Art. 99. Odroczenie posiedzenia

Sąd nawet na zgodny wniosek stron może odroczyć posiedzenie tylko z ważnej przyczyny.

Komentarz do Art. 99.

Przepis określa zasady odroczenia posiedzenia sądu. Zgodnie z nim sąd może odroczyć posiedzenie wyłącznie wtedy, gdy występuje ważna przyczyna. Oznacza to, że samo żądanie stron nie przesądza o odroczeniu, nawet jeśli obie strony składają wniosek zgodnie i nie sprzeciwiają się zmianie terminu.

Kluczowe znaczenie ma użycie słowa „tylko”. Wskazuje ono, że ważna przyczyna stanowi konieczny warunek odroczenia posiedzenia. Sąd ocenia więc, czy przedstawiona przyczyna rzeczywiście uzasadnia odstąpienie od przeprowadzenia posiedzenia w wyznaczonym terminie. Przepis nie uzależnia tej oceny od tego, czy wniosek pochodzi od jednej strony, czy od wszystkich stron, lecz podkreśla, że zgodny wniosek nie wystarcza sam w sobie.

Regulacja pozostawia sądowi decyzję co do odroczenia, ale jednocześnie wyznacza jej wyraźną granicę. Sąd nie może odroczyć posiedzenia z dowolnego powodu ani wyłącznie dlatego, że strony wspólnie tego oczekują. Musi istnieć przyczyna, którą można uznać za ważną. W praktyce przepis służy temu, aby zmiana terminu posiedzenia miała charakter wyjątkowy i była związana z konkretną, istotną okolicznością, a nie tylko z wolą uczestników postępowania.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2026 r. poz. 143.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 98.Art. 100.