Art. 11. Zasady wymierzania grzywien określonych w ustawach szczególnych

§ 1. Grzywny przewidziane w ustawach szczególnych wymierza się według zasad przewidzianych w Kodeksie karnym.

§ 2. Przepis § 1 nie dotyczy ustawy karnej skarbowej, a także wypadków, w których ustawa szczególna określa grzywnę kwotowo.

§ 3. Grzywnę, którą ustawa szczególna określa kwotowo, wymierza się z uwzględnieniem dochodów sprawcy, jego warunków osobistych, rodzinnych, stosunków majątkowych i możliwości zarobkowych.

§ 4. Ilekroć ustawa szczególna nie określa dolnej granicy ustawowego zagrożenia grzywną określoną kwotowo, granicę tę ustala się na 100 złotych.

Komentarz do Art. 11.

Przepis określa zasady wymierzania grzywien przewidzianych w ustawach szczególnych. Co do zasady takie grzywny wymierza się według reguł przewidzianych w Kodeksie karnym. Reguła ta ma jednak dwa wyraźne wyjątki. Nie obejmuje ustawy karnej skarbowej ani przypadków, w których ustawa szczególna wskazuje wysokość grzywny kwotowo (§ 1 i § 2).

W przypadku grzywny określonej kwotowo sąd, wymierzając ją, uwzględnia indywidualną sytuację sprawcy. Znaczenie mają jego dochody, warunki osobiste i rodzinne, stosunki majątkowe oraz możliwości zarobkowe. Oznacza to, że sama kwota wskazana w ustawie szczególnej nie wyczerpuje zasad oceny wysokości grzywny, ponieważ jej wymiar powinien uwzględniać wymienione okoliczności (§ 3).

Przepis uzupełnia także sytuację, w której ustawa szczególna określa grzywnę kwotowo, ale nie wskazuje jej dolnej granicy ustawowego zagrożenia. W takim przypadku dolną granicę ustala się na 100 złotych (§ 4). Rozwiązanie to zapewnia określenie minimalnego poziomu zagrożenia grzywną również wtedy, gdy ustawa szczególna nie podaje go wprost. W praktyce art. 11 rozstrzyga więc, czy stosuje się ogólne zasady wymierzania grzywny, czy szczególne reguły dotyczące grzywien określonych kwotowo, a także wskazuje kryteria i minimalną granicę istotne przy ich wymierzaniu.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 1997 r. poz. 554.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 10.Art. 12.