Art. 216. Należność pieniężna jako wartość przedmiotu zaskarżenia

Jeżeli przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, stanowi ona wartość przedmiotu zaskarżenia.

Komentarz do Art. 216.

Przepis określa sposób ustalenia wartości przedmiotu zaskarżenia w sytuacji, gdy zaskarżenie dotyczy należności pieniężnej. W takim przypadku sama należność pieniężna stanowi wartość przedmiotu zaskarżenia. Oznacza to bezpośrednie powiązanie między przedmiotem zaskarżenia a jego wartością: wartość ta nie jest ustalana odrębnie od należności, lecz odpowiada jej wysokości.

Reguła ma zastosowanie tylko wtedy, gdy przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna. Przepis nie wskazuje innych elementów, które należałoby uwzględniać przy określaniu tej wartości, ani nie przewiduje w tym zakresie dodatkowego sposobu obliczeń. Posługuje się prostą konstrukcją, zgodnie z którą należność pełni jednocześnie funkcję przedmiotu zaskarżenia i jego wartości.

Znaczenie praktyczne przepisu polega na ujednoliceniu sposobu oznaczania wartości przedmiotu zaskarżenia w sprawach dotyczących należności pieniężnych. Przy takim przedmiocie zaskarżenia wartość wynika bezpośrednio z kwoty należności, której dotyczy zaskarżenie. Przepis nie reguluje natomiast innych kwestii związanych z postępowaniem, w szczególności nie określa skutków ustalenia tej wartości ani zasad odnoszących się do zaskarżenia przedmiotów innych niż należność pieniężna.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt uchwalony przez Sejm Rzeczypospolitej Polskiej, Dziennik Ustaw z 2026 r. poz. 143.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 215.Art. 217.