Art. 13. Dokarmianie zwierzyny i uzgodnienie miejsca wykładania karmy

Dzierżawcy i zarządcy obwodów łowieckich mogą dokarmiać zwierzynę, po uzgodnieniu miejsca wykładania karmy z właścicielem, posiadaczem lub zarządcą gruntu, jeżeli działanie to nie stwarza zagrożenia epizootycznego.

Komentarz do Art. 13.

Przepis określa, na jakich zasadach może odbywać się dokarmianie zwierzyny przez dzierżawców i zarządców obwodów łowieckich. Nie nakłada na te podmioty obowiązku dokarmiania, lecz przyznaje im możliwość podjęcia takiego działania. Jest to uprawnienie warunkowe, uzależnione od spełnienia dwóch wymagań.

Po pierwsze, miejsce wykładania karmy musi zostać uzgodnione z właścicielem, posiadaczem lub zarządcą gruntu. Uzgodnienie dotyczy właśnie lokalizacji karmy, dlatego przepis wskazuje osoby, z którymi należy ją ustalić, zależnie od tego, kto ma tytuł lub faktyczne władanie danym gruntem. Samo podjęcie decyzji o dokarmianiu przez dzierżawcę albo zarządcę obwodu łowieckiego nie wystarcza do swobodnego wyboru miejsca.

Po drugie, dokarmianie jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy nie stwarza zagrożenia epizootycznego. Oznacza to, że możliwość wykładania karmy zależy również od oceny, czy planowane działanie nie powoduje takiego zagrożenia. Oba elementy, uzgodnienie miejsca oraz brak zagrożenia epizootycznego, wyznaczają granice przewidzianego uprawnienia.

W praktyce przepis porządkuje odpowiedzialność za wybór miejsca dokarmiania i wiąże to działanie z koniecznością uwzględnienia interesu osoby związanej z gruntem oraz bezpieczeństwa epizootycznego.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 1995 r. poz. 713.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 12.Art. 14.