Art. 83 Kodeksu karnego skarbowego (KKS) odnosi się do działań, które mogą utrudniać lub udaremniać przeprowadzanie czynności kontrolnych przez uprawnione organy, takie jak organy podatkowe, celno-skarbowe czy audytowe. Przepis ten ma na celu zapewnienie skuteczności i efektywności działań kontrolnych, które są kluczowe dla prawidłowego funkcjonowania systemu podatkowego i celnego.

### 1. Zakres podmiotowy i przedmiotowy

Art. 83 KKS obejmuje szeroki zakres działań, które mogą być uznane za utrudnianie lub udaremnianie czynności służbowych. Przepis ten dotyczy zarówno osób fizycznych, jak i prawnych, które prowadzą działalność gospodarczą i są zobowiązane do współpracy z organami kontrolnymi.

### 2. Czynności sprawdzające i kontrolne

Przepis wymienia różne rodzaje czynności, które mogą być przedmiotem utrudniania, w tym:
- Czynności sprawdzające,
- Kontrola podatkowa,
- Kontrola celno-skarbowa,
- Audyt,
- Czynności audytowe,
- Nabycie sprawdzające.

### 3. Formy utrudniania czynności służbowych

Art. 83 KKS precyzuje różne formy utrudniania czynności służbowych, w szczególności:
- Nieokazanie księgi lub innego dokumentu dotyczącego prowadzonej działalności gospodarczej,
- Niszczenie, uszkadzanie, czynienie bezużytecznymi, ukrywanie lub usuwanie ksiąg lub dokumentów.

### 4. Sankcje

Za utrudnianie lub udaremnianie czynności służbowych przewidziana jest kara grzywny do 720 stawek dziennych. Wysokość stawki dziennej ustalana jest indywidualnie, biorąc pod uwagę sytuację majątkową i dochodową sprawcy.

### 5. Nabycie sprawdzające

Przepis wprowadza również sankcje za odmowę przyjęcia zwracanego towaru nabytego w toku nabycia sprawdzającego, przyjęcia paragonu fiskalnego dokumentującego sprzedaż zwracanego towaru lub usługi niewykonanej, lub zwrotu zapłaty otrzymanej za zwracany towar lub usługę niewykonaną. W takim przypadku sprawca podlega karze grzywny za wykroczenie skarbowe.

### 6. Znaczenie praktyczne

Art. 83 KKS ma istotne znaczenie praktyczne, ponieważ zapewnia narzędzia prawne do egzekwowania obowiązków współpracy z organami kontrolnymi. Przepis ten ma na celu zapobieganie działaniom, które mogłyby utrudniać lub uniemożliwiać skuteczne przeprowadzenie kontroli, co jest kluczowe dla zapewnienia prawidłowego funkcjonowania systemu podatkowego i celnego.

### 7. Wnioski

Art. 83 KKS jest ważnym elementem systemu prawnego, który ma na celu zapewnienie skuteczności działań kontrolnych. Przepis ten precyzuje różne formy utrudniania czynności służbowych i wprowadza odpowiednie sankcje, co ma na celu zapobieganie takim działaniom i zapewnienie prawidłowego funkcjonowania systemu podatkowego i celnego. W praktyce, przestrzeganie tego przepisu jest kluczowe dla zapewnienia transparentności i uczciwości w prowadzeniu działalności gospodarczej.

Kodeks karny skarbowy

Przepis rozstrzyga, kto w ogóle może prowadzić audyt wewnętrzny w jednostce. Dopuszczalne są tylko 2 modele: własny audytor zatrudniony w jednostce albo podmiot zewnętrzny.

### Najważniejsze punkty

- Pierwszy model opiera się na audytorze wewnętrznym zatrudnionym w jednostce, a więc na osobie związanej z nią stosunkiem pracy.
- Drugi model to usługodawca niezatrudniony w jednostce; ustawa wprowadza dla niego skrócone określenie „usługodawca", używane w dalszych przepisach.
- Alternatywa jest rozłączna, na co wskazuje spójnik „albo", więc audyt prowadzi się w jednym z tych modeli.
- Przepis wskazuje wyłącznie podmiot prowadzący audyt; nie przesądza ani o tym, które jednostki mają obowiązek prowadzenia audytu, ani o wymaganiach stawianych audytorowi.
- Katalog jest zamknięty, więc powierzenie audytu podmiotowi spoza tych 2 kategorii nie realizuje ustawowego obowiązku.

### W praktyce

Wybór modelu jest decyzją organizacyjną jednostki i wpływa głównie na sposób zapewnienia niezależności audytu. Powierzenie zadań usługodawcy przenosi wykonanie czynności na zewnątrz, ale nie zmienia tego, że audyt pozostaje narzędziem kierownika jednostki.

o finansach publicznych

o fundacji rodzinnej

Przepis określa, którzy przedsiębiorcy mają obowiązek przeprowadzenia rocznego audytu zewnętrznego, określanego jako „audyt”, oraz wskazuje termin jego wykonania i konsekwencje niedotrzymania tego terminu.

Obowiązek dotyczy dwóch grup przedsiębiorców. Pierwszą stanowią przedsiębiorcy prowadzący recykling odpadów opakowaniowych, którzy sporządzają dokumenty DPR i posiadają zezwolenie na przetwarzanie odpadów, pozwalające na recykling odpadów o masie przekraczającej 400 Mg. Drugą grupą są przedsiębiorcy eksportujący odpady opakowaniowe oraz dokonujący ich wewnątrzwspólnotowej dostawy, jeżeli sporządzili w danym roku kalendarzowym dokumenty EDPR potwierdzające eksport lub taką dostawę odpadów o masie przekraczającej 400 Mg.

Audyt przeprowadza się co roku, w terminie do 30 kwietnia roku następującego po roku kalendarzowym, którego dotyczy. Oznacza to, że termin jest powiązany z zakończeniem konkretnego roku kalendarzowego, w którym prowadzono działalność objętą przepisem lub sporządzono odpowiednie dokumenty.

Przepis przewiduje także działanie organu w razie niewykonania obowiązku. Jeżeli przedsiębiorca nie przeprowadzi audytu w wyznaczonym terminie, marszałek województwa wzywa go do jego przeprowadzenia. Audyt powinien zostać wtedy wykonany w terminie 2 miesięcy od dnia otrzymania wezwania. Regulacja tworzy więc zarówno obowiązek przeprowadzenia audytu dla przedsiębiorców spełniających wskazane przesłanki, jak i dodatkowy termin uruchamiany po bezskutecznym upływie terminu podstawowego.

o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2013/888/text/U/D20130888Lj.pdf

Przepis określa, kto przeprowadza audyt oraz kto dokonuje wyboru audytora i ponosi związane z tym koszty. Audyt może przeprowadzić wyłącznie akredytowany weryfikator środowiskowy, o którym mowa w przepisach dotyczących dobrowolnego udziału organizacji w systemie ekozarządzania i audytu. Oznacza to, że wykonawcą audytu nie może być dowolna osoba lub podmiot, lecz weryfikator posiadający określony status.

Dodatkowo weryfikator wykonuje działalność na podstawie dokumentu akredytacyjnego w zakresie audytu. Dokument ten musi być wydany przez krajową jednostkę akredytującą wyznaczoną zgodnie z przepisami wskazanymi w ust. 1a. Przepis wiąże więc możliwość wykonywania audytu nie tylko z samym statusem weryfikatora środowiskowego, lecz także z posiadaniem akredytacji obejmującej audyt.

**Przedsiębiorca:**
- wybiera audytora,
- ponosi koszty przeprowadzenia audytu, jeżeli jest przedsiębiorcą, o którym mowa w art. 46 ust. 1.

Znaczenie praktyczne regulacji polega na wskazaniu podstawowych zasad organizacyjnych i finansowych audytu. Przedsiębiorca ma wpływ na wybór audytora, ale nie przejmuje wykonania audytu, który musi zostać przeprowadzony przez odpowiednio akredytowanego weryfikatora. Jednocześnie przepis jednoznacznie przypisuje przedsiębiorcy obowiązek pokrycia kosztów audytu. Definiuje zatem zarówno wymóg dotyczący kwalifikacji wykonawcy, jak i odpowiedzialność przedsiębiorcy za wybór oraz finansowanie tego działania.

Przepis określa cel i zakres audytu dotyczącego dokumentów potwierdzających określone działania związane z odpadami opakowaniowymi. Audyt ma sprawdzić wiarygodność danych zawartych w dokumentach DPR i EDPR, a także w dokumentach celnych i fakturach, o których mowa w art. 24 ust. 3. Kontroli podlegają dokumenty sporządzone w roku kalendarzowym, którego dotyczy audyt, oraz dokumenty wskazane w art. 24 ust. 6a.

Audytor weryfikuje w szczególności:

- spełnianie wymagań wynikających z ustawy o odpadach, w tym zgodność prowadzonego recyklingu z posiadanymi decyzjami;
- istnienie możliwości technicznych i odpowiednich mocy przerobowych instalacji prowadzącego recykling, pozwalających przetworzyć ilość odpadów opakowaniowych odpowiadającą danym zawartym w dokumentach DPR sporządzonych w danym roku;
- zgodność informacji złożonych w oświadczeniu, o którym mowa w art. 24 ust. 6, ze stanem faktycznym;
- masę odpadów opakowaniowych przyjętych i odpowiednio przetworzonych albo wywiezionych z terytorium kraju.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na połączeniu kontroli dokumentów z oceną rzeczywistych warunków prowadzenia recyklingu. Audyt obejmuje więc nie tylko formalną poprawność danych, lecz także zgodność działań z decyzjami, techniczną zdolność instalacji do przetworzenia wskazanej masy odpadów oraz faktyczny przebieg przyjęcia, przetworzenia lub wywozu odpadów.

Przepis określa sposób przekazania dokumentacji po przeprowadzeniu audytu oraz czas jej przechowywania przez przedsiębiorcę. Obowiązki zostały rozdzielone między audytora i przedsiębiorcę.

**Audytor** przekazuje przedsiębiorcy kompletną dokumentację audytu wraz ze sprawozdaniem z przeprowadzonego audytu. Nie kończy to jednak jego obowiązków dokumentacyjnych. Uwierzytelnioną kopię tego sprawozdania przekazuje również wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska właściwemu ze względu na miejsce prowadzenia działalności podmiotów, o których mowa w art. 46 ust. 1, a także marszałkowi województwa. Przepis wskazuje więc trzy kierunki przekazania materiałów: przedsiębiorcę, właściwego wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska oraz marszałka województwa. Dokument przekazywany dwóm ostatnim adresatom ma formę uwierzytelnionej kopii sprawozdania.

**Przedsiębiorca** ma obowiązek przechowywać dokumentację audytu wraz ze sprawozdaniem z przeprowadzonego audytu przez 5 lat. Okres ten liczy się od końca roku kalendarzowego, którego audyt dotyczy, a nie od dnia przekazania dokumentacji ani od dnia sporządzenia sprawozdania. W praktyce przepis wyznacza zarówno obieg sprawozdania między wskazanymi podmiotami, jak i minimalny okres zachowania pełnej dokumentacji audytu przez przedsiębiorcę.

Przepis określa obowiązki przedsiębiorców wskazanych w art. 46 ust. 1 oraz audytora związane z przeprowadzeniem zewnętrznego audytu. Przedsiębiorcy objęci tym odesłaniem mają przeprowadzić audyt za okres wskazany w ust. 1, a granicznym terminem wykonania tego obowiązku jest 30 września. Regulacja nie określa w tym miejscu sposobu przeprowadzenia audytu, lecz koncentruje się na terminie jego wykonania oraz na dalszym przekazaniu dokumentacji.

Audytor ma obowiązek przekazać dokumenty w terminie do 15 listopada. Odbiorcą podstawowego sprawozdania jest audytowany przedsiębiorca. Niezależnie od tego audytor przekazuje uwierzytelnioną kopię sprawozdania dwóm organom. Pierwszym jest marszałek województwa właściwy ze względu na miejsce zamieszkania lub siedzibę przedsiębiorcy, drugim wojewódzki inspektor ochrony środowiska właściwy ze względu na miejsce prowadzenia przez niego działalności.

Przepis rozdziela więc obowiązki obu uczestników procedury. Przedsiębiorca odpowiada za przeprowadzenie audytu, natomiast audytor za przekazanie sprawozdania i jego uwierzytelnionej kopii w określonym terminie. Dla ustalenia właściwych organów znaczenie mają dwa różne kryteria, miejsce zamieszkania lub siedziby przedsiębiorcy oraz miejsce prowadzenia działalności. W praktyce regulacja zapewnia przekazanie wyników audytu zarówno podmiotowi, którego audyt dotyczy, jak i właściwym organom administracji oraz kontroli ochrony środowiska.

o leczeniu niepłodności

Przepis określa zakres kontroli i audytu programu, a także rozdziela zadania między instytucje uczestniczące w jego realizacji. Kontrole i audyty mają przede wszystkim potwierdzać prawidłowe działanie systemu zarządzania i kontroli oraz zgodność wydatków z prawem, zasadami krajowymi i unijnymi, a także z umową albo decyzją o dofinansowaniu projektu.

W ramach kontroli wyróżniono kontrole systemowe, dotyczące wykonywania zadań przez instytucje, którym powierzono obowiązki związane z programem, oraz kontrole projektów i wydatków. Te drugie mogą obejmować weryfikację wniosku o płatność, kontrole w miejscu realizacji projektu lub w siedzibie kontrolowanego podmiotu, sprawdzenie zasad udzielania pomocy publicznej i zamówień publicznych, kontrole krzyżowe przeciwdziałające podwójnemu finansowaniu, kontrolę dokumentów na zakończenie projektu oraz kontrolę trwałości projektu. Możliwa jest również kontrola zdolności wnioskodawcy lub beneficjenta do prawidłowej i efektywnej realizacji projektu.

Częstotliwość i zakres kontroli, z wyjątkiem kontroli na zakończenie projektu, mają być proporcjonalne do wcześniej rozpoznanych ryzyk. Instytucja zarządzająca lub koordynator programów Interreg analizuje te ryzyka co najmniej raz w roku i na tej podstawie przygotowuje roczne założenia kontroli. Za kontrole co do zasady odpowiada instytucja zarządzająca, natomiast w określonym przypadku kontroli krzyżowych odpowiada minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego wykonujący zadania państwa członkowskiego.

Przepis przewiduje także kontrole ministra wobec wskazanych instytucji, w tym możliwość wydania zaleceń usunięcia uchybień lub podjęcia działań naprawczych. Wszystkie instytucje kontrolujące mają współpracować i wymieniać informacje, wyniki oraz dokumentację kontroli. W programach Interreg podział zadań wynika z właściwego programu.

o zasadach realizacji zadań finansowanych ze środków europejskich w perspektywie finansowej 2021-2027

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2022/1079/text/U/D20221079Lj.pdf

Art. 299 Ordynacji podatkowej reguluje zasady udostępniania informacji zawartych w aktach spraw podatkowych przez organy podatkowe. Przepis ten jest kluczowy dla zapewnienia transparentności i efektywności działania różnych instytucji publicznych oraz organów egzekucyjnych, jednocześnie chroniąc wrażliwe dane podatników.

#### § 1 - Podstawowe zasady udostępniania informacji

Pierwszy paragraf artykułu określa, że organy podatkowe mogą udostępniać informacje zawarte w aktach spraw podatkowych organom i osobom wymienionym w art. 298, z wyłączeniem informacji określonych w art. 182. Udostępnianie tych informacji odbywa się na zasadach określonych w odrębnych ustawach oraz ratyfikowanych umowach międzynarodowych, których stroną jest Rzeczpospolita Polska, a także w porozumieniach zawartych na podstawie tych umów. Jest to istotne, ponieważ zapewnia zgodność z międzynarodowymi standardami i zobowiązaniami.

#### § 2 - Rozszerzenie kręgu podmiotów uprawnionych do uzyskania informacji

Paragraf drugi rozszerza katalog podmiotów, które mogą uzyskać dostęp do informacji podatkowych. Są to m.in. powiatowe oraz wojewódzkie urzędy pracy, jednostki organizacyjne Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego, Zakład Ubezpieczeń Społecznych, oraz różne organy administracji publicznej i samorządowej. Każdy z tych podmiotów ma określone zadania ustawowe, które uzasadniają potrzebę dostępu do informacji podatkowych.

#### § 3-4 - Szczegółowe zasady udostępniania informacji

Paragrafy te precyzują, że informacje o numerach rachunków bankowych posiadanych przez podatników mogą być udostępniane wyłącznie określonym podmiotom, takim jak Zakład Ubezpieczeń Społecznych, Kasa Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego, oraz organom egzekucyjnym. Wnioski o udostępnienie tych informacji muszą być składane za pośrednictwem konta w e-Urzędzie Skarbowym, co zapewnia transparentność i efektywność procesu.

#### § 5-6 - Procedury i opłaty

Paragrafy te wprowadzają obowiązek uiszczenia opłaty przez komorników sądowych za udostępnienie informacji, chyba że przepisy odrębne stanowią inaczej. Minister właściwy do spraw finansów publicznych ma określić, w drodze rozporządzenia, rodzaje informacji udostępnianych nieodpłatnie oraz wysokość opłat za udostępnienie informacji. Jest to istotne dla zapewnienia, że koszty związane z udostępnianiem informacji są pokrywane, a proces ten jest zautomatyzowany i efektywny.

### Wnioski

Art. 299 Ordynacji podatkowej jest kluczowym elementem systemu udostępniania informacji podatkowych w Polsce. Przepis ten zapewnia, że informacje te są udostępniane w sposób zgodny z prawem, transparentny i efektywny, jednocześnie chroniąc wrażliwe dane podatników. Jest to istotne zarówno dla organów publicznych, które potrzebują tych informacji do realizacji swoich zadań, jak i dla samych podatników, którzy mogą być pewni, że ich dane są chronione zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Ordynacja podatkowa

w sprawie rocznego audytu zewnętrznego organizacji odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego oraz zakładu przetwarzania

https://api.sejm.gov.pl/eli/acts/DU/2019/798/text/O/D20190798.pdf

Audyt

Audyt w przepisach

Kodeks karny skarbowy1 przepis

o finansach publicznych1 przepis

o fundacji rodzinnej1 przepis

o gospodarce opakowaniami i odpadami opakowaniowymi5 przepisów

o leczeniu niepłodności1 przepis

o zasadach realizacji zadań finansowanych ze środków europejskich w perspektywie finansowej 2021-20271 przepis

Ordynacja podatkowa1 przepis

w sprawie rocznego audytu zewnętrznego organizacji odzysku sprzętu elektrycznego i elektronicznego oraz zakładu przetwarzania5 przepisów