Sygnatura akt VI U 665/15
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 23 grudnia 2015 roku
Sąd Okręgowy w Gorzowie Wielkopolskim - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:
Przewodniczący SSO Tomasz Korzeń
Protokolant st. sekr. sądowy Anna Kopala
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2015 roku
sprawy z odwołania A. M.
od decyzji z dnia 22 lipca 2015 roku znak (...)
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi w G.
o wysokość emerytury
oddala odwołanie.
SSO Tomasz Korzeń
VI U 665/15 UZASADNIENIE
Decyzją z dnia 22 lipca 2015 roku, wydaną w wykonaniu wyroku Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 1 lipca 2015 roku w sprawie III AUa 856/14, organ rentowy odmówił ubezpieczonemu A. M. przeliczenia podstawy wymiaru emerytury.
Ubezpieczony A. M. złożył odwołanie od tej decyzji. W uzasadnieniu podniósł, że przedłożona przez niego w toku postępowania apelacyjnego dokumentacja jest nowym dowodem w sprawie, na podstawie którego pozwany winien dokonać przeliczenia podstawy wymiaru emerytury wnioskodawcy.
Organ rentowy Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G. wniósł o oddalenie odwołania. Podniósł, że wysokość emerytury odwołującego została ustalona w oparciu o zaświadczenia pracodawcy wystawione na podstawie akt osobowych. Przedłożone przez wnioskodawcę dokumenty szczątkowe stanowią część akt osobowych, tym samym brak jest podstaw do przeliczenia podstawy wymiaru świadczenia.
Sąd ustalił, co następuje:
A. M. w latach 1974-1981 był funkcjonariuszem milicji. Od 1 lipca 2008 roku jest uprawniony do pobierania emerytury przyznanej na podstawie art. 29 ustawy emerytalnej zgodnie z decyzją organu rentowego z dnia 24 października 2008 roku. Do jej wyliczenia przyjęto wskaźnik wysokości podstawy wymiaru w wysokości 75,54 %.
Decyzją z dnia 8 grudnia 2008 roku wysokość świadczenia zmieniono, przyjmując wskaźnik wysokości podstawy wymiaru 80,10 %. Podstawa wymiaru składek na ubezpieczenia wnioskodawcy w poszczególnych latach wynosiła: 1963 - 2987 zł; 1964 - 11000 zł; 1966 - 16153 zł; 1967 - 21826 zł; 1968 - 25127 zł; 1969 - 25346 zł; 1970 - 13116 zł; 1972 - 19414 zł; 1973 - 39600 zł; 1974 - 61620,60 zł; 1975 - 25950 zł; 1976 - 32790 zł; 1977 - 38160 zł; 1978 - 38550 zł; 1979 - 81600 zł; 1980 - 88800 zł; 1981 - 63450 zł; 1982 - 30000 zł; 1983 - 33200 zł; 1984 - 68400 zł; 1985 - 90000 zł; 1986 - 97200 zł; 1987 - 115500 zł; 1988 - 148500 zł; 1989 - 364300 zł; 1990 - 4615141 zł; 1991 - 11969537 zł; 1992 - 17614800 zł; 1993 - 24025200 zł; 1994 - 34742600 zł; 1995 - 4648,06 zł; 1996 - 5967,52 zł; 1997 - 7106,88 zł; 1998 - 6522,20 zł. Dokumentacja płacowa wnioskodawcy z okresu służby sprzed 1979 nie zachowała się.
Prawidłowość tych ustaleń potwierdził prawomocnym wyrokiem z dnia 1 kwietnia 2009 roku Sąd Okręgowy w Gorzowie Wielkopolskim w sprawie VI U 1940/08 z odwołania ubezpieczonego od decyzji z dnia 24 października 2008 roku.
dowód: t. III akt ZUS: decyzje k. 101-104,121-124, zaświadczenia k. 33,105, legitymacja k. 35
akta sprawy VI U 1940/08: wyrok wraz z uzasadnieniem k. 40, 47-50, pismo z wyliczeniami k. 32-34.
Decyzją z dnia 14 lutego 2013 roku organ rentowy odmówił A. M. prawa do przeliczenia podstawy wymiaru emerytury w oparciu o świadectwo służby za okres od 16 grudnia 1974 roku do 30 czerwca 1981 roku Ubezpieczony zaskarżył tę decyzję. Wyrokiem z dnia 29 maja 2013 roku Sąd Okręgowy w Gorzowie Wielkopolskim w sprawie VI U 229/13 oddalił jego odwołanie, a wniosek o przeliczenie świadczenia w oparciu o zeznania świadków wskazanych w odwołaniu od tej decyzji przekazał organowi rentowemu do rozpoznania.
W wyniku rozpoznania tego wniosku organ rentowy wydał decyzję z dnia 26 lipca 2013 roku odmawiającą ubezpieczonemu przeliczenia podstawy wymiaru świadczenia.
Ubezpieczony odwołał się od tej decyzji. W wyniku rozpoznania sprawy Sąd Okręgowy w Gorzowie Wielkopolskim wyrokiem z dnia 30 kwietnia 2014 roku wydanym w sprawie VI U 1158/13 oddalił odwołanie A. M.. Od tego wyroku ubezpieczony wniósł apelację. Sąd Apelacyjny w Szczecinie w wyroku z dnia 1 lipca 2015 roku w sprawie III AUa 856/14 oddalił apelację skarżącego, a jego wniosek o przeliczenie świadczenia wraz z nową dokumentacją dołączoną do apelacji przekazał organowi rentowemu do rozpoznania.
dowód: t. III akt ZUS: decyzje k. 184, 198
akta sprawy VI U 2229/13, wyrok k. 26
akta sprawy VI U 1158/13: wyrok wraz z uzasadnieniem k. 75, 77 – 78v, 133, 136 – 139, apelacja wraz z załącznikami k. 81 - 96
Decyzją z dnia 22 lipca 2015 roku wydaną w wyniku wykonania wyroku Sądu Apelacyjnego z 1 lipca 2015 roku pozwany odmówił A. M. prawa do przeliczenia podstawy wymiaru emerytury. Ubezpieczony odwołał się od tej decyzji.
dowód: t. IV akt ZUS: decyzja k. 259
Sąd zważył co następuje:
Odwołanie nie zasługiwało na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 116 ust. 5 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2015 roku, poz. 748 ze zm.) do wniosku w sprawie przyznania świadczeń powinny być dołączone dowody uzasadniające prawo do świadczeń i ich wysokości, określone w drodze rozporządzenia przez ministra właściwego do spraw zabezpieczenia społecznego.
Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie dał podstaw do uwzględnienia roszczenia ubezpieczonego tj. do przeliczenia podstawy wymiaru świadczenia. Zgodnie z treścią art. 6 K.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi sutki prawne. Natomiast art. 232 k.p.c. stanowi, iż strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Dokumentem potwierdzającym wysokość zarobku lub dochodu stanowiącego podstawę wymiaru emerytury w poszczególnych latach jest zaświadczenie zakładu pracy (sporządzone w stosownej formie-druk ZUS Rp-7) albo legitymacja ubezpieczeniowa zawierająca wpisy dotyczące okresów zatrudnienia i wysokości osiąganych zarobków. W praktyce zrodził się jednak problem udowodnienia wysokości składników wynagrodzeń uzyskiwanych w bardziej odległym czasie (np. w zakładach pracy, które już nie istnieją, czy też nie dysponują dokumentacją płacową z danych lat). W takich przypadkach związanych z udokumentowaniem wysokości wynagrodzenia w celu ustalenia podstawy wymiaru emerytury należy przedstawić: 1) zaświadczenie ZUS Rp-7 wystawione przez pracodawcę lub jego następcę prawnego na podstawie dokumentacji płacowej; jeśli dokumentacja taka nie istnieje, zaświadczenie może zostać wydane na podstawie informacji zawartych w aktach osobowych, np. umowach o pracę, pismach o powołaniu, mianowaniu itp., angażach oraz wszelkich innych dokumentach potwierdzających wynagrodzenie danej osoby; natomiast 2) przy ustalaniu podstawy wymiaru w oparciu o dokumentację zastępczą można uwzględniać tylko takie składniki wynagrodzenia, które przysługiwały bezwarunkowo w czasie trwania zatrudnienia jako stałe składniki w określonej wysokości (wynagrodzenie zasadnicze, stałe dodatki określone kwotowo itp.); 3) składniki wynagrodzenia przysługujące-w zmiennych wysokościach-warunkowo lub uznaniowo, mogą być uwzględnione tylko wówczas, jeżeli z zachowanej dokumentacji wynika w sposób niewątpliwy, że doszło do ich faktycznej wypłaty, w określonej wysokości, przy czym została odprowadzona składka ubezpieczeniowa; 4) w przypadkach określenia wynagrodzenia stawką godzinową, możliwość ustalenia wynagrodzenia jest uzależniona od zachowania się danych dotyczących liczby godzin faktycznie przepracowanych w danym okresie, na określonym stanowisku (dziennie, tygodniowo lub miesięcznie); 5) przy braku możliwości uzyskania wymaganych dowodów dopuszczalne jest przyjęcie uwierzytelnionej kopii dokumentacji płacowej sporządzonej przez archiwum lub inny podmiot (także prywatny) przechowujący dokumentację danego zakładu pracy; 6) jako środek dowodowy należy przyjmować także sporządzone notarialnie wypisy, odpisy i wyciągi z legitymacji ubezpieczeniowych, jak również poświadczone przez notariusza kserokopie legitymacji (Komentarz do ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych pod red. K. Antonowa z 2009 r.).
Na ubezpieczonym w świetle przedstawionych reguł postępowania tj. art. 6 k.c. i art. 232 k.p.c. ciążył obowiązek wykazania wszelkimi środkami dowodowymi wskazywane przez niego okoliczności. Ubezpieczony nie wywiązał się z nałożonego na niego obowiązku. Większość dokumentów, które ubezpieczony dołączył do apelacji od wyroku Sądu Okręgowego w Gorzowie Wlkp. z dnia 30 kwietnia 2014 roku wydanym w sprawie VI U 1158/13 były już sądowi znane przy rozpoznawaniu poprzednich spraw zainicjowanych odwołaniem wnioskodawcy od decyzji organu rentowego (świadectwo pracy, zaświadczenia RP 7, dokumenty z akt osobowych). Moc dowodowa tych dokumentów była już badana i oceniana w sprawach: VI U VI U 1940/08, VI U 2229/13 i VI U 1158/13. I tak dokumenty zalegające w aktach VI U 1158/13 na kartach:
82 - świadectwo służby zalega na karcie 13 t. III a.r;
83 - zaświadczenie Rp-7 (1974-1981) zalega na karcie 7 t. I a.r.;
84 - zaświadczenie Rp-7 zalega na karcie 28 t. I a.r.
85 - zaświadczenie Rp-7 odpowiada spisom na karcie 33 t. III a.r;
89 - k. I-17 akt osobowych - znane było w sprawie VI U 1940/08 (k. 21);
90 - k. III-11 ao - znane było w sprawie VI U 1940/08 (k. 21);
91-92 - k. III-12 ao - znane było w sprawie VI U 1940/08 (k. 21);
93-94 - k. III-13 ao - - znane było w sprawie VI U 1940/08 (k. 21);
95 - k. III-14 ao - - znane było w sprawie VI U 1940/08 (k. 21);
96 - k. III-17 ao - znane było w sprawie VI U 1940/08 (k. 21);
Na karcie 88 znajduje się pismo KWP w G. o wydaniu dokumentów z akt osobowych wymienionych powyżej. Były one, jak wyżej wskazano, w posiadaniu sadu przy rozpoznawaniu sprawy VI U 1940/08.
Pisma KWP z 16.12.2010 (k. 86) i z 30.06.2004 (k.87) nie są dowodami wskazującymi na wysokość uposażenia (podstaw wymiaru składek). Pismo to w żaden sposób nie może jednak stanowić podstawy do ustalenia w jakikolwiek sposób wysokości zarobków ubezpieczonego. Świadczy jedynie o tym, że Komenda Wojewódzka Policji w G. W.. wydała A. M. dokumenty z akt osobowych, które były w posiadaniu sądu przy rozpoznawaniu sprawy VI U 1940/08.
Pisma z dnia 16 grudnia 2010 roku i z dnia 30 czerwca 2004 roku (k. 86 i 87 akt VI U 1158/13) również nie są dokumentacji wskazującymi na wysokość uposażenia odwołującego. Ubezpieczony powinien wykazać w sposób pewny, nie budzący wątpliwości wysokość otrzymywanego w spornym okresie wynagrodzenia oraz uposażeń. Okolicznością bezsporną jest bowiem, iż ciężar udowodnienia wysokości otrzymywanego wynagrodzenia spoczywał na ubezpieczonym i nie znajduje w tej sytuacji usprawiedliwienia okoliczność zniszczenia - spalenia dokumentacji płacowej. Sąd, czy też organ rentowy ustalając podstawę wymiaru składek nie może opierać się na okolicznościach niepewnych, ewentualnych. Dowody powinny być w tej materii niezbite, jasne i niewątpliwe. Ubezpieczony takich dowodów nie przedłożył. Twierdzenie ubezpieczonego, że emerytura powinna być wyższa, nie poparte żadnymi dowodami bądź też dowodami wątpliwymi nie stanowi okoliczności uzasadniającej uwzględnienia jego odwołania. To ubezpieczony w świetle powołanych regulacji musi wykazać okoliczności potwierdzające słuszność jego żądania.
Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie był wyłącznie wniosek o przeliczenie emerytury z uwzględnieniem nowych dowodów zawartych w aktach sprawy VI U 1158/13. Jak bowiem wskazał Sąd Apelacyjny w sprawie III AUa 856/14 „ponieważ ubezpieczony do apelacji dołączył nową dokumentację z okresu służby, z którą nie zapoznał się organ rentowy i Sąd Okręgowy, należy ją przekazać organowi rentowemu traktując jako nowy wniosek o przeliczenie świadczenia na podstawie art. 477 10 K.p.c.” W niniejszym postępowaniu Sąd zobowiązany był jedynie do ustalenia czy dowody zawarte w apelacji ubezpieczonego mają wpływ na wysokość świadczenia ubezpieczonego. Dlatego też sąd oddalił pozostałe wnioski dowodowe ubezpieczonego zawarte w odwołaniu. Rolą sądu w postępowaniu wszczętym z odwołania od decyzji organu rentowego jest kontrola czy wydana przez organ rentowy decyzja opowiada prawu i jest zgodna z zaistniałym w danej sprawie stanem faktycznym. Sąd nie ma żadnych podstaw prawnych do uwzględnienia w swoich rozważaniach nowych okoliczności przywołanych przez odwołującego dopiero na etapie postępowania sądowego. Tym samym, w sytuacji, która miała miejsce w przedmiotowej sprawie, w momencie gdy odwołujący powołał się na nowe okoliczności i przedstawił nowe dowody dopiero na etapie postępowania odwoławczego, wbrew stanowisku wnioskodawcy, sąd nie mógł uwzględniać tych nowych dowodów w swoich rozważaniach, albowiem nie były one przedmiotem rozważań organu rentowego.
Wnioski dowodowe zawarte w odwołaniu nie dotyczą przedmiotu sporu (wniosku przekazanego przez Sąd Apelacyjny). Przedmiotem rozpoznania w sprawie jest wyłącznie wniosek przekazany przez sąd apelacyjny, a więc kwestia "nowych" dowodów zawartych na k. 82-96 akt 1158/13. Po uzyskaniu dokumentów, o których pisze w odwołaniu ubezpieczony może złożyć stosowny wniosek do organu rentowego.
Ustalając stan faktyczny w sprawie Sąd oparł się na dokumentach w aktach sprawy, aktach sprawy VI 1940/08, VI U 2229/13, VI U 1158/13 i zgromadzonych w aktach organu rentowego, których wiarygodności strony nie kwestionowały. Wiarygodność dokumentów nie budzi wątpliwości Sądu, wobec czego zostały uznane za wiarygodne w całości.
Mając na uwadze wskazane okoliczności Sąd na podstawie art. 477 14 § 1 k.p.c. oddalił odwołanie.
SSO Tomasz Korzeń