Postanowienie V CSP 1/12

Sygn. akt V CSP 1/12 POSTANOWIENIE Dnia 21 listopada 2012 r. Sąd Najwyższy w składzie : SSN Lech Walentynowicz (przewodniczący, sprawozdawca) SSN Teresa Bielska-Sobkowicz SSN Dariusz Zawistowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 listopada 2012 r. sprawy ze skargi M. B. na przewlekłość postępowania Sądu Najwyższego w Warszawie w sprawie z powództwa M. B. przeciwko Miejskiemu Zespołowi Szkół Nr 2 w B. o odszkodowanie i zadośćuczynienie, odrzuca skargę. Uzasadnienie 2 Sąd Najwyższy postanowieniem z dnia 11 września 2012 r. (sygn. akt II PK 99/12) odmówił przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej powódki M. B., wniesionej od wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 19 października 2011 r. Pismem złożonym dnia 10 października 2012 r. M. B.a wniosła skargę na przewlekłość postępowania w Sądzie Najwyższym, domagając się uchylenia postanowienia z dnia 11 września 2012 r. i przekazania sprawy do rozpoznania składowi 3-osobowemu Sądu Najwyższego celem „przyśpieszenia postępowania i jego obiektywizacji". Domagała się również zasądzenia od Skarbu Państwa kwoty 20 000, zł oraz zwrotu poniesionych kosztów. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna z kilku przyczyn. Została ona mianowicie wniesiona przez skarżącą osobiście, bez zachowania przymusu adwokacko- radcowskiego określonego w art. 871 § 1 k.p.c., wobec czego podlega odrzuceniu (art. 386 § 3 k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c. i art. 39821 k.p.c. oraz art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez uzasadnionej zwłoki, Dz.U. Nr 179, poz. 1843 ze zm.; dalej: „ustawa"). Skarga odnosi się do problemów merytorycznych, które zadecydowały o odmowie jej przyjęcia do rozpoznania, a także do zastosowanego „trybu postępowania", nie zostały natomiast przytoczone okoliczności uzasadniające żądanie, wskazujące na wystąpienie przewlekłości postępowania przed Sądem Najwyższym (art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy). Procesowym skutkiem tego zaniechania jest odrzucenie skargi (art. 9 ust. 1 ustawy). Skarga M. B. została wniesiona w dniu 10 października 2012 r., już po prawomocnym zakończeniu postępowania przed Sądem Najwyższym w dniu 11 września 2012 r. Z treści art. 5 ust. 1 i 2 ustawy wynika natomiast, że skargę taką składa się w toku postępowania do sądu, przed którym sprawa się toczy. Na tle tego przepisu ukształtował się pogląd, że skarga złożona po prawomocnym zakończeniu postępowania sądowego podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna 3 (zob. orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 6 stycznia 2006 r., III SPP 156/05, OSNP 2006, nr 23-24, poz. 374, z dnia 27 marca 2009 r., I CSP 1/09, niepubl. oraz z dnia 23 maja 2012 r., I CSP 1/12, niepubl.). Z przedstawionych przyczyn należało odrzucić skargę. jw