WYROK Z UZASADNIENIEM
Sygn. akt VIII W 495/26
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 25 sierpnia 2026 r.
Sąd Rejonowy w Toruniu, VIII Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący : Sędzia Angelika Kurkiewicz
Protokolant : st. sekretarz sądowy Wojciech Rydzio
w obecności oskarżyciela publicznego O. T. z Komendy (...)w H.
po rozpoznaniu dnia 25 sierpnia 2026 r.
sprawy:
O. E., c. E. i B. z domu N., ur. (...) w U.
obwinionej o to, że:
w dniu 9 października 2025 r. w H. na ul. (...) w (...), będąc właścicielem pojazdu marki H. o nr rej. (...), nie udzieliła informacji komu powierzyła pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie i miejscu, tj. w dniu 16 września 2025 r. ok. godz. 16:45 w H. przy ul. (...),
tj. o wykroczenie z art. 96 § 3 kw w zw. z art. 78 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym
ORZEKA:
I.
uznaje obwinioną
O. E.
za winną popełnienia zarzucanego jej czynu, tj. wykroczenia z art. 96 § 3 kw i za to na podstawie art. 96 § 3 kw wymierza jej karę 500 (pięciuset) złotych grzywny;
II.
zasądza od obwinionej na rzecz (...)
H. 20 (dwadzieścia) złotych tytułem zryczałtowanych wydatków ponoszonych w toku czynności wyjaśniających – (...) H. Wydział (...) ul. (...), (...)-(...), Bank (...). nr (...);
III.
zasądza od obwinionej na rzecz Skarbu Państwa 50 (pięćdziesiąt) złotych tytułem opłaty sądowej i obciąża ją wydatkami w kwocie 100 zł (sto złotych) .
Sygn. akt VIII W 495/26
UZASADNIENIE
W dniu 16 września 2025 roku w H. przy ul. (...) około godziny 16:45 strażnik miejski O. U. ujawnił wykroczenie z art. 97 kw w zw. z art. 49 ust. 2 pkt. 4 ustawy prawo o ruchu drogowym popełnione przez kierującego samochodem marki H. o nr rej. (...)
(dowód: notatka urzędowa k. 1;
zdjęcie k. 3).
Do O. E. będącej właścicielką w/w pojazdu zostało wystosowane wezwanie do wskazania, w terminie 7 dni, czy to ona była sprawcą wykroczenia, a jeżeli nie to komu powierzyła pojazd do kierowania lub używania w dniu 16 września 2025 roku. Jednocześnie (...) informowała w wezwaniu, iż nieudzielenie informacji będzie uważane za odmowę wskazania kierującego, co stanowi wykroczenie z art. 96 § 3 kw w związku z art. 78 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Przedmiotowe wezwanie zostało odebrane w dniu 1 października 2025 roku, przez matkę O. E.. O. E. nie nadesłała pisemnych informacji żądanych przez (...), ani też w żaden innym sposób nie skontaktowała się z nimi.
(dowód: wezwanie z dnia 29 września 2025 r. k. 6;
zwrotne potwierdzenie odbioru k. 5)
W dniu 5 listopada 2025 roku do O. E. zostało wystosowane wezwanie do złożenia wyjaśnień w charakterze osoby podejrzanej o popełnienie wykroczenia z art. 96 § 3 kw. Przedmiotowe wezwanie zostało odebrane osobiście przez obwinioną w dniu 13 listopada 2025 roku., lecz ta nie stawiła się na wezwanie. W związku z brakiem stawiennictwa na wezwanie, pismem z dnia 4 grudnia 2025 roku,(...) zawiadomiła O. E. o odstąpieniu od przesłuchania, o możliwości nadesłania w terminie 7 dni wyjaśnień co do okoliczności popełnionego wykroczenia oraz skierowaniu do (...) wniosku o ukaranie, a także pouczyła o konsekwencjach wynikający z art. 38§2 kpw. Pismo to obwiniona osobiście odebrała w dniu 9 grudnia 2025 roku.
(dowód: zawiadomienie k. 7;
notatka urzędowa k; 4
zwrotne potwierdzenie odbioru k. 9,10)
Obwiniona przyznała się, że dostała „jakąś kartkę” ze (...)za szybą pojazdu. Wskazała, iż nie tylko ona, ale mąż jej mamy czasami jeździ też jej pojazdem i gdyby go wskazał to źle by się z tym czuła, że on dostał grzywnę. Wskazała, iż nie ma czasu chodzić do (...) gdyż samotnie wychowuje dziecko i pracuje. Zaś parkuje w tym miejscu, nie tylko ona, bo tak jest jej łatwiej gdy wraca z dzieckiem i zakupami. Jednocześnie wskazał, iż dzwoniła do (...) , ale kazano jej się stawić.
Wyjaśnienia obwinionej Sąd uznał za wiarygodne gdyż korespondują z innymi dowodami zgromadzonymi w sprawie, tj. ujawnionymi w toku przewodu sądowego dokumentami sporządzonymi przez (...).
Przeprowadzone na rozprawie głównej dowody w postaci dokumentów załączonych do wniosku o ukaranie ze względu na swój charakter i rzeczowy walor (dokumenty urzędowe), nie budziły wątpliwości co do ich wiarygodności oraz faktu, na którego okoliczność zostały sporządzone. Sąd nie znalazł powodów, które podważałyby ich wiarygodność. Zostały one sporządzone przez kompetentne osoby,
po przeprowadzeniu stosownych czynności oraz zgodnie z obowiązującymi przepisami.
W związku z powyższym Sąd uczynił je podstawą dokonanych w niniejszej sprawie ustaleń faktycznych.
Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że wina obwinionej O. E. w zakresie popełnienia zarzucanego jej czynu wyczerpującego znamiona wykroczenia z art. 96 § 3 kw w zw. z art. 78 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym została wykazana.
Sąd przyjął, iż zachowanie obwinionej wyczerpało znamiona wykroczenia, ponieważ obwiniona w dniu 9 października 2025 r. w H. na ul. (...) w(...), będąc właścicielem pojazdu marki H. o nr rej. (...), nie udzieliła informacji komu powierzyła pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie i miejscu, tj. w dniu 16 września 2025 r. ok. godz. 16:45 w H. przy ul. (...).
Zgodnie z
art. 96 § 1 i 3
k.w., karze grzywny podlega ten, kto wbrew obowiązkowi nie wskaże na żądanie uprawnionego organu, komu powierzył pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie. Wykroczenie określone w powyższym przepisie ma na celu m.in. ustalenie kierującego pojazdem w razie popełnienia przestępstwa lub popełnienia wykroczenia z udziałem tego pojazdu. Przepis ten odnosi się wprost do obowiązku wynikającego z
art. 78 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym
, zgodnie z którym właściciel lub posiadacz pojazdu jest obowiązany wskazać na żądanie uprawnionego organu, komu powierzył pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie, chyba że pojazd został użyty wbrew jego woli i wiedzy przez nieznaną osobę, czemu nie mógł zapobiec.
Organem uprawnionym do żądania udzielenia tego rodzaju informacji, jak i późniejszym występowaniu w charakterze oskarżyciela publicznego jest także (...), co nie budzi wątpliwości wobec tezy zasady prawnej uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 30 września 2014 r., I KZP 16/14.
W niniejszej sprawie do obwinionej skierowane zostało wezwanie, w którym została wezwana do wskazania siebie bądź danych osoby, której pojazd w oznaczonym w tych piśmie czasie został powierzony do używania lub kierowania. Należy zaznaczyć, iż sytuacja, w której osoba zobowiązana odebrała kierowane do niej pismo uprawnionego organu i nie udzieliła na nie właściwej odpowiedzi lub w ogóle jej zaniechała, przesądza o wypełnieniu przez taką osobę znamion wykroczenia stypizowanego w
art. 96 § 3 kw. W takim przypadku niewskazaniem będzie zaniechanie udzielenia odpowiedzi na powyższe pytanie ale również udzielenie odpowiedzi negatywnej, np. w przypadku, gdy osoba zobowiązana nie wskaże żadnej osoby. Zdaniem Sądu, ustawodawca przewidział bowiem możliwość niewskazania wbrew obowiązkowi przez zobowiązanego osoby kierującej lub używającej dany pojazd w oznaczonym czasie jedynie pod warunkiem wykazania, że pojazd ten został użyty po pierwsze wbrew woli i wiedzy ww., po drugie przez nieznaną osobę, po trzecie ww. nie mógł temu zapobiec. Warunki te jednocześnie muszą zostać spełnione łącznie.
Ze zgromadzonego materiału dowodowego bezsprzecznie wynika, że obwiniona
nie wywiązała się z nałożonego na nią obowiązku gdyż nie wskazał nikogo kto w czasie zdarzenia zarejestrowanego jako wykroczenie z art. 97 kw dysponował jej pojazdem.
W przypadku korzystania z pojazdu przez różne osoby, wykonaniem obowiązku będzie wskazanie alternatywnie osób, które mogły kierować pojazdem w oznaczonym czasie,. W takiej sytuacji może nie dojść do ustalenia osoby, która kierowała pojazdem w określonym czasie i miejscu. Nie budzi jednak wątpliwości, że właściciel lub posiadacz pojazdu obowiązek spełni, gdy na piśmie poinformuje właściwy organ o tych okolicznościach,
a naruszy go w sytuacji, gdy nie odpowie lub na piśmie bezpodstawnie odmówi ich podania.
Ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, aby obwiniona złożyła pisemną odpowiedź na zadane w wezwaniu pytanie, bądź też stawiła się osobiście we wskazanym miejscu w wyznaczonym terminie wskazując osobę, która w czasie zdarzenia dysponowała jego pojazdem.
Niezrozumienie przez obwinioną istoty sankcji z
art. 96 § 3 kw nie jest jednak okolicznością czy błędem, który by obwinioną uwalniał od odpowiedzialności za wykroczenie. W ocenie Sądu, brak jest jakichkolwiek przesłanek zwalniających obwinioną z odpowiedzialności za popełnienie zarzucanego jej czynu. W chwili popełnienia czynu obwiniona był osobą dojrzałą życiowo, w pełni poczytalną, nie zachodziła żadna okoliczność wyłączająca winę jej winę.
Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał obwinioną za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, wyczerpującego znamiona wykroczenia z art. 96 § 3 kw.
Dokonując wymiaru kary, Sąd kierował się dyrektywami wymiaru kary z art. 33 kw. Sąd brał zatem pod uwagę stopień społecznej szkodliwości czynu i cele kary w zakresie społecznego oddziaływania, a także cele zapobiegawcze i wychowawcze. Wykroczenie wskazane w art. 96 § 3 kw zagrożone jest karą grzywny. Sąd ocenił, że orzeczona wobec obwinionej kara grzywny w wysokości 500 zł jest adekwatna do przeciętnego stopnia społecznej szkodliwości czynu obwinionej, jak również nie będzie nadmiernie dolegliwa, biorąc pod uwagę zdolności zarobkowe obwinionej i jego sytuację zawodową oraz rodzinną. Poprzez orzeczenie względem obwinionej wskazanej kary grzywny, w ocenie Sądu zrealizowane zostaną cele prewencji indywidualnej, która ma za zadanie przede wszystkim przeciwdziałanie tego typu zachowaniom w przyszłości, jak i prewencji generalnej, której zadaniem jest kształtowanie świadomości prawnej społeczeństwa i utrwalanie prawidłowych postaw wobec prawa. Sąd orzekając w/w karę miał na uwadze sytuację rodzinną obwinionej oraz jej możliwości zarobkowe.
Na podstawie
w zw. z
, Sąd zasądził od obwinionej na rzecz (...) kwotę 100 (sto) złotych oraz 20 zł na rzecz (...) tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania, których wysokość ustalono na podstawie
§ 2 i 3 pkt.1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 grudnia 2017 roku w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty za wniesienie wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia oraz opłatę w wysokości 30 (trzydzieści) złotych, ustaloną na podstawie
art. 3 ust. 1 w zw. z
art. 21 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych