Art. 1. Definicja łowiectwa

Łowiectwo, jako element ochrony środowiska przyrodniczego, w rozumieniu ustawy oznacza ochronę zwierząt łownych (zwierzyny) i gospodarowanie ich zasobami w zgodzie z zasadami ekologii oraz zasadami racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej i rybackiej.

Komentarz do Art. 1.

Przepis określa, czym jest łowiectwo w rozumieniu ustawy. Nie przedstawia go wyłącznie jako działalności związanej ze zwierzyną, lecz wskazuje, że stanowi ono element ochrony środowiska przyrodniczego. Jego przedmiotem są dwa powiązane obszary: ochrona zwierząt łownych, określonych w przepisie również jako „zwierzyna”, oraz gospodarowanie zasobami tych zwierząt.

Ochrona i gospodarowanie nie mogą być prowadzone w sposób dowolny. Przepis wymaga zgodności z zasadami ekologii, a także z zasadami racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej i rybackiej. Oznacza to, że łowiectwo zostało ujęte jako działanie, które powinno uwzględniać zarówno potrzeby ochrony przyrody, jak i prawidłowe gospodarowanie zasobami związanymi z rolnictwem, leśnictwem oraz rybactwem. Sformułowanie „racjonalna gospodarka” wskazuje na konieczność prowadzenia jej w sposób uporządkowany i uzasadniony, a nie przypadkowy.

Znaczenie praktyczne przepisu polega przede wszystkim na wyznaczeniu podstawowego kierunku interpretacji pojęcia łowiectwa. Obejmuje ono jednocześnie ochronę zwierząt łownych i gospodarowanie ich zasobami, przy zachowaniu wymagań ekologicznych oraz powiązaniu z innymi rodzajami gospodarki wskazanymi w przepisie. Definicja ta podkreśla, że łowiectwo powinno pozostawać częścią szerszych działań dotyczących ochrony środowiska przyrodniczego.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 1995 r. poz. 713.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 2.