Postanowienie V CZ 38/08

Sygn. akt V CZ 38/08 POSTANOWIENIE Dnia 19 czerwca 2008 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Henryk Pietrzkowski (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Krzysztof Strzelczyk SSN Kazimierz Zawada w sprawie z powództwa A. W. przeciwko (…) Tygodnikowi Regionalnemu Spółce z o.o. w Z. o zapłatę i ustalenie, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 19 czerwca 2008 r., zażalenia powódki na postanowienie Sądu Apelacyjnego z dnia 3 kwietnia 2008 r., sygn. akt I ACa (…), uchyla zaskarżone postanowienie. Uzasadnienie Sąd Apelacyjny postanowieniem z dnia 3 kwietnia 2008 r. odrzucił zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej, sporządzone i wniesione przez pełnomocnika zawodowego powódki, stwierdzając, że zażalenie nie zawiera wniosku o zmianę lub uchylenie zaskarżonego postanowienia (art. 3701 w zw. z art. 397 § 2 i art. 394 § 3 k.p.c.). Rozpoznając zażalenie zawierające zarzut naruszenia art. 3941 § 3 k.p.c. przez jego niezastosowanie oraz art. 3701 § 1 k.p.c. przez jego zastosowanie oraz wniosek o uchylenie zaskarżonego postanowienia, Sąd Najwyższy zważył, co następuje: W orzecznictwie Sądu Najwyższego kwestia odpowiedniego stosowania w postępowaniu zażaleniowym przepisu art. 3701 k.p.c., nie jest jednolicie rozstrzygana. W postanowieniu z dnia 10 listopada 2005 r., III CZ 86/05 (niepubl.) Sąd Najwyższy 2 stwierdził, że skoro odesłanie z art. 397 § 2 k.p.c. o odpowiednim stosowaniu przepisów dotyczących postępowania apelacyjnego odnosi się do „postępowania zażaleniowego”, nie można rozciągać go na wymagania formalne dotyczące konstrukcji samego zażalenia ani na skutki uchybienia tym wymaganiom, natomiast w uchwale z dnia 22 lutego 2006 r., III CZP 6/06 (OSNC 2007, nr 1, poz. 5), do której zgłoszone zostały zastrzeżenia (glosa opubl. w Palestrze 2007, nr 3-4, s. 312) Sąd Najwyższy uznał, że zażalenie sporządzone przez adwokata, radcę prawnego lub rzecznika patentowego, niezawierające wskazania zaskarżonego postanowienia, wniosku o jego zmianę lub uchylenie albo uzasadnienia (art. 394 § 3 k.p.c.), podlega odrzuceniu bez wezwania do usunięcia tych braków (art. 3701 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c.). Rozważanie, który z poglądów zaprezentowanych w powołanych orzeczeniach oraz wypowiedzi w doktrynie zasługuje na akceptację, stało się bezprzedmiotowe po ogłoszeniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 maja 2008 r., P 18/07, stwierdzającego, że art. 3701 k.p.c. jest niezgodny z art. 45 ust. 1 oraz art. 78 Konstytucji. Wyeliminowanie z systemu obowiązującego prawa normy szczególnej, wyrażonej w art. 3701 k.p.c. powoduje powrót do uregulowania o charakterze ogólnym, zawartym w art. 130 § 1 k.p.c. Z przytoczonych względów należało orzec, jak w sentencji (art. 39815 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.).