Art. 2. Własność zwierząt łownych w stanie wolnym

Zwierzęta łowne w stanie wolnym, jako dobro ogólnonarodowe, stanowią własność Skarbu Państwa.

Komentarz do Art. 2.

Przepis określa status prawny zwierząt łownych znajdujących się w stanie wolnym. Stanowi, że takie zwierzęta są dobrem ogólnonarodowym i jednocześnie stanowią własność Skarbu Państwa. Obie wskazane cechy odnoszą się do tego samego przedmiotu, czyli zwierząt łownych pozostających w stanie wolnym.

Znaczenie przepisu polega na jednoznacznym wskazaniu, do kogo należy własność tych zwierząt. Nie są one własnością osób fizycznych ani innych podmiotów, lecz własnością Skarbu Państwa. Przepis wiąże tę własność z publicznym, ogólnonarodowym charakterem zwierząt łownych, podkreślając, że stanowią one dobro przypisane całemu narodowi.

Istotne jest także ograniczenie zakresu regulacji do zwierząt łownych w stanie wolnym. W tym ujęciu przepis nie opisuje wszystkich zwierząt, lecz konkretną kategorię zwierząt łownych, które znajdują się w stanie wolnym. W praktyce norma ta porządkuje podstawową kwestię własności, wskazując zarówno przedmiot własności, jak i jej właściciela. Dzięki temu punkt odniesienia dla dalszych regulacji dotyczących tych zwierząt jest określony już na poziomie ustawy.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 1995 r. poz. 713.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

zwierzęta

Art. 1.Art. 3.