Postanowienie Ts 82/14

156/2/B/2015 POSTANOWIENIE z dnia 7 kwietnia 2015 r. Sygn. akt Ts 82/14 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Teresa Liszcz, po wstępnym rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym skargi konstytucyjnej ZPR S.A. w sprawie zgodności: art. 35 pkt 15 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540, ze zm.) z art. 20 i art. 22 w związku z art. 31 ust. 3 oraz art. 32 w związku z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, p o s t a n a w i a: odmówić nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. UZASADNIENIE W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 31 marca 2014 r. ZPR S.A. (dalej: skarżąca, spółka) zakwestionowała zgodność art. 35 pkt 15 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540, ze zm.; dalej ustawa o grach hazardowych) z art. 20 i art. 22 w związku z art. 31 ust. 3 oraz art. 32 w związku z art. 2 Konstytucji. Skarga została wniesiona w związku z następującą sprawą. Skarżąca ubiegała się o uzyskanie koncesji na prowadzenie kasyna gry w Poznaniu. Decyzją z 17 sierpnia 2010 r. (nr SC/12/7252/5-5/MHM/09-10/BMI9-15171) Minister Finansów odmówił udzielenia koncesji. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że spółka nie przedstawiła aktualnej opinii Rady Miasta Poznania na temat lokalizacji kasyna w tym mieście. Wprawdzie spółka dysponowała uchwałą Rady Miasta Poznania pozytywnie opiniującą lokalizację kasyna gry przy ul. Wodnej w Poznaniu, ale uchwała ta – ponieważ została podjęta w 2001 r. – wymagała potwierdzenia (uaktualnienia) przez Radę Miasta Poznania. Skarżąca nie przedstawiła aktualnego stanowiska tego organu, co – zdaniem Ministra Finansów – skutkowało odmową udzielenia koncesji. Od powyższego rozstrzygnięcia skarżąca wniosła odwołanie. Decyzją z 3 stycznia 2011 r. (nr S.C./12/7257/157-2/LID/2010/11869) Minister Finansów uchylił decyzję z 17 sierpnia 2010 r. i przekazał ją do ponownego rozpatrzenia. Zdaniem Ministra Finansów, po wydaniu zaskarżonej decyzji doszło do zmiany stanu faktycznego – o udzielenie koncesji na prowadzenie kasyna gry w Poznaniu wystąpiły inne podmioty, co z kolei wymagało przeprowadzenia przetargu. Wyrokiem z 8 czerwca 2011 r. (sygn. akt VI SA/Wa 605/11) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Ministra Finansów z 3 stycznia 2011 r., gdyż postępowanie administracyjne o udzielenie koncesji powinno zostać umorzone z powodu braku możliwości jej udzielenia bez przeprowadzenia przetargu. Naczelny Sąd Administracyjny podtrzymał to stanowisko i wyrokiem z 14 czerwca 2013 r. (sygn. akt II GSK 2242/11) oddalił skargę kasacyjną. Oba sądy wyraziły także pogląd, zgodnie z którym wnioskodawca ubiegający się o koncesję na prowadzenie kasyna musi dysponować aktualną uchwałą organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego. Skarżąca doprecyzowała, że przedmiotem skargi jest art. 35 pkt 15 ustawy o grach hazardowych „niekonstytucyjnie rozumiany” i „niekonstytucyjnie stosowany”. Jej zdaniem, zakwestionowany przepis rozumiany w ten sposób, że od wnioskodawcy w postępowaniu o udzielenie koncesji na prowadzenie kasyna gry wymagane jest przedłożenie aktualnej i „nieskonsumowanej” opinii lokalizacyjnej wydanej przez radę gminy w formie uchwały wyłącznie na użytek wszczętego postępowania konstytucyjnego, narusza wolność prowadzenia działalności gospodarczej. W przekonaniu spółki, sądy i organy wyprowadziły z art. 35 ust. 15 ustawy o grach hazardowych ograniczenie wolności działalności gospodarczej nieprzewidziane w tym przepisie. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: W myśl art. 79 ust. 1 Konstytucji oraz precyzujących go art. 46 i 47 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK), podmiotem uprawnionym do wniesienia skargi konstytucyjnej jest każdy, czyje wolności lub prawa zostały naruszone na skutek wydania przez sąd lub organ władzy publicznej ostatecznego orzeczenia, którego podstawą prawną jest kwestionowany przepis aktu normatywnego. Skargę konstytucyjną można więc wnieść po spełnieniu łącznie następujących warunków. Po pierwsze, zaskarżony przepis powinien być podstawą prawną ostatecznego orzeczenia sądu lub organu administracji publicznej, wydanego w indywidualnej sprawie skarżącego. Po drugie, źródłem naruszenia ma być normatywna treść kwestionowanych przepisów, na podstawie których sąd bądź organ władzy publicznej orzekły o prawach i wolnościach skarżącego. Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego, rozpatrywana skarga konstytucyjna nie spełnia powyższych warunków. Przede wszystkim Trybunał Konstytucyjny przypomina, że – jak wynika z jego utrwalonego orzecznictwa – naruszenie konstytucyjnych wolności lub praw powinno „istnieć w chwili rozpatrywania przez TK skargi. Innymi słowy, naruszenie w chwili wnoszenia skargi musi być aktualne i realne” (postanowienie TK z 20 lutego 2008 r., SK 44/07, OTK ZU nr 1/A/2008, poz. 23). Trybunał zwracał uwagę również na to, że „jeżeli w sprawie występuje brak naruszenia praw skarżącego lub nie potrafi on uprawdopodobnić przed TK takiego naruszenia, merytoryczne rozpoznanie skargi konstytucyjnej jest niedopuszczalne”, gdyż skarga konstytucyjna może podlegać rozpoznaniu, „o ile skarżący nie może uzyskać ochrony swych praw za pomocą innych przysługujących mu środków” (postanowienie TK z 13 lutego 2008 r., SK 5/07, OTK ZU nr 1/A/2008, poz. 19). Z powyższego wynika nie tylko to, że skarżący powinien uprawdopodobnić naruszenie swoich praw konstytucyjnych, ale także to, że owo naruszenie powinno istnieć w chwili rozpatrywania skargi przez Trybunał. A zatem naruszenie musi być aktualne i realne w chwili wnoszenia skargi. Zarzuty sformułowane w rozpatrywanej skardze dotyczą wymogów stawianych podmiotom ubiegającym się o koncesję na prowadzenie kasyna. Z ustaleń poczynionych przez Trybunał Konstytucyjny, a także z oświadczenia skarżącej wynika, że spółka uzyskała taką koncesję (decyzja Ministra Finansów z 16 marca 2012 r., nr SC/12/7252/P-5/11/8/LID/2011/7131/2012). Okoliczność ta każe więc uznać, że w analizowanej sprawie ograniczenie wolności działalności gospodarczej nie jest aktualne, co przesądza o niemożności merytorycznego rozpoznania rozpatrywanej skargi. Trybunał zauważa ponadto, że w związku ze stwierdzeniem przez sądy administracyjne braku przedmiotu postępowania administracyjnego (co przemawia za umorzeniem tego postępowania), a tym samym braku interesu prawnego, można przyjąć, że w sprawie skarżącej w ogóle nie doszło do naruszenia prawa podmiotowego. Na przeszkodzie podjęciu postanowienia o odmowie nadania skardze dalszego biegu nie stoi wskazane przez skarżącą naruszenie prawa do uzyskania koncesji na kasyno gry w określonej lokalizacji w Poznaniu, gdyż zarzuty sformułowane w skardze nie zostały powiązane z takim prawem. W szczególności skarżąca nie wyjaśniła, na czym polega – wynikające z danej lokalizacji kasyna – naruszenie wolności działalności gospodarczej. W związku z powyższym Trybunał Konstytucyjny – na podstawie art. 79 ust. 1 Konstytucji oraz art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy o TK – odmawia nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu.