Art. 14. Rodzaje cech probierczych i ich przeznaczenie

Do oznaczania wyrobów z metali szlachetnych cechami probierczymi stosuje się następujące rodzaje cech:

1) cechę podstawową, informującą o rodzaju metalu szlachetnego i jego próbie, a także wskazującą urząd, który dokonał oznaczenia;

2) cechę dodatkową, określającą wyłącznie rodzaj metalu szlachetnego;

3) cechę pomocniczą, służącą potwierdzaniu ważności wcześniej umieszczonych polskich cech probierczych;

4) cechę główną, służącą oznaczaniu surowców, półfabrykatów oraz złomu.

Komentarz do Art. 14.

Przepis porządkuje system cech probierczych stosowanych do oznaczania wyrobów z metali szlachetnych. Wskazuje cztery rodzaje takich cech, przypisując każdej z nich odrębną funkcję.

Cecha podstawowa przekazuje najpełniejszy zakres informacji. Wskazuje rodzaj metalu szlachetnego, jego próbę oraz urząd, który dokonał oznaczenia. Cecha dodatkowa ma węższe znaczenie, ponieważ określa wyłącznie rodzaj metalu szlachetnego. Nie informuje zatem o jego próbie ani o urzędzie dokonującym oznaczenia.

Cecha pomocnicza służy potwierdzaniu ważności wcześniej umieszczonych polskich cech probierczych. Jej funkcja nie polega więc na pierwotnym oznaczeniu wyrobu, lecz na potwierdzeniu ważności oznaczeń już znajdujących się na wyrobie. Cecha główna jest natomiast przeznaczona do oznaczania surowców, półfabrykatów oraz złomu.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na rozróżnieniu informacji i zastosowania poszczególnych cech. Rodzaj użytej cechy wskazuje, czy oznaczenie określa metal i jego próbę, identyfikuje wyłącznie metal, potwierdza ważność wcześniejszej polskiej cechy probierczej, czy dotyczy surowca, półfabrykatu albo złomu. Dzięki temu przepis wyznacza podstawowy podział funkcji oznaczeń probierczych.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2011 r. poz. 529.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 13.Art. 15.