Art. 56. Niewliczanie dnia początkowego do terminów

Do terminów, przewidzianych w prawie niniejszem, nie wlicza się dnia początkowego.

Komentarz do Art. 56.

Przepis określa sposób liczenia terminów przewidzianych w „Prawie czekowem”. Jego podstawowa zasada jest prosta: dnia początkowego nie wlicza się do biegu terminu. Oznacza to, że przy ustalaniu, ile czasu pozostało do upływu określonego terminu, dzień, od którego termin zaczyna być liczony, pozostaje poza rachubą. Liczenie rozpoczyna się od dnia następującego po dniu początkowym.

Reguła ma zastosowanie do terminów, o których mowa w tej ustawie. Nie wskazuje ona długości żadnego terminu ani nie określa, jakie zdarzenie wyznacza jego początek. Rozstrzyga wyłącznie, jak traktować ten dzień przy obliczaniu upływu czasu. Dzięki temu sposób liczenia jest jednolity: niezależnie od tego, jakiego terminu dotyczy dana regulacja, dzień początkowy nie pomniejsza liczby dni przypadających na termin.

W praktyce przy ustalaniu daty końcowej należy najpierw określić dzień początkowy, następnie pominąć go w obliczeniach i uwzględniać dopiero kolejne dni. Przepis zapobiega więc sytuacji, w której dzień rozpoczęcia terminu byłby jednocześnie traktowany jako pierwszy dzień jego biegu. Jego znaczenie polega na ujednoliceniu rachuby terminów w zakresie uregulowanym przez ustawę.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 1936 r. poz. 283.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 55.Art. 57.