Sygn. akt VIII U 2204/26
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 28 kwietnia 2026 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w N., po rozpatrzeniu wniosku z dnia 10 kwietnia 2026 roku odmówił X. I. prawa do wypłaty dodatkowego rocznego świadczenia pieniężnego w kwietniu 2026 roku, podnosząc, że do dodatkowego rocznego świadczenia pieniężnego uprawnione są osoby, które w dniu 31 marca 2026 roku mają prawo między innymi do renty rodzinnej, określonej w ustawie emerytalnej oraz pobrały świadczenie wypłacone za marzec danego roku lub za część tego miesiąca. Z uwagi na to, że dodatkowe roczne świadczenie pieniężne wypłacane jest wraz z rentą rodzinną wypłacaną za kwiecień danego roku, dla jego wypłaty konieczne jest także istnienie prawa świadczenia w kwietniu danego roku. W związku z tym, że ubezpieczona utraciła prawa do renty rodzinnej od dnia 1 kwietnia 2026 roku, zatem nie przysługuje jej prawo do wypłaty dodatkowego rocznego świadczenia pieniężnego.
(decyzja w załączonych do sprawy akt organu rentowego)
Odwołanie od w/w decyzji złożyła X. I., podnosząc, że w jej ocenie zaskarżona decyzja jest niezgodna z obowiązującymi przepisami, ponieważ zgodnie z ustawą o dodatkowym rocznym świadczeniu pieniężnym prawo do tego świadczenia przysługuje osobie, która w dniu 31 marca danego roku ma prawo do świadczeń emerytalno- rentowych. W jej przypadku prawo do renty rodzinnej przysługiwało do dnia 31 marca 2026 roku (włącznie), tym samym spełnia ustawowy warunek posiadania prawa do dodatkowego świadczenia rocznego.
(odwołanie – k.3-3 odwrót)
W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o oddalenie odwołania, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
(odpowiedź na odwołanie – k. 5-5 odwrót)
Sąd Okręgowy ustalił następujący stan faktyczny:
X. I. urodziła się w (...)
Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w N. przyznał X. I. rentę rodzinną po zmarłym ojcu I. I.. Kolejnymi decyzjami okres uprawnienia do tego świadczenia, w związku z kontynuacją nauki przez X. I., był przedłużany do 31 marca 2026 r. (do miesiąca, w którym osiągnęła 25 lat). W dniu 31 marca 2026 r. wnioskodawczyni była uprawniona do renty rodzinnej.
(okoliczności bezsporne)
Zaskarżoną decyzją z dnia 28 kwietnia 2026 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...) Oddział w N., po rozpatrzeniu wniosku z dnia 10 kwietnia 2026 roku odmówił X. I. prawa do wypłaty dodatkowego rocznego świadczenia pieniężnego w kwietniu 2026 roku, podnosząc, że do dodatkowego rocznego świadczenia pieniężnego uprawnione są osoby, które w dniu 31 marca 2026 roku mają prawo między innymi do renty rodzinnej, określonej w ustawie emerytalnej oraz pobrały świadczenie wypłacone za marzec danego roku lub za część tego miesiąca. Z uwagi na to, że dodatkowe roczne świadczenie pieniężne wypłacane jest wraz z rentą rodzinną wypłacaną za kwiecień danego roku, dla jego wypłaty konieczne jest także istnienie prawa świadczenia w kwietniu danego roku. W związku z tym, że ubezpieczona utraciła prawa do renty rodzinnej od dnia 1 kwietnia 2026 roku, zatem nie przysługuje jej prawo do wypłaty dodatkowego rocznego świadczenia pieniężnego.
(decyzja w załączonych do sprawy akt organu rentowego)
Sąd Okręgowy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 9 stycznia 2020 r. (Dz.U. z 2024 r. , poz.891) o dodatkowym rocznym świadczeniu pieniężnym dla emerytów i rencistów: dodatkowe roczne świadczenie pieniężne przysługuje osobom, które w dniu 31 marca roku, w którym wypłacane jest dodatkowe roczne świadczenie pieniężne, mają prawo do: emerytur i rent, o których mowa w art. 3 pkt 1-3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.
Ponadto, w art. 2 ust. 2 ustawy o dodatkowym rocznym świadczeniu pieniężnym dla emerytów i rencistów, ustawodawca określił, że dodatkowe roczne świadczenie pieniężne nie przysługuje osobom, którym prawo do świadczeń określonych w ust. 1 zostało zawieszone na dzień 31 marca roku, w którym wypłacane jest dodatkowe roczne świadczenie pieniężne.
W świetle art. 3 pkt 1- 3 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych) świadczenia określone ustawą obejmują:
1.emeryturę;
2. rentę z tytułu niezdolności do pracy, w tym rentę szkoleniową;
3. rentę rodzinną.
A zatem, w świetle okoliczności faktycznych sprawy, świadczenie do którego w dniu
31 marca 2026 r. X. I. miała prawo wskazane zostało w pkt 3: renta rodzinna. Z okoliczności faktycznych wynika również, że prawo wnioskodawczyni do renty rodzinnej nie było, na dzień 31 marca 2026 r., zawieszone. Tym samym po stronie wnioskodawczyni została spełniona przesłanka do nabycia prawa do dodatkowego rocznego świadczenia pieniężnego zawarta w treści art. 2 ustawy. Zdaniem Sądu Okręgowego uprawnienia do dodatkowego rocznego świadczenia pieniężnego nie można uzależniać od dalszego wypłacania świadczenia głównego. W treści art. 6 ust. 1 wskazano, że dodatkowe roczne świadczenie pieniężne wypłaca się z urzędu osobie uprawnionej wraz ze świadczeniem głównym (w niniejszej sprawie z rentą rodzinną). Przepis ten, nie dotyczy określenia warunków uprawnienia do dodatkowego rocznego świadczenia pieniężnego, a jedynie sposobu wypłaty. Gdyby przyjąć stanowisko organu rentowego, to w nieuzasadniony sposób zostałaby ograniczona możliwość skorzystania z dodatkowego rocznego świadczenia pieniężnego przez osoby, które spełniając warunki określone w art. 2 ustawy (uprawnienie do świadczenia i nie zawieszenie jego wypłaty na dzień 31 marca), z jakichkolwiek powodów w kwietniu świadczenia nie pobierają.
Wskazać należy, że art. 1 ustawy o dodatkowym rocznym świadczeniu pieniężnym dla emerytów i rencistów stanowi, że ustawa ta określa warunki nabywania prawa do dodatkowego rocznego świadczenia pieniężnego oraz zasady jego wypłaty.
Warunki nabywania prawa określone zostały we wskazanym art. 2 ustawy i nie mogą być interpretowane rozszerzająco, jak przedstawia to ZUS, poprzez wskazywanie rzekomo dodatkowego warunku nabycia prawa doświadczenia wypływającego z art. 6 tej ustawy. Taka interpretacja jest nieuprawniona. Wystarczy bowiem wskazać że art. 6 ustawy dotyczy terminu wypłaty świadczenia a nie warunków jego nabycia (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 31 marca 2021r., III AUa 11/21).
Mając za uwadze wszystkie przytoczone wyżej okoliczności niniejszej sprawy oraz treść powołanych przepisów, Sąd Okręgowy na podstawie art. 477
14 § 2 kpc zmienił zaskarżoną decyzję.