Art. 5. Odesłanie

1. Jeżeli prawo obce, wskazane jako właściwe przez ustawę niniejszą, każe stosować do danego stosunku prawnego prawo polskie, stosuje się prawo polskie.

2. Przepisu ust. 1 nie stosuje się, jeżeli wskazanie prawa właściwego:

1) nastąpiło w drodze wyboru prawa;

2) dotyczy formy czynności prawnej;

3) dotyczy zobowiązań umownych, pozaumownych lub z jednostronnych czynności prawnych, dla których prawo właściwe określa niniejsza ustawa.

Komentarz do Art. 5.

Przepis określa sytuację, w której prawo obce wskazane jako właściwe przez ustawę nakazuje zastosowanie prawa polskiego. W takim przypadku stosuje się prawo polskie. Oznacza to, że wskazanie prawa obcego nie zawsze prowadzi do zastosowania jego przepisów, jeżeli samo to prawo odsyła do prawa polskiego.

Mechanizm ten ma jednak ograniczony zakres. Zgodnie z ust. 2 nie stosuje się go, gdy wskazanie prawa właściwego nastąpiło w drodze wyboru prawa. Wyłączenie obejmuje także wskazanie prawa właściwego dla formy czynności prawnej. Trzecia grupa wyjątków dotyczy zobowiązań, których prawo właściwe określa ustawa, a więc zobowiązań umownych, pozaumownych oraz wynikających z jednostronnych czynności prawnych.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na rozróżnieniu sposobu, w jaki ustalono prawo właściwe. Jeżeli właściwość prawa obcego wynika z ustawy i prawo to odsyła do prawa polskiego, zastosowanie znajduje prawo polskie. Jeżeli natomiast właściwość została wybrana przez strony, dotyczy formy czynności prawnej albo odnosi się do wskazanych rodzajów zobowiązań, reguła z ust. 1 nie ma zastosowania. Przepis wyznacza więc, kiedy odesłanie do prawa polskiego jest uwzględniane, a kiedy pozostaje bez wpływu na ustalenie prawa właściwego.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2023 r. poz. 503.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 4.Art. 6.