Art. 106. Utrata uprawnień do stanu spoczynku i uposażenia

W razie utraty uprawnień do stanu spoczynku i uposażenia w przypadkach, o których mowa w art. 104 § 5, stosuje się odpowiednio przepisy art. 91 § 10 i 11.

Komentarz do Art. 106.

Przepis określa konsekwencje utraty uprawnień do stanu spoczynku i uposażenia w sytuacjach wskazanych w art. 104 § 5. Nie opisuje samodzielnie tych sytuacji ani nie ustanawia odrębnych, szczegółowych zasad postępowania. Jego treścią jest odesłanie do art. 91 § 10 i 11, które należy w takim przypadku stosować odpowiednio.

Kluczowe znaczenie ma zakres tego odesłania. Obejmuje ono wyłącznie przypadki utraty uprawnień, o których mowa w art. 104 § 5, oraz wyłącznie regulacje zawarte w art. 91 § 10 i 11. Przepis nie odsyła więc do całego art. 91 ani do innych jednostek redakcyjnych. Sformułowanie „stosuje się odpowiednio” wskazuje, że przepisy art. 91 § 10 i 11 stanowią podstawę uregulowania sytuacji objętej art. 106, z uwzględnieniem tego, że chodzi o utratę uprawnień do stanu spoczynku i uposażenia.

W praktyce art. 106 pełni funkcję przepisu odsyłającego i zapewnia spójność regulacji. Zamiast powtarzać treść art. 91 § 10 i 11, nakazuje wykorzystać te przepisy przy ocenie skutków zdarzeń wskazanych w art. 104 § 5. Dla zastosowania art. 106 konieczne jest zatem łączne ustalenie dwóch elementów: wystąpienia przypadku objętego art. 104 § 5 oraz utraty uprawnień do stanu spoczynku i uposażenia. Dopiero wtedy uruchamia się odpowiednie zastosowanie art. 91 § 10 i 11.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 2001 r. poz. 1070.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 105.Art. 106h.