Postanowienie V KK 170/12

Sygn. akt V KK 170/12 POSTANOWIENIE Dnia 26 września 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Małgorzata Gierszon w sprawie Z. M. skazanego z art. 286 § 1 kk i innych po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 26 września 2012 r., wniosku obrońcy skazanego o wstrzymanie wykonania wyroku Sądu Okręgowego z dnia 21 marca 2011 r., zmienionego wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 16 grudnia 2011 r., na podstawie art. 532 § 1 kpk a contrario p o s t a n o w i ł: nie uwzględnić wniosku. UZASADNIENIE W kasacji wywiedzionej na korzyść skazanego Z. M jego obrońca wniósł o wstrzymanie wykonania – powyżej wskazanego – wyroku „do czasu rozpoznania kasacji”, nie uzasadniając przy tym w inny sposób tego swojego żądania. Domniemywać zatem należy, że potrzebę zastosowania wobec skazanego określonej w art. 532 § 1 k.p.k. instytucji jego obrońca wywiódł z samego faktu wniesienia na jego rzecz kasacji i podniesienia w niej zarzutu rażącej obrazy przez sąd odwoławczy przy wydaniu zaskarżonego wyroku prawa procesowego. W tej sytuacji przywołać należy dwie kluczowe kwestie czyniące przedmiotowy wniosek nietrafnym. Po pierwsze to, że w polskim systemie prawa karnego wykonawczego zasadą jest to, że orzeczenie staje się wykonalne z chwilą uprawomocnienia, chyba 2 że ustawa stanowi inaczej (art. 9 § 2 k.k.w.). Samo wniesienie kasacji od prawomocnego wyroku sądu odwoławczego zasady tej nie uchyla. Stąd też związana z nią, przewidziana w art. 532 § 1 k.p.k. instytucja wstrzymania wykonania orzeczenia, ma charakter wyjątkowy, i jej zastosowanie in concreto musi być uzasadnione szczególnymi względami. Tymczasem obrońca skazanego Zenona Michalaka takowych nawet nie wskazuje. Po drugie to, iż skorzystanie z możliwości wstrzymania wykonania kary wchodzi na pewno w rachubę wówczas, gdy niezależnie od przyszłego rozstrzygnięcia odnośnie zasadności kasacji, już w momencie rozpatrywania wniosku w tym trybie złożonego, można przyjąć, że bardzo istotne względy mogą przemawiać za oczywistą zasadnością kasacji. Rozpatrując – w tym kontekście – zarzuty podniesione w kasacji obrońcy skazanego Z. M. nie można uznać, że istnieje na tyle wysokie prawdopodobieństwo ich trafności, by wystarczyło to do stwierdzenia zasadności przedmiotowego wniosku. Z tych względów postanowiono jak wyżej.