Art. 12. Ostoje zwierzyny i urządzenia gospodarki łowieckiej

Dzierżawcy i zarządcy obwodów łowieckich mogą, po uzyskaniu zgody właściciela, posiadacza lub zarządcy gruntu, wyznaczać i oznakowywać zakazem wstępu obszary stanowiące ostoje zwierzyny oraz wznosić urządzenia związane z prowadzeniem gospodarki łowieckiej.

Komentarz do Art. 12.

Przepis określa dwa rodzaje działań, które mogą podejmować dzierżawcy i zarządcy obwodów łowieckich. Chodzi o wyznaczanie i oznakowywanie zakazem wstępu obszarów stanowiących ostoje zwierzyny oraz o wznoszenie urządzeń związanych z prowadzeniem gospodarki łowieckiej.

Warunkiem podjęcia tych działań jest wcześniejsze uzyskanie zgody osoby uprawnionej do danego gruntu. Zgoda może pochodzić od właściciela, posiadacza albo zarządcy gruntu. Przepis nie uzależnia jej od szczególnej formy ani nie wskazuje dodatkowych przesłanek, które musiałyby zostać spełnione. Istotne jest natomiast, że zgoda została wymieniona przed opisem obu rodzajów działań, dlatego stanowi warunek korzystania z tego uprawnienia.

W odniesieniu do ostoi zwierzyny przepis przewiduje możliwość zarówno ich wyznaczenia, jak i oznakowania zakazem wstępu. Oznakowanie ma wskazywać, że na określonym obszarze obowiązuje taki zakaz. Drugie uprawnienie dotyczy wznoszenia urządzeń, ale tylko takich, które pozostają związane z prowadzeniem gospodarki łowieckiej.

Znaczenie praktyczne regulacji polega na tym, że dzierżawcy i zarządcy obwodów łowieckich mogą organizować na gruncie miejsca przeznaczone na ostoje zwierzyny oraz tworzyć infrastrukturę służącą gospodarce łowieckiej, jednak nie mogą wykonywać tych czynności bez zgody właściciela, posiadacza lub zarządcy gruntu. Przepis łączy więc wskazane uprawnienia z poszanowaniem prawa osoby władającej gruntem.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 1995 r. poz. 713.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 11.Art. 13.