Art. 16. Forma i oznaczenie indosu czekowego

Indos powinien być napisany na czeku lub na złączonej z nim karcie dodatkowej (przedłużku) i podpisany przez indosanta. Indos może nie wymieniać indosatarjusza lub może ograniczać się tylko do podpisu indosanta (indos in blanco). W tym przypadku indos jest ważny tylko, jeżeli został napisany na odwrotnej stronie czeku lub na przedłużku.

Komentarz do Art. 16.

Przepis określa wymagania dotyczące formy indosu, czyli oświadczenia umieszczanego na czeku albo na złączonej z nim karcie dodatkowej, zwanej przedłużkiem. Indos musi być napisany na czeku lub przedłużku oraz podpisany przez indosanta. Oba te elementy, treść indosu i podpis, są wskazane jako podstawowe warunki jego prawidłowego sporządzenia.

Indos nie musi wskazywać osoby, na rzecz której jest dokonany, określonej w przepisie jako indosatarjusz. Może też ograniczać się wyłącznie do podpisu indosanta. Taka forma została nazwana „indos in blanco”. Przepis dopuszcza więc sytuację, w której z samego indosu nie wynika oznaczenie indosatarjusza, ale jednocześnie wprowadza dla niej szczególne wymaganie dotyczące miejsca umieszczenia.

Jeżeli indos ogranicza się tylko do podpisu indosanta, jest ważny wyłącznie wtedy, gdy podpis został umieszczony na odwrotnej stronie czeku albo na przedłużku. Umieszczenie takiego podpisu w innym miejscu nie spełnia warunku wskazanego w przepisie. Regulacja rozróżnia zatem zwykły wymóg sporządzenia indosu na czeku lub przedłużku od dodatkowego wymogu lokalizacji podpisu w przypadku „indosu in blanco”. W praktyce przepis porządkuje sposób ustalania, czy indos został formalnie dokonany prawidłowo, zwłaszcza gdy nie zawiera oznaczenia indosatarjusza.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 1936 r. poz. 283.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 15.Art. 17.