Sygn. akt VI U 1533/15
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 22 grudnia 2016 roku
Sąd Okręgowy w Radomiu VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych
w składzie:
Przewodniczący SSO Jarosław Łuczaj
Protokolant st. sekr. sąd. Marta Gackiewicz
po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2016 roku w Radomiu
sprawy W. C. (1)
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R.
o prawo do emerytury
na skutek odwołania W. C. (1) od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. z dnia 10 listopada 2015 roku, nr (...)
zmienia zaskarżoną decyzję w ten sposób, że przyznaje W. C. (1) prawo do emerytury z dniem 15 października 2015 roku.
SSO Jarosław Łuczaj
Sygn. akt VI U1533/15
UZASADNIENIE
W. C. (1) w dniu 2 grudnia 2015 roku złożył odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. z dnia 10 listopada 2015 roku, nr (...), odmawiającej przyznania mu prawa do emerytury. Podniósł, że niezasadnie nie zaliczono mu jako pracy w warunkach szczególnych okresu zatrudnienia od 24 lipca 1972 roku do 21 kwietnia 1975 roku i od 5 maja 1977 roku do 31 maja 1979 roku na stanowisku hydraulik, monter instalacji rurowej oraz od 1 marca 1986 roku do 11 lipca 1994 roku na stanowisku mistrza wydziału energetycznego w (...) S.A. w D., a także okresu odbywania czynnej służby wojskowej od 21 kwietnia 1975 roku do 4 maja 1977 roku (odwołanie – k. 3-5).
W odpowiedzi na odwołanie Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. wniósł o jego oddalenie. Podniesiono, że W. C. (1) wykazał ogólny okres ubezpieczenia w łącznym wymiarze 27 lat, 9 miesięcy i 27 dni, w tym 1 rok, 3 miesiące i 24 dni okresów wykonywania pracy w szczególnych warunkach. Jako pracy w takich warunkach nie uwzględniono mu okresów zatrudnienia w (...) S.A. w D. od 24 lipca 1972 roku do 21 kwietnia 1975 roku i od 5 maja 1977 roku do 31 maja 1979 roku na stanowisku hydraulika, montera instalacji rurowej, ponieważ pracodawca przyporządkował je do prac wymienionych w wykazie A, dział IX (w gospodarce komunalnej), poz. 1 – prace w kanałach ściekowych, a dla wskazanego zakładu właściwym był resort hutnictwa. Nie uwzględniono także okresu pracy od 1 marca 1986 roku do 11 lipca 1994 roku na stanowisku mistrza wydziału energetycznego, bowiem w ocenie organu rentowego wątpliwym jest, by wnioskodawca zajmował się kontrolą międzyoperacyjną, kontrolą jakości produkcji i usług bądź dozorem inżynieryjno-technicznym na oddziałach i wydziałach (odpowiedź na odwołanie – k. 6).
Sąd Okręgowy ustalił i zważył, co następuje:
W. C. (1) urodził się (...) i nie jest członkiem otwartego funduszu emerytalnego (okoliczności bezsporne).
W dniu 24 lipca 1972 roku W. C. (1) został przyjęty do Fabryki (...) w D. (następnie (...) S.A. w D.) na staż hydraulika w Dziale Energetycznym. Po odbyciu wstępnego stażu od dnia 21 października 1972 roku został zatrudniony w Oddziale Energetycznym na stanowisku hydraulika. Od dnia 1 marca 1975 roku został zatrudniony na stanowisku montera instalacji rurociągowych w Dziale Energetycznym. Z dniem 21 kwietnia 1975 roku został zwolniony w związku z powołaniem do zasadniczej służby wojskowej, którą odbywał w okresie od 26 kwietnia 1975 roku do 6 kwietnia 1977 roku. Przyjęty z powrotem do Wydziału Energetycznego w charakterze montera instalacji rurowych w dniu 5 maja 1977 roku, gdzie pracował do dnia 31 maja 1979 roku. Przyjęty ponownie do pracy w dniu 8 listopada 1979 roku w Wydziale N. na stanowisku galwanizera. Od dnia 2 marca 1981 roku został przeniesiony do Działu Energetycznego na stanowisko ślusarz remontowy. Od 1 lutego 1982 roku pełnił funkcję brygadzisty w Dziale Energetycznym. Z dniem 1 stycznia 1983 roku powierzono mu obowiązki montera instalacji rurociągowych. Od dnia 1 marca 1986 roku do 11 lipca 1994 roku pełnił obowiązki mistrza Oddziału Energetycznego. W okresie od 12 lipca 1994 roku do 31 lipca 2003 roku korzystał z urlopu bezpłatnego. Niezależnie od nazewnictwa stanowisk przez cały okres zatrudnienia wykonywał pracę w Dziale Energetycznym. Jako hydraulik obsługiwał piece indukcyjne, które służyły do hartowania, naprawiał awarie związane z chłodzeniem, remontował palniki i instalacje rurowe, art. gdy były przecieki. Do jego obowiązków jako montera instalacji rurowych należała obsługa działów produkcyjnych oraz utrzymanie ruchu na Wydziale Półfabrykatów, w skład którego wchodziła kuźnia, hartownia noży, szlifiernia i 3admowa c. Na dziale kuźni zajmował się instalacjami sanitarnymi, instalacjami przemysłowymi, tzn. ropociągiem i gazowymi oraz instalacjami sprężonego powietrza. Na gradowni, gdzie były urządzenia hydrauliczne i pneumatyczne, tj. instalacje sprężonego powietrza – pracował wtedy, kiedy była awaria, nieraz było to raz, a nieraz sześć razy w tygodniu. Najwięcej czasu pracy, bo około 45 % spędzał na kuźni. Na dziale noży żniwnych zajmował się instalacjami wodociągowymi służącymi do schładzania pieców hartowniczych, zasilaniem maszyn szlifierskich, zajmował się czyszczeniem osadników szlifierskich i obsługą przepompowni wody. Na wszystkich działach zajmował się obsługą maszyn szlifierskich pod względem zapewnienia wody do ich chłodzenia. Pracował też na galwanizerni jako galwanizer, a wcześniej jako obsługujący instalacje rurowe i centralnego ogrzewania. Był przesuwany w zależności od potrzeb, tam gdzie były awarie. Pracował również przy remontach kotłów, ponieważ były one orurowane. Przez jakiś czas pracował przy uruchamianiu i usuwaniu awarii oczyszczalni ścieków, która pracowała na potrzeby zakładu pracy i budynków mieszkalnych należących do (...). Mimo zmiany angażu na ślusarza remontowego, cały czas wykonywał te same prace, co wcześniej w wydziale energetycznym. Zmiana angażu nastąpiła z uwagi na większą płacę i wyższą stawkę zaszeregowania. W. C. (1) będąc brygadzistą nadzorował prace wcześniej wymienione, wykonywane przez hydraulików. Będąc mistrzem nadal pracował i zajmował się utrzymaniem produkcji i pracą z pracownikami. Pracował w pełnym wymiarze czasu pracy, a także w soboty i niedziele. Głównie pracował na pierwszą zmianę, ale też czasami na drugą i trzecią. Przez cały okres zatrudnienia dostawał codziennie mleko, zimą także zupy regeneracyjne (karta przyjęcia do pracy, angaże, kwestionariusz osobowy, umowa o pracę i świadectwo pracy, umowa o pracę, wniosek o przeniesienie, oświadczenie w aktach osobowych – k. 24, zaświadczenie o pracy w warunkach szczególnych – k. 11, książeczka wojskowa – k. 7 akt ZUS, zeznania wnioskodawcy – zapis na płycie CD – k. 20, zeznania świadków J. S., W. C. (2) i T. P. – zapis na płycie CD – k. 20)
W dniu 15 października 2015 roku W. C. (1) złożył w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. wniosek o emeryturę (wniosek – k. 1-4 akt ZUS).
Decyzją z dnia 10 listopada 2015 roku, nr (...), Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. odmówił W. C. (1) przyznania prawa do emerytury. Wskazano art., że na dzień 1 stycznia 1999 roku wykazał on ogólny okres ubezpieczenia w łącznym wymiarze 27 lat, 9 miesięcy i 27 dni, w tym 27 lat, 7 miesięcy i 16 dni okresów składkowych oraz 2 miesiące i 11 dni okresów nieskładkowych. Do okresu pracy w warunkach szczególnych, wykonywanej stale i w pełnym wymiarze czasu pracy uwzględniono 1 rok, 3 miesiące i 24 dni. Jako pracy w takich warunkach nie uwzględniono okresu od 24 lipca 1972 roku do 21 kwietnia 1975 roku i od 5 maja 1977 roku do 31 maja 1979 roku oraz od 1 marca 1986 roku do 11 lipca 1994 roku na podstawie zaświadczenia wystawionego przez (...) S.A. w D., ponieważ zakład pracy powołuje się na błędne zarządzenie resortowe. Ponadto zakład zaszeregował stanowiska pracy wnioskodawcy według błędnych działów i pozycji wykazu A (decyzja – k. 23 akt ZUS).
Wyrokiem z dnia 30 listopada 2016 roku w sprawie VI U 109/16 Sąd Okręgowy w Radomiu art. zmienił decyzję nr (...) Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w R. i ustalił T. P. prawo do emerytury od 23 listopada 2015 roku (wyrok – k. 80 akt sprawy VI U 109/16 Sadu Okręgowego w Radomiu).
Wyrokiem z dnia 9 października 2013 roku w sprawie VI U 390/13 Sąd Okręgowy w Radomiu zmienił decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w R. nr (...) i ustalił W. C. (2) prawo do świadczenia przedemerytalnego do dnia 10 stycznia 2013 roku (wyroku – k. 22 akt sprawy VI U 390/13 Sądu Okręgowego w Radomiu).
Sąd uznał za wiarygodne zeznania W. C. (1) co do jego zatrudnieniai charakteru pracy w (...) S.A. w D.. Zeznania te potwierdzone zostały przez zeznania świadków J. S., W. C. (2) i T. P., które są wiarygodne i obiektywne. Pochodzą one od osób obcych w stosunku do wnioskodawcy, nie nastawionych na konkretne rozstrzygnięcie w sprawie. Świadkowie pracowali razem z wnioskodawcą w spornych okresach, wobec czego mieli możliwość obserwacji jego pracy i opisali czynności, jakie wykonywał. Ponadto świadek W. C. (2) byłw momencie zatrudnienia wnioskodawcy jego bezpośrednim przełożonym (mistrzem), zatem posiadał wiedzę na temat czynności przez niego wykonywanych. Charakter zatrudnienia potwierdzają także akta osobowe W. C. (1), z których, w szczególności z angaży wynika, iż w spornych okresach zajmował on stanowiska hydraulika, montera instalacji rurociągowych, galwanizera i mistrza wydziału energetycznego.
W związku z tym, że wnioskodawca urodził się po 31 grudnia 1948 roku, spór dotyczył kwestii, czy spełnia on przesłanki przyznania mu emerytury na podstawie art. 184 w związku z art. 32 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jednolity Dz. U. z 2016 roku poz. 887 z późn. Zm.), czyli czy nabył prawo do wcześniejszej emerytury dla pracowników pracujących w warunkach szczególnych.
W myśl art. 184 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, ubezpieczonym urodzonym po dniu 31 grudnia 1948 roku przysługuje emerytura po osiągnięciu wieku przewidzianego w art. 32, 33, 39 i 40, jeżeli w dniu wejścia w życie ustawy osiągnęli:
1) okres zatrudnienia w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze wymaganym w przepisach dotychczasowych do nabycia prawa do emerytury w wieku niższym niż 60 lat – dla kobiet i 65 lat – dla mężczyzn oraz
2) okres składkowy i nieskładkowy, o którym mowa w art. 27.
Zgodnie natomiast z ust. 2 przytoczonego wyżej artykułu emerytura, o której mowa w ust. 1, przysługuje pod warunkiem nieprzystąpienia do otwartego funduszu emerytalnego albo złożenia wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym, za pośrednictwem Zakładu, na dochody budżetu państwa. Warunkiem nabycia uprawnień emerytalnych według art. 184 jest więc spełnienie przed dniem 1 stycznia 1999 roku przesłanki posiadania co najmniej 25-letniego okresu podlegania ubezpieczeniu społecznemu. Brak w treści tego przepisu przesłanki końcowej daty spełnienia pozostałych warunków nabycia uprawnień emerytalnych (tj. dożycia wieku emerytalnego na dzień 31 grudnia 2007 roku) powoduje, że ubezpieczeni, którzy w chwili wejścia w życie ustawy o emeryturach i rentach z FUS posiadali wymagany okres ubezpieczenia (szczególny i zwykły), mogą realizować prawo do emerytury na starych zasadach po osiągnięciu wieku emerytalnego określonego w art. 32, 33, 39 i 40 również po dniu 31 grudnia 2007 roku oraz nieprzystąpieniu do OFE lub złożeniu wniosku o przekazanie środków zgromadzonych na rachunku w otwartym funduszu emerytalnym na dochody budżetu państwa. Natomiast zgodnie z art. 32 ust.1 i 2 ustawy o emeryturach i rentach z FUS, ubezpieczonym urodzonym przed 1 stycznia 1949 roku, będącym pracownikami, o których mowa w ust. 2 i 3, zatrudnionymi w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze przysługuje emerytura w wieku niższym niż określony w art. 27 pkt 1. Poprzez art. 184 ust. 1 przepisy art. 32 ustawy stosuje się do osób urodzonych po dniu 31 grudnia 1949 roku.
Za pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach uważa się pracowników zatrudnionych przy pracach o znacznej szkodliwości dla zdrowia oraz o znacznym stopniu uciążliwości lub wymagających wysokiej sprawności psychofizycznej ze względu na bezpieczeństwo własne lub otoczenia. Ustęp 4 powołanego artykułu stanowi, że wiek emerytalny, rodzaje prac lub stanowisk oraz warunki, na podstawie których osobom wymienionym w ust. 1 i 2 przysługuje prawo do emerytury, ustala się na podstawie przepisów dotychczasowych. Zatem zastosowanie będą miały przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub szczególnym charakterze (Dz. U. Nr 8, poz. 43 z późn. Zm.). Przepisy § 3 i 4 wymienionego rozporządzenia określają warunki, od których spełnienia zależy uzyskanie wcześniejszej emerytury. Są to: okres zatrudnienia wynoszący dla mężczyzn 25 lat, w tym co najmniej 15 lat pracy w szczególnych warunkach wymienionych w wykazie A oraz osiągnięcie wieku emerytalnego 60 lat dla mężczyzn.
Poza sporem w niniejszej sprawie pozostawało, że wnioskodawca w dniu (...) roku osiągnął wiek emerytalny, wykazał ogólny okres ubezpieczenia w łącznym wymiarze co najmniej 25 lat oraz fakt, że nie przystąpił do otwartego funduszu emerytalnego. Okolicznością sporną było natomiast czy wykonywał prace w warunkach szczególnych wymienione w wykazie A w wymiarze co najmniej 15 lat i czy staż ten osiągnął przed dniem 1 stycznia 1999 roku, w szczególności czy wnioskodawca pracował w warunkach szczególnych w czasie zatrudnienia w (...) S.A. w okresach od 24 lipca 1972 roku do 21 kwietnia 1975 roku i od 5 maja 1977 roku do 31 maja 1979 roku na stanowisku hydraulika i montera instalacji rurowej oraz od 1 marca 1986 roku do 11 lipca 1994 roku na stanowisku mistrza Wydziału Energetycznego.
Co do powyższych okresów W. C. (1) przedstawił zwykłe świadectwo pracy, z którego wynika, że zatrudniony był w (...) S.A. w D. w okresie od 8 listopada 1979 roku do 31 lipca 2003 roku na stanowiskach: galwanizer, ślusarz remontowy, monter instalacji rurowych i mistrz. Korzystał z urlopu bezpłatnego od 12 lipca 1994 roku do 31 lipca 2003 roku (świadectwo pracy – k. 10 akt ZUS).
Przedstawił także zaświadczenie o wykonywaniu pracy w warunkach szczególnych z którego wynika, że od 24 lipca 1972 roku do 21 kwietnia 1975 roku oraz od dnia 5 maja 1977 roku do 31 maja 1979 roku wykonywał prace w kanałach ściekowych na stanowisku hydraulika i montera instalacji rurowej, wymienionym w wykazie A Dział IX, poz. 1, pkt 2 załącznika do zarządzenia nr 3 z dnia 30 marca 1985 roku Ministra Hutnictwa i Przemysłu Maszynowego w sprawie stanowisk pracy, na których wykonywane są prace w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze w zakładach pracy resortu hutnictwa i przemysłu maszynowego, co również jest zgodne z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku – Dział IX, poz. 1. Od 8 listopada 1979 roku do 1 marca 1981 roku wykonywał prace, które związane były z pracami w hartowniach i wytrawialniach, pracami ocynkowaczy, 6admowa czy oraz galwanizerów cynkiem, miedzią, chromem, kadmem i niklem, na stanowisku galwanizera, wymienionym w wykazie A, Dział III, poz. 76, pkt 2 w/w załącznika oraz Działem III, poz. 76 w/w rozporządzenia. Od 1 marca 1986 roku do 11 lipca 1994 roku wykonywał prace związane z kontrolą międzyoperacyjną, kontrolą jakości oraz dozór inżynieryjno-techniczny w oddziałach i wydziałach na stanowisku mistrza wydziału energetycznego wymienionym w wykazie A, Dział XIV, poz. 24, pkt 1 w/w załącznika i dział XIV, poz. 24 w/w rozporządzenia (zaświadczenie – k. 9 akt ZUS).
Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, akt osobowych W. C. (1), jego zeznań oraz zeznań świadków J. S., W. C. (2) i T. P. wynika, że w okresie od 24 lipca 1972 roku do 21 kwietnia 1975 roku (tj. 2 lata, 8 miesięcy i 29 dni) i od 5 maja 1977 roku do 31 maja 1979 roku (tj. 2 lata i 27 dni) W. C. (1) jako hydraulik i monter instalacji rurowych, zaś w okresie od 8 listopada 1979 roku do 28 lutego 1981 roku (tj. 1 rok, 3 miesiące i 23 dni) jako galwanizer, wykonywał prace w warunkach szczególnych wskazane w wykazie A, dział XIV, poz. 25 w związku z działem III, poz. 14, 44, 45, 67 i 78 – stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie wieku emerytalnego pracowników zatrudnionych w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze, tj. prace przy bieżącej konserwacji agregatów i urządzeń oraz prace budowlano-montażowe i budowlano-remontowe na oddziałach będących w ruchu, w których jako podstawowe wykonywane są prace wymienione w wykazie, tj. prace przy obsłudze pieców grzewczych, młotów, pras, kuźniarek, walcarek obręczy i kół, walcarek gwintów i wierteł, ręcznej obróbce na gorąco oraz regeneracji oprzyrządowania kuźniczego (dział III, poz. 14), prace przy obsłudze pieców do podgrzewania i obróbki cieplnej (dział III, poz. 44), prace przy obsłudze agregatów do walcowania, tłoczenia i ciągnienia wraz z urządzeniami pomocniczymi i wykańczającymi (dział III, poz. 45), prace przy obsłudze pieców grzewczych i obróbce cieplnej, transporcie materiałów na gorąco oraz transporcie wewnętrznym między stanowiskami pracy w wydziałach, w których wykonywane prace wymienione są w wykazie (dział III, poz. 67) oraz prace przy szlifowaniu lub ostrzeniu wyrobów i narzędzi metalowych oraz polerowaniu mechanicznym (dział III, poz. 78).
W tym miejscu wskazać należy, że uwzględnieniu do stażu pracyw warunkach szczególnych podlega także okres odbywania przez W. C. (1) zasadniczej służby wojskowej, tj. od 26 kwietnia 1975 roku do 6 kwietnia 1977 roku. Z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, że służbę wojskową odbywał on w okresie zatrudnienia w (...) S.A. w D.. Do odbywania służby wojskowej powołany został ze stanowiska monter instalacji rurowych. Po jej zakończeniu powrócił do poprzedniego pracodawcy na uprzednio zajmowane stanowisko z dniem 5 maja 1977 roku. O ciągłości zatrudnienia świadczy dokumentacja pracownicza znajdująca się w aktach niniejszej sprawy oraz książeczka wojskowa.
W okresie odbywania przez wnioskodawcę zasadniczej służby wojskowej obowiązywała ustawa z 21 listopada 1967 roku o powszechnym obowiązku obrony Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej (Dz. U. Nr 44, poz. 220 ze zm.), która weszła w życie 29 listopada 1967 roku. Przepis art. 105 ust. 1 tej ustawy stanowił, że w okresie między powołaniem pracownika do czynnej służby wojskowej a jej odbyciem, stosunek pracy nie mógł być przez zakład pracy wypowiedziany ani rozwiązany. Zakład pracy, który zatrudniał pracownika w dniu powołania do zasadniczej lub okresowej służby wojskowej, był obowiązany zatrudnić go na poprzednio zajmowanym stanowisku lub na stanowisku równorzędnym pod względem rodzaju pracy oraz zaszeregowania osobistego, jeżeli w ciągu 30 dni od dnia zwolnienia z tej służby pracownik zgłosił swój powrót do zakładu pracy w celu podjęcia zatrudnienia (art. 106 ust. 1). Czas odbywania zasadniczej lub okresowej służby wojskowej wliczał się pracownikowi do okresu zatrudnienia w zakresie wszelkich uprawnień związanych z tym zatrudnieniem, jeżeli po odbyciu tej służby podjął on zatrudnienie w tym samym zakładzie pracy, w którym był zatrudniony przed powołaniem do służby (art. 108 ust. 1). Na podstawie przepisów wyżej powołanej ustawy o powszechnym obowiązku obrony wydane zostało rozporządzenie Rady Ministrów z 22 listopada 1968 roku w sprawie szczególnych uprawnień żołnierzy i ich rodzin (Dz. U. Nr 44, poz. 318), które w § 5 ust. 1 wprost regulowało sytuację prawną wnioskodawcy. Przepis tego artykułu stanowił, że żołnierzowi, który podjął zatrudnienie stosownie do zasad określonych w § 2-4, wlicza się czas odbywania służby wojskowej do okresu zatrudnienia w zakładzie pracy, w którym podjął zatrudnienie, w zakresie wszelkich uprawnień związanych z zatrudnieniem w tym zakładzie oraz w zakresie szczególnych uprawnień uzależnionych od wykonywania pracy na określonym stanowisku lub w określonym zawodzie. Z wyżej przywołanych przepisów wynika wniosek, że okres odbywania zasadniczej służby wojskowej pracownika, który w ciągu 30 dni od dnia zwolnienia z służby zgłosił się do macierzystego zakładu pracy w celu podjęcia zatrudnienia (co miało miejsce w przypadku wnioskodawcy), należy traktować jako pracowniczy okres ubezpieczenia. Co więcej, przepis ten pozwala pracownikowi na zachowanie wszelkich uprawnień związanych z określonym zatrudnieniem, a zatem pozwala na zaliczenie okresu służby wojskowej do stażu pracy w warunkach szczególnych, jeśli pracownik został powołany do służby w okresie wykonywania przez niego pracy w warunkach szczególnych. Prawidłową wykładnię wskazanych przepisów potwierdzają wyroki Sądu Najwyższego z dnia 6 kwietnia 2006 roku, III UK 5/06 (OSNP 2007/7-8/108) oraz z dnia 25 lutego 2010 roku, II UK 219/09, (LEX nr 590248).
Mając powyższe na względzie, Sąd Okręgowy wliczył okres odbywania służby wojskowej w wymiarze 1 roku, 11 miesięcy i 11 dni do okresu pracy w warunkach szczególnych.
W okresie zaś od 1 marca 1986 roku do 11 lipca 1994 roku (tj. 8 lat, 4 miesiące i 11 dni) W. C. (1) jako mistrz wydziału energetycznego zajmował się organizowaniem oraz koordynowaniem zadań i prac powierzonego mu odcinka pracy, art. organizował i kontrolował pracę zespołu podlegających mu pracowników, dbał o terminowość wykonywanych zadań, sprawował bezpośredni nadzór nad eksploatacją i konserwacją urządzeń wodno-kanalizacyjnych art. (karta służby w aktach osobowych – k. 24), wykonywał zatem prace w warunkach szczególnych wskazane w wykazie A, dział XIV, poz. 24 w związku z działem III, poz. 14, 44, 45, 67 i 78 – stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983 roku, tj. prace związane z kontrolą międzyoperacyjną, kontrolą jakości produkcji i usług oraz dozorem inżynieryjno-technicznym na oddziałach i wydziałach, w których jako podstawowe wykonywane są prace wymienione w wykazie, tj. prace przy obsłudze pieców grzewczych, młotów, pras, kuźniarek, walcarek obręczy i kół, walcarek gwintów i wierteł, ręcznej obróbce na gorąco oraz regeneracji oprzyrządowania kuźniczego (dział III, poz. 14), prace przy obsłudze pieców do podgrzewania i obróbki cieplnej (dział III, poz. 44), prace przy obsłudze agregatów do walcowania, tłoczenia i ciągnienia wraz z urządzeniami pomocniczymi i wykańczającymi (dział III, poz. 45), prace przy obsłudze pieców grzewczych i obróbce cieplnej, transporcie materiałów na gorąco oraz transporcie wewnętrznym między stanowiskami pracy w wydziałach, w których wykonywane prace wymienione są w wykazie (dział III poz. 67) i prace przy szlifowaniu lub ostrzeniu wyrobów i narzędzi metalowych oraz polerowaniu mechanicznym (dział III poz. 78).
Na zakończenie zaznaczyć należy, że błędne lub nieprawidłowe wystawienie dokumentów w postaci art. świadectw pracy, nie może powodować negatywnych konsekwencji po stronie ubezpieczonego, który zresztą nie miał żadnego wpływu na ich treść. Ponadto, jak pokazuje praktyka, wielu pracodawców miało problemy z prawidłowym formułowaniem w szczególności świadectw wykonywania prac w szczególnych warunkach lub w szczególnym charakterze.
Konkludując, okres pracy wnioskodawcy w warunkach szczególnych, przy uwzględnieniu okresu odbywania służby wojskowej wynosi 16 lat, 5 miesięcy i 11 dni. Spełnione więc zostały przesłanki określone w art. 184 ustawy o emeryturach i rentach z FUS.
W myśl art. 129 ust. 1 w/w ustawy, świadczenia wypłaca się poczynając od dnia powstania prawa do tych świadczeń, nie wcześniej jednak niż od miesiąca, w którym zgłoszono wniosek lub wydano decyzję z urzędu. Wniosek w sprawie niniejszej wpłynął do organu rentowego w dniu 15 października 2015 roku, a wiek 60 lat W. C. (1) osiągnął w dniu (...)roku, tym samym prawo do emerytury przysługuje mu od dnia 15 października 2015 roku.
Biorąc powyższe pod uwagę, w oparciu o treść art. 477 14 § 2 kpc, Sąd zmienił zaskarżoną decyzję i orzekł jak w sentencji.
SSO Jarosław Łuczaj