Art. 141. Zwoływanie zgromadzenia wierzycieli

Sędzia-komisarz zwołuje zgromadzenie wierzycieli:

1) w przypadkach gdy według przepisów prawa niniejszego wymagana jest uchwała zgromadzenia;

2) na wniosek przynajmniej dwóch wierzycieli, mających łącznie nie mniej niż trzecią część ogólnej sumy uznanych wierzytelności;

3) w innych przypadkach, gdy uzna to za potrzebne.

Komentarz do Art. 141.

Przepis określa, w jakich sytuacjach sędzia-komisarz zwołuje zgromadzenie wierzycieli. Wskazuje trzy niezależne podstawy zwołania tego zgromadzenia.

Po pierwsze, zgromadzenie jest zwoływane wtedy, gdy przepisy prawa upadłościowego wymagają podjęcia uchwały przez zgromadzenie wierzycieli. Zwołanie służy więc przeprowadzeniu czynności, dla której konieczne jest rozstrzygnięcie wierzycieli w tej formie.

Po drugie, do zwołania może dojść na wniosek wierzycieli. Wniosek musi pochodzić co najmniej od dwóch wierzycieli, a ich wierzytelności, liczone łącznie, powinny stanowić nie mniej niż jedną trzecią ogólnej sumy uznanych wierzytelności. Przepis wymaga zatem jednocześnie odpowiedniej liczby wnioskodawców oraz osiągnięcia określonego udziału w sumie uznanych wierzytelności. Sam wniosek jednego wierzyciela nie spełnia tej przesłanki, podobnie jak wniosek dwóch wierzycieli, których łączna suma uznanych wierzytelności jest niższa od wskazanego progu.

Po trzecie, sędzia-komisarz może zwołać zgromadzenie w każdym innym przypadku, gdy uzna to za potrzebne. Ta podstawa nie odwołuje się do konkretnego wniosku ani do wymogu podjęcia uchwały, lecz pozostawia sędziemu-komisarzowi ocenę potrzeby zwołania zgromadzenia.

W praktyce przepis łączy więc obowiązek zwołania zgromadzenia w określonych sytuacjach, możliwość uruchomienia tej procedury przez odpowiednio reprezentowaną grupę wierzycieli oraz samodzielną ocenę sędziego-komisarza. Dzięki temu zgromadzenie może zostać zwołane zarówno z przyczyn wskazanych w przepisach, na żądanie wierzycieli spełniających wymóg udziału, jak i wtedy, gdy jego zwołanie zostanie uznane za potrzebne.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 1934 r. poz. 834.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 140.Art. 142.