Art. 13. Zarzut niezgodnego uzupełnienia czeku niezupełnego

Jeżeli czek, niezupełny w chwili wystawienia, uzupełniony został niezgodnie z zawartem porozumieniem, nie można wobec posiadacza zasłaniać się zarzutem, że nie zastosowano się do tego porozumienia, chyba że posiadacz nabył czek w złej wierze albo przy nabyciu dopuścił się rażącego niedbalstwa.

Komentarz do Art. 13.

Przepis reguluje skutki uzupełnienia czeku, który w chwili wystawienia był niezupełny, a następnie został wypełniony niezgodnie z zawartym porozumieniem. Chodzi o sytuację, w której treść czeku po jego uzupełnieniu nie odpowiada ustaleniom dotyczącym sposobu jego wypełnienia.

Samo naruszenie tego porozumienia nie pozwala jednak na podniesienie tego zarzutu wobec posiadacza czeku. Oznacza to, że niezgodność między treścią porozumienia a uzupełnionym dokumentem nie jest skuteczna wobec każdego posiadacza. Przepis chroni posiadacza, który nabył czek w okolicznościach nieuzasadniających przypisania mu złej wiary ani rażącego niedbalstwa.

Ochrona ta nie działa w dwóch przypadkach:

gdy posiadacz nabył czek w złej wierze,
gdy przy jego nabyciu dopuścił się rażącego niedbalstwa.

Dla zastosowania przepisu istotne są więc trzy elementy: czek musiał być niezupełny w chwili wystawienia, następnie został uzupełniony niezgodnie z porozumieniem, a osoba, wobec której podnosi się ten zarzut, musi być jego posiadaczem. Znaczenie praktyczne przepisu polega na tym, że niezgodność z porozumieniem dotyczącym uzupełnienia czeku nie przekreśla automatycznie możliwości powołania się na jego treść wobec posiadacza. Wyjątek zależy od jego zachowania przy nabyciu czeku, a więc od tego, czy działał w złej wierze albo dopuścił się rażącego niedbalstwa.

Komentarz ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Tekst przepisu: akt wydany przez SEJM, Dziennik Ustaw z 1936 r. poz. 283.Indeks rzeczowy, tytuł redakcyjny i interpretacja przepisu: Kancelarium.

Art. 12.Art. 14.