Postanowienie V KO 76/12

Sygn. akt V KO 76/12 POSTANOWIENIE Dnia 29 stycznia 2013 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Skoczkowska (przewodniczący) SSN Roman Sądej SSA del. do SN Dorota Wróblewska (sprawozdawca) na posiedzeniu w sprawie P. D., oskarżonego o popełnienie przestępstwa z art. 278 § 5 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej, na posiedzeniu bez udziału stron w dniu 29 stycznia 2013 r., wniosku Sąd Rejonowy w G. o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu na podstawie art. 37 k.p.k. p o s t a no w i ł: wniosek uwzględnić i sprawę przekazać do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w S. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 24 października 2012 r. Sąd Rejonowy w G. zwrócił się z inicjatywą do Sądu Najwyższego o przekazanie sprawy oskarżonego innemu sądowi równorzędnemu - Sądowi Rejonowemu w S., motywując to stanem jego zdrowia - przebytymi udarami mózgu. Biegła neurolog stwierdziła jednoznacznie, że P. D. nie może aktualnie uczestniczyć w rozprawie sądowej w Sądzie Rejonowym w G. Nie nastąpi to również w przyszłości, ponieważ nie osiągnie takiego stanu, który pozwoliłby uczestniczyć w czynnościach sądowych poza miejscem zamieszkania. Możliwe jest natomiast, zdaniem biegłej, uczestniczenie w rozprawie sądowej w miejscowości bliżej miejsca zamieszkania P. D., pod warunkiem, że będzie mógł korzystać z pomocy osób trzecich. 2 Jednocześnie we wniosku zaznaczono, że zasadnym jest przekazanie sprawy do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w S., na terenie właściwości którego oskarżony zamieszkuje. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Wniosek Sądu Rejonowego w G. jest zasadny i zasługuje na uwzględnienie. Trafnie wskazano w nim, że z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości sprawa powinna zostać rozpoznana przez inny sąd równorzędny. Biorąc pod uwagę, że zasadniczą przeszkodą do rozpoznania przedmiotowej sprawy przed Sądem Rejonowym w G. są trudności z zapewnieniem obecności oskarżonego na rozprawie, wynikające z jego stanu zdrowia, a jedynym sposobem usunięcia tej przeszkody jest przekazanie sprawy do sądu właściwego ze względu na jego miejsce zamieszkania, należało uznać, iż została spełniona przesłanka wymieniona w art. 37 k.p.k. Dobro wymiaru sprawiedliwości i autorytet jego organów przemawiają za tym, aby doszło do rozpoznania niniejszej sprawy i jej zakończenia w rozsądnym terminie. Skoro więc perspektywa uzyskania takiej poprawy stanu zdrowia oskarżonego, która umożliwiłaby jego stawiennictwo przed sądem właściwym miejscowo jest nierealna, to rozwiązaniem dopuszczonym przez ustawę i racjonalnym, jest przeniesienie tej sprawy do sądu, w którego czynnościach oskarżony będzie mógł uczestniczyć, pomimo swoich dolegliwości. Mając to na uwadze Sąd Najwyższy postanowił, jak na wstępie.