Art. 249. Cofnięcie prawa pomocy

Przyznanie prawa pomocy może być cofnięte w całości lub w części, jeżeli się okaże, że okoliczności, na podstawie których je przyznano, nie istniały lub przestały istnieć.

Komentarz do Art. 249.

Przepis określa przesłankę cofnięcia przyznanego prawa pomocy. Cofnięcie jest możliwe wtedy, gdy okaże się, że okoliczności, na podstawie których prawo pomocy przyznano, nie istniały albo przestały istnieć. Obejmuje to zatem dwie sytuacje: po pierwsze, ustalenie, że wskazane lub uwzględnione okoliczności nie występowały już w chwili przyznawania prawa pomocy, po drugie, zmianę stanu rzeczy po jego przyznaniu, polegającą na ustaniu tych okoliczności.

Skutek cofnięcia może dotyczyć całego prawa pomocy albo tylko jego części. Przepis nie przesądza więc, że w każdym przypadku cofnięcie musi obejmować całość przyznanego prawa. Zakres cofnięcia pozostaje związany z tym, w jakim zakresie ujawnił się brak albo ustanie okoliczności będących podstawą przyznania.

Znaczenie praktyczne regulacji polega na tym, że przyznanie prawa pomocy nie wyklucza późniejszego cofnięcia. Ujawnienie, że jego podstawy faktycznie nie istniały, albo stwierdzenie, że później przestały istnieć, może prowadzić do odebrania tego prawa w całości lub w ograniczonym zakresie. Sam przepis nie określa natomiast sposobu ustalania tych okoliczności ani dalszych skutków cofnięcia.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2026 r. poz. 143.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 248.Art. 249a.