Sygnatura akt IV P 158/26
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
O., dnia 28 września 2026 r.
Sąd Rejonowy w O.IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w następującym składzie:
Przewodniczący:sędzia Tomasz Bulkowski
Ławnicy:Krystyna Ziółkowska, Urszula Paul
Protokolant:praktykant Karolina Brodzińska
po rozpoznaniu w dniu 28-09-2026 r. w O.
na rozprawie sprawy z powództwa A. P.
przeciwko W. w O.
o odszkodowanie
1.
oddala powództwo,
2.
odstępuje od obciążania powódki obowiązkiem zwrotu kosztów procesu na rzecz pozwanego.
Krystyna Ziółkowska sędzia Tomasz Bulkowski Urszula Paul
Sygn. akt IV P 158/26
UZASADNIENIE
Powódka A. P. pozwem z dnia 17 kwietnia 2026r. skierowanym przeciwko W. w O.wniosła o ustalenie, że z pozwanym łączy ją stosunek pracy na podstawie umowy z dnia 31 marca 2025r. na czas nieokreślony i przywrócenie do pracy na poprzednich warunkach. Ponadto wniosła o zasądzenie od pozwanego na jej rzecz kwoty 46 939 zł - równowartości 6-miesięcznego wynagrodzenia z uwzględnieniem dodatku zadaniowego wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty, tytułem odszkodowania za naruszenie zasady równego traktowania w zatrudnieniu. Zasądzenia kwoty 4 050,00 zł tytułem odszkodowania za naruszenie zasady równego traktowania w zatrudnieniu (dyskryminację płacową) poprzez niewypłacenie dodatku zadaniowego za I kwartał 2026 r. wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 27 lutego 2026 r. od kwoty 2 700 zł oraz od dnia 28 marca 2026r. od kwoty 1 350 zł. oraz zasądzenie od Pozwanego na rzecz Powódki kosztów postępowania według norm przepisanych.
W roszczeniu alternatywnym powódka wniosła o ustalenie, że strony łączy stosunek pracy wynikający z umowy o pracę z dnia 31 marca 2025 r. na czas nieokreślony, a przypadku zaistnienia przesłanek z art. 45 § 2 zasądzenie od Pozwanego na rzecz Powódki odszkodowania w kwocie 23 469 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty oraz zasądzenie kwoty 15 646 zł tytułem odprawy pieniężnej na podstawie art. 8 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników .
W uzasadnieniu wskazała, że mimo ukończenia służby przygotowawczej, zdanego egzaminu oraz pozytywnej pierwszej oceny okresowej pozwany nie zawarł z nią umowy na czas nieokreślony, a jedynie narzucił jej kolejną umowę terminową, co w jej ocenie jest sprzeczne z art. 38 ust. 3 ustawy o służbie cywilnej. Co więcej zdaniem powódki objecie jej procedurą obserwacji przez okres 12 miesięcy bez poinformowania jej o tym, stanowi naruszenie zasad współżycia społecznego oraz nadużycie prawa podmiotowego. Zdaniem powódki odmowa zawarcia z nią umowy o pracę na czas nieokreślony była bezpośrednią, niedozwoloną reakcją odwetową pracodawcy za odmowę udziału powódki w nieetycznym monitorowaniu współpracowników, a zarzut niewpisywania się w zespół przy udokumentowanej najwyższej wydajności stanowi bezprawne działania pracodawcy wobec strony powodowej. W dalszej kolejności powódka wskazywała, że podjęto działania w odpowiedzi na zgłaszane przez nią naruszenia o charakterze mobbingowym, jednakże w jej ocenie były to działania pozorne, nakierowane na instrumentalne wykorzystanie terminów proceduralnych.
W odpowiedzi na pozew – W. w O.wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powódki na rzecz pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Pozwany potwierdził fakt zatrudnienia powódki, wskazując jednocześnie, że stosunek pracy powódki rozwiązał się z upływem czasu, na jaki umowy została zawarta. Wskazał ponadto, że powódka nie kwestionowała na żadnym wcześniejszym etapie zatrudnienia, że nie wyraża zgody na zawarcie stosunku pracy na takich warunkach. Podkreślono, że pracodawca pozostawał w dopuszczalnym limicie umów terminowych wynikających z kodeksu pracy, a ustawa o służbie cywilnej nie wprowadza żadnych modyfikacji. Zgodnie z ustawa o służbie cywilnej pozwana zawarła z powódką umowę na okres 12 miesięcy, jako że A. P. była osobą podejmującą po raz pierwszy zatrudnienie w służbie cywilnej. Natomiast po dokonaniu pierwszej oceny kierujący komórką organizacyjna wnioskuje do dyrektora generalnego urzędu o zawarcie umowy na czas nieokreślony z ocenionym po uzyskaniu oceny pozytywnej. Zdaniem strony pozwanej, wniosek do dyrektora w tym zakresie nie jest wiążący.
Zaprzeczono by dochodziło do rzekomych zachowań polegających na nierównym traktowaniu powódki, izolowaniu jej, naruszaniu jej dóbr osobistych, niezapewnianiu bezpiecznej i wolnej od ostracyzmu atmosfery pracy czy stosowaniu wobec niej retorsji z jakichkolwiek przyczyn.
Pismem procesowym wniesionym 8 września 2026 roku powódka ostatecznie wniosła o zasądzenie od pozwanego na swoją rzecz 24 578 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty, tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie stosunku pracy. Cofnęła powództwo o ustalenie stosunku pracy, co skutkowało umorzeniem postępowania. Modyfikacja dotyczyła też pozostałych roszczeń, które zostały przekazane do rozpoznania Sądowi Okręgowemu w O.z uwagi na wartość przedmiotu sporu.
Strona pozwana wnosiła o oddalenie powództwa o zapłatę odszkodowania.
Sąd ustalił następujący stan faktyczny:
A. P. była zatrudniona w pozwanym W. w O.od dnia 01 kwietnia 2024 r. do dnia 31 marca 2026r. na podstawie dwóch kolejnych umów o pracę, zawartych na czas określony, od 1 kwietnia 2024 r. do 31 marca 2025 r. oraz od 1 kwietnia 2025r. do 31 marca 2026r. Powódka pracowała na stanowisku starszego inspektora wojewódzkiego, w pełnym wymiarze czasu pracy.
Miesięczne wynagrodzenie powódki wynosiło 6 473,22 zł brutto.
(dowód: zaświadczenie- k. 50 akt sprawy, dokumenty w aktach osobowych powódki cz. B umowa- k. 1, k. 40, zaświadczenie odbyciu służby cywilnej- k. 26, arkusz pierwszej oceny- k. 36-36v, zaświadczenia i certyfikaty- k. 18a-23, k. 27 , świadectwo pracy- k. 1-1v cz. C akt osobowych)
W związku z pierwszym z zatrudnieniem w służbie cywilnej objęta została służbą przygotowawczą w okresie od dnia 01 sierpnia 2024 r. do 29 sierpnia 2024 r., zakończoną egzaminem z wynikiem pozytywnym. Następnie po zakończeniu służby podana została ocenie pod względem rzetelności, wykorzystania wiedzy i doskonalenia zawodowego, organizacji pracy i orientacji na osiąganie celów, komunikacji, współpracy. Z każdego z tych elementów oceny powódka otrzymała po 5 punktów, uzyskując tym samym ocenę łączną 5, a więc ocenę - na poziomie oczekiwań. Uzasadniając ocenę pracy powódki wskazano, że A. P. jako pracownik szybko przystosowała się do trybu pracy w oddziale. W sposób właściwy ustalała priorytety i posiada odpowiednią wiedzę, umożliwiającą jej pracę na zajmowanym stanowisku. Powódka odbyła również szereg szkoleń, w tym między innymi z zakresu zamówień publicznych dla początkujących kontrolerów, zamówień z KPO i projektów UE oraz nadużyć finansowych w projektach unijnych.
Bezpośrednim przełożonym powódki była zastępca Dyrektora W. I. W., natomiast Dyrektorem Wydziału B. F..
W związku z zakończoną służbą przygotowawczą, zbliżającym się końcem obowiązywania umowy o pracę oraz w związku z przeprowadzeniem pierwszej oceny pracownika Dyrektor W. powołując się na Rozporządzenie Prezesa Rady Ministrów w sprawie szczegółowych warunków i sposobu dokonywania pierwszej oceny w służbie z dnia 23 lipca 2015 r. zwróciła się z prośbą do Dyrektora Generalnego W. w O.o rozważenie możliwości zawarcia kolejnej umowy z A. P. na czas określony jednego roku. Przełożona argumentowała, że powódka wymaga jeszcze obserwacji pod względem wykonywanych zadań, a w szczególności współpracy z zespołem.
Wobec powyższego strona pozwana zawarła z powódką kolejną umowę o pracę na czas określony od dnia 01 kwietnia 2025 r. do dnia 1 marca 2026 r. w pełnym wymiarze czasu pracy na dotychczasowym stanowisku.
(okoliczności niesporne)
W okresie zatrudnienia A. P. zajmowała samodzielne stanowisko pracy do spraw obsługi Programów Współpracy Interreg z zamiejscowymi stanowiskami pracy w delegaturze Urzędu w E.w W..
Do zakresu jej obowiązków należało m.in.:
1. realizacja zadań z zakresu obsługi Programów Współpracy Interreg L. P. i Południowy B., w tym;
- przeprowadzanie formalnej i merytorycznej kontroli wydatków zadeklarowanych przez beneficjentów,
- przygotowywanie i realizowanie rocznych planów kontroli na miejscu realizacji projektów
- przeprowadzanie kontroli na miejscu realizacji projektu i sporządzanie informacji pokontrolnych, wydawanie zaleceń pokontrolnych oraz monitorowanie wdrożenia zaleceń pokontrolnych, kontrolowanie.
- przestrzegania zasad udzielania pomocy publicznej,
- zapobieganie wykrywanie, korygowanie i zgłaszanie nieprawidłowości i nadużyć finansowych, sygnałów ostrzegawczych oraz prowadzenie wszelkich czynności dotyczących zidentyfikowanych nieprawidłowości zgodnie z zasadami i procedurami określonymi w dokumentach programowych oraz w dokumentach krajowych w szczególności wytycznych ministra właściwego ds. rozwoju Regionalnego;
2. Opracowywanie projektów pism, zarządzeń wojewody i innych dokumentów, ze szczególnym zwróceniem uwagi na treść i poprawność merytoryczną,
3. załatwianie skarg i wniosków z zakresu działania samodzielnego stanowiska pracy do spraw obsługi programów Współpracy Interreg z zamiejscowymi stanowiskami pracy w delegaturze Urzędu w E.,
4. Wykonywanie innych czynności wynikających z powszechnie obowiązujących przepisów prawa, będących w zakresie działania wydziału.
5. wykonywanie innych czynności zleconych przez Dyrektora Wydziału/Zastępcę Dyrektora Wydziału
(zakres obowiązków- k. 15 i nast. cz. B akt osobowych)
Zespół powódki składał się z pięciu osób, z których dwie tj. M. W. i D. B. pracowały w delegaturze w E., natomiast trzy pozostałe tj. G. E., T. S. oraz powódka w O.. Jako kontrolerzy pracownicy zespołu pracowali na zasadach „dwóch par oczu”. Koordynatorem zespołu przez niemal cały okres zatrudnienia A. P. była M. W..
(okoliczności niesporne)
W początkowym okresie współpraca powódki z pozostałymi współpracownicami układała się prawidłowo. Z czasem jednak, koordynatorka zespołu M. W. zauważyła, że pomiędzy G. E., T. S., a powódką dochodziło do sytuacji konfliktowych. Bardziej doświadczone koleżanki zarzucały, że powódka nie przyjmuje uwag merytorycznych, skupia się głównie na wykonywaniu swoich obowiązków, jednocześnie domagając się od współpracowniczek niezwłocznego sprawdzenia przez drugą parę oczu skontrolowanych przez siebie raportów. Pracownice korzystały z list sprawdzających, które wymagały zaakceptowania wspólnego stanowiska i podpisu pracowników dwuosobowego zespołu. Odmowa koleżanek spotykała się z dezaprobatą powódki, co prowadziło do nieporozumień.
Członkowi zespołu, przy okazji kolejnych spotkań, próbowali ustalić zasady współpracy i procedury współpracy. M. W. zdecydowała by powódka pracowała w parze z nią i D. B.. Powódka oceniana była przez wymienione jako osoba zaangażowana w pracę, dobrze radząca sobie z systemami. Otrzymywała do kontroli nowe raporty. G. E. i T. S. postrzegały powódkę jako osobę bez doświadczenia, która postępowała według własnego uznania, stosując własne rozwiązania.
Ze strony koordynatora M. W., w czasie kiedy powódka pracowała w parze z nią lub D. B., nie było uwag do pracy oraz komunikacji z powódką. Powódka w tym okresie, podobnie jak jej koleżanki, otrzymywała nagrody pieniężne.
W dniu 26 marca 2025 r. B. F. na wniosek I. W. bezpośredniej przełożonej powódki skierowała prośbę do dyrektora generalnego o zawarcie z powódką umowy o pracę na czas określony, wskazując, że A. P. wymaga jeszcze obserwacji pod względem wykonywanych zadań , a w szczególności współpracy z zespołem. Wniosek ten nie był konsultowany z ówczesną koordynatorką zespołu M. W..
W dniu 31.03.2025 r. strony zawarły kolejną umowę na czas określony, do 31.03.2026r.
Miesiąc przed zakończeniem umowy o pracę powódka została poinformowana, że nie zostanie jej przedłużona umowa o pracę. Natomiast od początku stycznia 2026 r. z przyczyn organizacyjnych nie otrzymywała do wykonania nowych zadań oraz dodatku zadaniowego.
(dowód: zeznania świadków: M. W. k. 88v-90, B. F. k. 90-91, I. S. W. k. 233v-235v, T. S. k. 236-237v, D. B. k. 238-240v, G,. E. k. 240v-242, przesłuchanie powódki- k. 86v-88 w zw. z k. 662-663v
Umowa o pracę pomiędzy stronami rozwiązała się z upływem czasu na jaki została zawarta tj. z dniem 31 marca 2026 r. Żadna ze stron nie składała oświadczenia o rozwiązaniu umowy.
(okoliczności bezsporne)
Stan faktyczny istotny z punktu widzenia rozstrzygnięcia pozostawał niesporny. Nie budziło wątpliwości, że strony zawarły dwie umowy o pracę na czas określony, jednego roku każda. Nie było też sporu co do tego, że żadna ze stron przed 31 marca 2026 roku, ani też po tej dacie, nie składała oświadczeń o rozwiązaniu umowy o pracę. W szczególności oświadczenia takiego nie składał pozwany. Powódka została jedynie poinformowana przez przełożoną, że umowa o pracę nie będzie przedłużona.
Bezspornym pozostaje również, że powódka jako osoba podejmująca pracę w służbie cywilnej po raz pierwszy, musiała być zatrudniona na podstawie umowy o pracę na czas określony 12 miesięcy, gdyż taka okoliczność wprost wynika z art.35ust.3 ustawy o służbie cywilnej.
Relację panujące w zespole, w którym pracowała powódka jakkolwiek dla rozstrzygnięcia o odszkodowaniu nie miały znaczenia, to zaznaczyć trzeba, że zgromadzone dowody potwierdziły istnienie nieporozumień. Poszczególni członkowie zespołu przedstawili zgoła odmienną ocenę pracy powódki. Rolą sądu w ramach tego postępowania nie było jednak dokonywanie oceny pracy powódki, gdyż ta została wykonana w odpowiedniej procedurze przez przełożonych.
Sąd zważył, co następuje:
Roszczenie powódki nie zasługiwało na uwzględnienie.
Podstawą zatrudnienia A. P. była ustawa z dnia 21 listopada 2008 r. o służbie cywilnej, a co za tym idzie wyjaśnić należy zasady zatrudniania pracowników służby cywilnej.
Zgodnie z art. 35 ww. ustawy stosunek pracy pracownika służby cywilnej nawiązuje się na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony lub na czas określony. Umowa o pracę na czas nieokreślony może być przy tym zawarta z osobą, która otrzymała pozytywną ocenę, o której mowa w art. 37. Osoba podejmująca po raz pierwszy pracę w służbie cywilnej, a taką osobą była powódka, zatrudniana jest na czas określony wynoszący 12 miesięcy. Podlega ona pierwszej ocenie w służbie cywilnej (art.37ust.1), po dokonaniu której, zgodnie z art.38ust.3 ustawy, kierujący komórką organizacyjną wnioskuje do dyrektora generalnego urzędu w przypadku:
1) przyznania oceny pozytywnej - o zawarcie z ocenionym umowy o pracę na czas nieokreślony albo
2) przyznania oceny negatywnej - o niezawieranie z ocenionym umowy o pracę na czas nieokreślony albo o rozwiązanie umowy o pracę na czas określony.
Decyzja o zawarciu z pracownikiem umowy o pracę na czas nieokreślony została pozostawiona dyrektorowi generalnemu urzędu, na podstawie pozytywnej oceny pracownika, o której mowa w art. 37.
W przedmiotowej sprawie niesporne pozostawało, że powódka otrzymała pozytywną ocenę pracy, jednak kierująca komórką B. F. nie wystąpiła do dyrektora generalnego urzędu, jak stanowił art.38ust.3 ustawy, z wnioskiem o zawarcie umowy o pracę na czas nieokreślony, lecz o zawarcie kolejnej umowy czasowej, do 31.03.2026r. i taka umowa została podpisana. Powódka stała na stanowisku, że art.38ust.3 ustawy obliguje urząd do zawarcia z pracownikiem, który uzyskał ocenę pozytywną umowy na czas nieokreślony.
Stanowisko to nie znajduje oparcia w przepisach prawa. Zgodnie z ustawą decyzja o zawarciu umowy na czas nieokreślony została pozostawiona dyrektorowi generalnemu. Ustawa o służbie cywilnej nie przewiduje związania dyrektora wnioskiem, który kieruje do niego kierownik komórki na podstawie art.38ust. 3. Przepis ten jest adresowany do kierownika komórki, nie zaś dyrektora urzędu. Takie związanie powinno wprost wynikać z przepisów ustawy.
Ustawodawca ograniczył swobodę wyboru rodzaju zawieranej umowy i długości jej trwania tylko do przypadku osób podejmujących po raz pierwszy pracę w służbie cywilnej. Mogą być one zatrudnione tylko na podstawie umowy na czas określony trwającej 12 miesięcy (art.35 ust.3 ustawy). Pracodawca ani kandydat do pracy w służbie cywilnej nie otrzymali w tym zakresie swobody do negocjowania i zgodnego kształtowania rodzaju i długości trwania pierwszej umowy o pracę. Wolą stron nie można w tym wypadku przełamać bezwzględnie obowiązujących norm prawa pracy określających sposób zatrudnienia wskazany w pragmatyce służbowej (wyrok Sądu Najwyższego z 18 lutego 2016 r., II PK 353/14). Ratio legis tej regulacji znajduje oparcie w specyfice zatrudnienia w służbie cywilnej, jak również w ustawowym obowiązku poddania ocenie osoby po raz pierwszy podejmującej pracę w służbie cywilnej (art. 37 ust. 1 ustawy).
Pozostałe przepisy ustawy o służbie cywilnej nie zawierają zapisów o charakterze bezwzględnie obowiązującym, określających rodzaj umowy jaka może być zawierana z pracownikiem, w tym nie nakładają na dyrektora obowiązku zawarcia umowy na czas nieokreślony z pracownikiem, który otrzymał pozytywną ocenę, o której mowa w art. 37, albo osobą która była zatrudniona w służbie cywilnej na podstawie umowy na czas nieokreślony lub na podstawie mianowania. Artykuł 35 ust. 2 ustawy stanowi jedynie o możliwości zawarcia takiej umowy. Są to normy kompetencyjne, a nie materialnoprawne dotyczące obowiązków dyrektora i odpowiadających im roszczeń pracownika.
Taka interpretacja wskazanych przepisów znajduje też potwierdzenie w orzecznictwie Sądu Najwyższego, który w wyroku z 8 sierpnia 2007 r., II PK 7/07, stwierdził, że pracownikowi kończącemu służbę przygotowawczą z wynikiem pozytywnym nie przysługiwało roszczenie o nawiązanie stosunku pracy na czas nieokreślony (patrz: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 06.12.2017r., III PK 177/16, Opublikowano: OSNP 2018/9/117, podobnie wyrok SN z 16.12.2016r. II PK 289/15, Legalis nr 1564977). Sąd Najwyższy trafnie zauważał, że konstrukcja prawna tych przepisów nie jest przypadkowa, a ustawodawca celowo użył w art. 35 ust. 2 ustawy słowo "może" zamiast bardziej kategorycznego stwierdzenia. Zaznaczono co więcej, że ustawa o służbie cywilnej nie zawiera ograniczeń co do czasu trwania zatrudnienia w służbie cywilnej na czas określony. Wychodząc z podobnego założenia w uchwale z 18 listopada 2004 r., II PZP 10/04, Sąd Najwyższy stwierdził, że dopuszczalne jest zawarcie umowy o pracę na czas określony z osobą podejmującą pracę w służbie cywilnej nie po raz pierwszy. Dodał nadto, że zawarcie z pracownikiem służby cywilnej kolejnych umów o pracę na czas określony podlega rygorom art. 25
(
1) k.p.
W judykaturze utrwalony jest pogląd, że art. 25
1 § 1 k.p. wprowadza fikcję prawną, według której zawarcie w warunkach w nim określonych kolejnych umów terminowych, powoduje przekształcenie w umowę o pracę na czas nieokreślony. Przepis ten nie ma zastosowania, gdy ustawa w sposób wyczerpujący (kompleksowy) wskazuje okoliczności, w których strony mogą zawrzeć umowę o pracę na czas określony. Art.25
1§ 1 k.p. ma zastosowanie do umów o pracę na czas określony zawieranych z pracownikiem służby cywilnej (por. wyroki Sądu Najwyższego z 21 września 2011 r., II PK 36/11; z 4 października 2011 r., I PK 56/11), jednak przesłanki jego zastosowania nie zostały spełnione i nie można uznać, że zgodnie z art.25
1§3 k.p. zawartą przez strony umowę, należy uznać za umowę zawartą na czas nieokreślony.
Przepisy ustawy o służbie cywilnej nie zawierają przepisu podobnego do art.25
1§3k.p. który nakazywałby traktowanie umowy czasowej, zawartej z pracownikiem posiadającym pozytywną ocenę, jako umowy o pracę na czas nieokreślony. Nie wprowadzono też wyraźnego zakazu zawarcia umów na czas określony z pracownikiem posiadającym pozytywną ocenę lub wcześniej zatrudnionym w służbie cywilnej na podstawie umowy na czas nieokreślony.
Warto zauważy, że podzielenie argumentacji powódki oznaczałoby, że w służbie cywilnej funkcjonowałyby jedynie dwa rodzaje umów, umowa na czas określony 12 miesięcy zawierana z pracownikiem podejmującym pracę po raz pierwszy i umowa na czas nieokreślony. Prowadziłoby to do tak znacznego ograniczenia swobody kadrowej dyrektorów generalnych urzędów, że w wielu sytuacjach uniemożliwiałaby racjonalne zarządzanie, co byłaby nie do pogodzenia z ratio legis ustawy.
Podsumowując, w ocenie sądu nie ulega wątpliwości, że pozwany mógł zawrzeć z powódką kolejną umowę na czas określony, a co za tym idzie stosunek pracy rozwiązał się z upływem okresu obowiązywania umowy. Nie można zatem mówić o niezgodnym z prawem rozwiązaniu umowy o pracę przez pozwaną. Kodeks pracy przewiduje możliwość zasądzenia odszkodowania w razie niezgodnego z prawem rozwiązania umowy o pracę za wypowiedzeniem lub bez wypowiedzenia. W przedmiotowej sprawie sytuacja taka nie miała miejsca. Tym samym roszczenie o odszkodowanie pozostawało całkowicie bezzasadne.
Powództwo podlegałoby oddaleniu nawet wówczas gdyby sąd podzielił argumentację powódki. Stosunek pracy, który miałby być nawiązany na czas nieokreślony nigdy przecież nie został rozwiązany. Powódka ani pozwany nie składali oświadczeń o rozwiązaniu umowy. Za takowe oświadczenie nie sposób przecież uznać informacji, że umowa o pracę nie zostanie przedłużona. Informacja taka nie stanowiła oświadczenie woli i nie mogła doprowadzić do rozwiązania stosunku pracy na czas nieokreślony, gdyby taki istniał. W takiej sytuacji powódce przysługiwałoby roszczenie o ustalenie istnienia stosunku pracy na czas nieokreślony i dopuszczenie do pracy. Powódka, mimo pomocy zawodowego pełnomocnika, w ogóle nie zwróciła uwagi na ten fakt, a powoduje on, że roszczenie powódki było wewnętrznie sprzeczne i nie mogło być uwzględnione.
Uwzględniając powyższe roszczenie powódki o odszkodowanie należało oddalić o czym orzeczono w pkt 1 wyroku.
W pkt 2 wyroku na podstawie art. 102 k.p.c. odstąpiono od obciążania powódki obowiązkiem zwrotu kosztów procesu na rzecz pozwanego. Podstawę do zastosowania ww. przepisu stanowią konkretne okoliczności danej sprawy, przekonujące o tym, że w rozpoznawanym przypadku obciążenie strony przegrywającej kosztami procesu na rzecz przeciwnika byłoby niesłuszne, czy wręcz niesprawiedliwe. Wypadki w których art.102 kpc może być zastosowany nie zostały ustawowo zdefiniowane i są każdorazowo oceniane przez sąd orzekający na tle okoliczności konkretnej sprawy. Do okoliczności tych zalicza się m.in. sytuację majątkową i osobistą strony, powodującą, że obciążenie jej kosztami może pozostawać w kolizji z zasadami współżycia społecznego. Przy zastosowaniu art. 102 kpc mogą być również brane pod uwagę okoliczności dotyczące charakteru sprawy.” (komentarz do Art. 102 KPC red. Zieliński 2017, wyd. 9, Legalis). W przedmiotowej sprawie z materiału dowodowego zeznań części świadków, w tym koordynatora M. W.będącej pośrednio przełożoną powódki wynikało, że powódka otrzymywała komunikaty, że jest dobrym pracownikiem. Zatem mogła subiektywnie uważać, że nieprzedłużenie z nią umowy o pracę jest niezasadne i uważać, iż w tym zakresie przepisy na które powoływała się w pozwie maja zastosowanie i umowa powinna dalej obowiązywać. Ponadto orzekając o kosztach sąd wziął pod uwagę fakt, że powódka obecnie pozostaje bez pracy. Mając na uwadze powyższe okoliczności sad nie obciążył powódki kosztami procesu w zakresie oddalonego powództwa.
Sędzia Tomasz Bulkowski