Art. 26. Forma i wskazanie osoby objętej poręczeniem

Poręczenie umieszcza się na czeku albo na przedłużku. Poręczenie oznacza się wyrazem „poręczam” lub innym zwrotem równoznacznym; podpisuje je poręczyciel. Sam podpis na przedniej stronie czeku uważa się za udzielenie poręczenia, wyjąwszy gdy jest to podpis wystawcy. Poręczenie powinno wskazywać, za kogo je dano. W braku takiej wskazówki uważa się, że poręczenia udzielono za wystawcę.

Komentarz do Art. 26.

Przepis określa sposób udzielenia poręczenia na czeku oraz zasady ustalania, za kogo zostało ono udzielone. Poręczenie może zostać umieszczone bezpośrednio na czeku albo na przedłużku. Powinno być oznaczone wyrazem „poręczam” lub innym zwrotem równoznacznym, a następnie podpisane przez poręczyciela. Oznacza to, że zasadniczo dla rozpoznania poręczenia istotne są zarówno odpowiednie sformułowanie, jak i podpis osoby udzielającej poręczenia.

Przepis przewiduje również szczególną regułę dotyczącą podpisu na przedniej stronie czeku. Sam podpis w tym miejscu uważa się za udzielenie poręczenia, chyba że jest to podpis wystawcy. Wyjątek ten odróżnia podpis wystawcy od podpisu innej osoby, który może pełnić funkcję poręczenia nawet bez użycia wyrazu „poręczam” lub zwrotu równoznacznego.

Poręczenie powinno wskazywać, za kogo zostało dane. Wskazanie to pozwala ustalić osobę, której dotyczy poręczenie. Jeżeli takiej informacji brakuje, przepis wprowadza domniemanie, że poręczenia udzielono za wystawcę. W praktyce regulacja łączy więc wymagania dotyczące miejsca, oznaczenia i podpisu z zasadą uzupełniającą brak wskazania osoby, za którą poręczenie zostało udzielone. Dla oceny treści czeku znaczenie ma zatem nie tylko sam fakt podpisania dokumentu, lecz także położenie podpisu, jego charakter oraz wskazanie osoby objętej poręczeniem.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 1936 r. poz. 283.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 25.Art. 27.