Wyrok VII P 1221/14

Teza

Wskazać bowiem należy, że Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996r. nr 96/71 WE dotycząca delegowania pracowników w ramach świadczenia usług dotyczy wyłącznie pracowników delegowanych. Sąd podzielił stanowisko strony pozwanej, że dla ustalenia zakresu znaczenia tego pojęcia ma znaczenie art. 4 ust. 3 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/67/UEz dnia 15 maja 2014 r. w sprawie egzekwowania dyrektywy 96/71/WE dotyczącej delegowania pracowników w ramach świadczenia usług, zmieniająca rozporządzenie (UE) nr 1024/2012 w sprawie współpracy administracyjnej za pośrednictwem systemu wymiany informacji na rynku wewnętrznym, zgodnie z którym aby ocenić, czy delegowany pracownik tymczasowo wykonuje swoją pracę w innym państwie członkowskim niż państwo, w którym zwyczajowo pracuje, uwzględnia się wszystkie elementy faktyczne cechujące taką pracę i sytuację danego pracownika. Do elementów tych mogą należeć w szczególności: -fakt, że praca jest wykonywana przez ograniczony okres w innym państwie członkowskim -data rozpoczęcia delegowania; -fakt, że pracownik delegowany jest do innego państwa członkowskiego niż państwo, w którym lub z którego ten pracownik zwyczajowo wykonuje swoją pracę zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 593/2008 (Rzym I) lub z konwencją rzymską -fakt, że po zakończeniu wykonywania pracy lub usług, do wykonania których został delegowany, pracownik wraca do państwa członkowskiego, z którego został delegowany, lub ma w tym państwie ponownie podjąć pracę -charakter działalności -fakt, że pracodawca delegujący pracownika zapewnia mu transport, zakwaterowanie z wyżywieniem lub samo zakwaterowanie lub zapewnia zwrot odnośnych kosztów, a jeżeli tak w jaki sposób jest to zapewniane lub jaka jest metoda stosowana przy zwrocie kosztów; -fakt, że na danym stanowisku pracował w poprzednich okresach ten sam lub inny pracownik (delegowany).