Postanowienie SK 15/09

131/10/A/2011 POSTANOWIENIE z dnia 20 grudnia 2011 r. Sygn. akt SK 15/09 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Mirosław Granat – przewodniczący Stanisław Biernat Zbigniew Cieślak – sprawozdawca Maria Gintowt-Jankowicz Stanisław Rymar, po rozpoznaniu, na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 grudnia 2011 r., wniosku pełnomocnika skarżących Bożeny Oppmann, Grażyny Legierskiej, Jadwigi Weres – radcy prawnego Mirosława Hejosza, o zwrot kosztów zastępstwa wykonywanego przez radcę prawnego, według stawek przepisanych, p o s t a n a w i a: nie uwzględnić wniosku. UZASADNIENIE 1. Po rozpoznaniu skarg konstytucyjnych Bożeny Oppmann, Grażyny Legierskiej, Jadwigi Weres Trybunał Konstytucyjny orzekł o zgodności art. 32 ust. 1, 3-6 ustawy z dnia 27 czerwca 2003 r. o utworzeniu Wojewódzkich Kolegiów Skarbowych oraz o zmianie niektórych ustaw regulujących zadania i kompetencje organów oraz organizację jednostek organizacyjnych podległych ministrowi właściwemu do spraw finansów publicznych (Dz. U. Nr 137, poz. 1302, ze zm.) z art. 65 ust. 1 Konstytucji. W pozostałym zakresie, na podstawie art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK) Trybunał umorzył postępowanie ze względu na niedopuszczalność wydania wyroku. 2. Pełnomocnik skarżących w skardze konstytucyjnej wniósł o zwrot kosztów zastępstwa wykonywanego przez radcę prawnego, według stawek przepisanych. 3. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Z art. 24 ust. 2 ustawy o TK wynika, że Trybunał zobowiązany jest orzec o zwrocie kosztów na rzecz wnoszącego skargę w sytuacji, gdy skarga konstytucyjna została uwzględniona (zdanie pierwsze), a w uzasadnionych wypadkach może rozważyć orzeczenie o zwrocie kosztów również wtedy, gdy nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi (zdanie drugie). W wyroku rozstrzygającym niniejszą sprawę Trybunał nie uwzględnił skarg konstytucyjnych, w pozostałej części umorzył postępowanie ze względu na niedopuszczalność wydania wyroku. 4. Zwrot kosztów postępowania w sytuacji nieuwzględnienia skargi konstytucyjnej ma charakter wyjątkowy i jest odstępstwem od zasady ogólnej. Oznacza to, że pojęcie „uzasadnionego przypadku” musi być interpretowane ściśle i nie może podlegać wykładni rozszerzającej. Określając okoliczności, które można zaliczyć do katalogu „uzasadnionego przypadku”, winno się brać pod uwagę z jednej strony charakter postępowania w sprawie skargi konstytucyjnej, która jest nie tylko środkiem ochrony indywidualnych praw i wolności, lecz także środkiem ochrony Konstytucji, a z drugiej strony casu ad casum konkretną sytuację skarżącego wnoszącego skargę. W sprawie, której dotyczy rozpoznawany wniosek o zwrot kosztów, Trybunał Konstytucyjny nie znalazł podstaw do uznania, że zachodzi „uzasadniony przypadek”, o którym stanowi art. 24 ust. 2 zdanie drugie ustawy o TK. Mając powyższe na uwadze, należało postanowić jak w sentencji.