Postanowienie V CNP 17/14

Sygn. akt V CNP 17/14 POSTANOWIENIE Dnia 29 października 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Grzegorz Misiurek w sprawie ze skargi T. R. i R. R. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w L. z dnia 22 marca 2013 r. w sprawie z powództwa M. N. przeciwko R. R. i T. R. o zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 29 października 2014 r., odrzuca skargę i zasądza od pozwanych solidarnie na rzecz powoda kwotę 1.200 ( jeden tysiąc dwieście ) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania wywołanego skargą. UZASADNIENIE 2 W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia skarżący powinien m.in. wykazać, że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe (art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.). Spełnienie tego wymagania polega na przedstawieniu odpowiedniego wywodu prawnego. Niewystarczające jest przy tym samo stwierdzenie, że nie ma możliwości wzruszenia zaskarżonego orzeczenia, niepoparte stosowną argumentacją i przytoczeniem właściwych przepisów prawa (zob. m. in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 stycznia 2014 r., V CNP 33/13, nie publ.). Złożona skarga nie spełnia wymogu wykazania braku możliwości wzruszenia zaskarżonego orzeczenia za pomocą innych środków prawnych; nie zamieszczono w niej bowiem żadnego wywodu argumentacyjnego poza ogólnym stwierdzeniem o wystąpieniu analizowanej przesłanki. W orzecznictwie podkreśla się, że wszystkie wymienione w art. 4245 § 1 k.p.c. elementy muszą być w piśmie wyraźnie wyartykułowane, aby pismo takie można było uznać za skargę (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 13 listopada 2007 r., III CNP 78/07, nie publ.). Brak któregokolwiek z elementów konstrukcyjnych skargi jest brakiem istotnym, nieusuwalnym i powoduje jej odrzucenie a limine (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 stycznia 2006 r., III CNP 26/05, nie publ.). Z tych względów Sąd Najwyższy uznał, że skarga nie spełnia wymagań przewidzianych w art. 4245 k.p.c. i orzekł jak w sentencji (art. 4248 § 1 k.p.c.).