obowiązek ten dotyczy przede wszystkim wytwórcy obowiązanego do prowadzenia ewidencji odpadów, a także podmiotu prowadzącego działalność w zakresie zbierania lub przetwarzania odpadów, z wyłączeniem prowadzącego odbieranie odpadów komunalnych, jeżeli jest obowiązany do prowadzenia ewidencji. Sprawozdanie składa również podmiot wydobywający odpady ze składowiska lub zwałowiska na podstawie wskazanej w przepisie zgody albo decyzji.

Zakres sprawozdania zależy od rodzaju prowadzonej działalności. W każdym przypadku obejmuje co najmniej dane identyfikujące podmiot, w tym numer rejestrowy, nazwę lub imię i nazwisko, adres oraz, o ile został nadany, NIP. Ponadto wskazuje się masę i rodzaje odpadów, sposób gospodarowania nimi, a w przypadku przetwarzania także informacje o instalacjach i urządzeniach, ich danych technicznych oraz funkcjonowaniu.

Przepis przewiduje również szczegółowe wymagania dla określonych podmiotów. Obejmują one między innymi wytwórców komunalnych osadów ściekowych, przedsiębiorców prowadzących stacje demontażu pojazdów lub strzępiarki, zbierających i przetwarzających zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny, podmioty prowadzące recykling oraz zbierających i przetwarzających zużyte baterie lub akumulatory. Sprawozdania tych podmiotów mogą zawierać dane o procesach odzysku, recyklingu i unieszkodliwiania, osiągniętych poziomach, przekazywaniu odpadów innym przedsiębiorcom, a także o produktach i materiałach powstałych w wyniku odzysku. Regulacja porządkuje więc zakres informacji przekazywanych przez różne grupy uczestników gospodarki odpadami.

Przepis wprowadza szereg zmian w ustawie o odpadach, dotyczących przede wszystkim danych identyfikacyjnych, wpisu do rejestru, postępowania wobec przedsiębiorców zagranicznych oraz zakresu informacji ujawnianych w dokumentacji.

W wielu przepisach jako wymaganą informację wskazano **numer identyfikacji podatkowej (NIP)**. Dotyczy to danych podawanych na podstawie art. 8, art. 11, art. 42 i art. 43, w tym NIP posiadacza odpadów. Zmiany w art. 52 usuwają określone wymagania dotyczące informacji, a jednocześnie wskazują, że gdy marszałek województwa nie dysponuje informacją, o której mowa w ust. 2 pkt 2, wzywa podmiot do jej przekazania.

Doprecyzowano również zasady składania wniosku o wpis do rejestru przez przedsiębiorcę zagranicznego. Jeżeli ustanowił on oddział w Polsce, wniosek składa za pośrednictwem osoby upoważnionej do reprezentowania, do marszałka województwa właściwego ze względu na siedzibę oddziału. W razie braku oddziału wniosek składa bezpośrednio do Marszałka Województwa Mazowieckiego. Zmieniono także odesłania dotyczące zakresu stosowania art. 53.

Istotna część zmian dotyczy informacji o zakładach przetwarzania. Wykazy mają obejmować między innymi dane podmiotów, ich adresy, NIP, adresy zakładów, numery i nazwy grup sprzętu, zdolności przetwórcze oraz okres obowiązywania umów. W odniesieniu do zakładów przetwarzania zużytych baterii lub akumulatorów wskazuje się również numer rejestrowy, informacje o masie i rodzajach przetworzonych odpadów oraz dane prowadzącego zakład. Przepis uchyla ponadto wybrane jednostki redakcyjne w art. 41, art. 53, art. 73, art. 74 i art. 75, porządkując zakres wymaganych danych i dokumentów.

Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo przedsiębiorców oraz inne ustawy dotyczące działalności gospodarczej

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2018/650/text/O/D20180650.pdf

Baterie i akumulatory

Baterie i akumulatory w przepisach

o bateriach i akumulatorach7 przepisów

o odpadach8 przepisów

Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo przedsiębiorców oraz inne ustawy dotyczące działalności gospodarczej1 przepis