Art. 57. Niedopuszczalność dni ulgowych

Nie są dopuszczalne dni ulgowe ani na podstawie ustawy, ani według uznania sędziego.

Komentarz do Art. 57.

Przepis ustanawia jednoznaczny zakaz stosowania dni ulgowych w zakresie uregulowanym przez Prawo czekowe. Oznacza to, że takie dni nie mogą być przyznane ani dlatego, że przewiduje je ustawa, ani dlatego, że sędzia uzna ich zastosowanie za uzasadnione. Regulacja obejmuje więc oba możliwe źródła dopuszczenia dnia ulgowego wskazane w przepisie: podstawę ustawową oraz decyzję sędziego.

Kluczowe znaczenie ma kategoryczne sformułowanie „nie są dopuszczalne”. Przepis nie ustanawia warunków, po spełnieniu których dzień ulgowy mógłby zostać zastosowany, lecz wyłącza taką możliwość. Nie przewiduje również wyjątku zależnego od okoliczności sprawy ani od uznania organu orzekającego. Sędzia nie ma kompetencji do wprowadzenia dnia ulgowego według własnej oceny, nawet jeśli przepis szczególny nie wskazywałby wyraźnie innego rozwiązania.

W praktyce norma ta ogranicza swobodę przy rozstrzyganiu spraw objętych Prawem czekowym. Przy ocenie, czy dzień ulgowy może zostać uwzględniony, nie można powołać się ani na samą ustawę jako źródło takiego uprawnienia, ani na uznanie sędziego. Oba warianty zostały wykluczone wprost, dlatego przepis pełni funkcję zamykającą katalog podstaw, na których można byłoby oprzeć dopuszczenie dni ulgowych.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 1936 r. poz. 283.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 56.Art. 58.