Postanowienie SK 1/10

75/7/A/2011 POSTANOWIENIE z dnia 12 września 2011 r. Sygn. akt SK 1/10 Trybunał Konstytucyjny w składzie: Teresa Liszcz – przewodniczący Stanisław Biernat Wojciech Hermeliński – sprawozdawca Andrzej Rzepliński Marek Zubik, po rozpoznaniu, na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 września 2011 r., wniosku pełnomocnika skarżącego Bartosza Borkowskiego – radcy prawnego Daniela Góreckiego, o zwrot kosztów zastępstwa wykonywanego przez radcę prawnego, według stawek przepisanych, p o s t a n a w i a: nie uwzględnić wniosku. UZASADNIENIE 1. Po rozpoznaniu skargi konstytucyjnej Bartosza Borkowskiego Trybunał Konstytucyjny postanowił na podstawie art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK) umorzyć postępowanie ze względu na niedopuszczalność wydania wyroku. 2. Pełnomocnik skarżącego w skardze konstytucyjnej wniósł o zwrot kosztów zastępstwa wykonywanego przez radcę prawnego, według stawek przepisanych, nie uzasadniając bliżej tego wniosku. 3. Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje: Z art. 24 ust. 2 ustawy o TK wynika, że Trybunał zobowiązany jest orzec o zwrocie kosztów na rzecz wnoszącego skargę w sytuacji, gdy skarga konstytucyjna została uwzględniona (zdanie pierwsze), a w uzasadnionych wypadkach może rozważyć orzeczenie o zwrocie kosztów również wtedy, gdy nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi (zdanie drugie). W postanowieniu rozstrzygającym niniejszą sprawę Trybunał nie uwzględnił skargi konstytucyjnej i umorzył postępowanie ze względu na niedopuszczalność wydania wyroku. 4. Zwrot kosztów postępowania w sytuacji nieuwzględnienia skargi konstytucyjnej ma charakter wyjątkowy i jest odstępstwem od zasady ogólnej. Oznacza to, że pojęcie „uzasadnionego przypadku” musi być interpretowane ściśle i nie może podlegać wykładni rozszerzającej. Określając okoliczności, które można zaliczyć do katalogu „uzasadnionego przypadku”, winno się brać pod uwagę z jednej strony charakter postępowania w sprawie skargi konstytucyjnej, która jest nie tylko środkiem ochrony indywidualnych praw i wolności, lecz także środkiem ochrony Konstytucji, a z drugiej strony casu ad casum konkretną sytuację skarżącego wnoszącego skargę. W sprawie, której dotyczy rozpoznawany wniosek o zwrot kosztów, Trybunał Konstytucyjny nie znalazł podstaw do uznania, że zachodzi „uzasadniony przypadek”, o którym stanowi art. 24 ust. 2 zdanie drugie ustawy o TK. Ponadto sam skarżący ani jego pełnomocnik nie wykazali zaistnienia takich szczególnych okoliczności, które przemawiałyby za przyznaniem zwrotu kosztów postępowania. Mając powyższe na uwadze, należało postanowić jak w sentencji.