Wyrok IV KK 173/14

Sygn. akt IV KK 173/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 czerwca 2014 r. Sąd Najwyższy w składzie: SSN Krzysztof Cesarz (przewodniczący) SSN Michał Laskowski SSA del. do SN Dariusz Czajkowski (sprawozdawca) Protokolant Katarzyna Wełpa w sprawie P. O. obwinionej z art. 77 kw po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art 535 § 5 k.p.k. w dniu 25 czerwca 2014 r., kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na korzyść obwinionej od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w C. z dnia 14 marca 2014 r., uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze i sprawę w tym zakresie przekazuje Sądowi Rejonowemu w C. do ponownego rozpoznania. UZASADNIENIE Zaskarżonym kasacją wyrokiem nakazowym z dnia 14 czerwca 2014 r., Sąd Rejonowy w C. uznał obwinioną P. O. za winną popełnienia wykroczenia opisanego w art., 77 k.w. i na podstawie tego przepisu oraz art. 24 § 1 k.w. wymierzył jej za ten czyn karę grzywny w kwocie 300 złotych. 2 Orzeczenie to nie zostało zaskarżone przez strony i uprawomocniło się w dniu 2 kwietnia 2014 r. Kasację od tego wyroku w części dotyczącej orzeczenia o karze – na korzyść obwinionej – wniósł Prokurator Generalny. Zarzucił on temu wyrokowi rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa materialnego, a mianowicie art. 77 k.w., polegające na wymierzeniu obwinionej na podstawie tego przepisu kary grzywny w wysokości 300 zł, to jest w wymiarze przekraczającym górną granicę kary grzywny przewidzianej za to wykroczenie. W konkluzji kasacji Prokurator Generalny wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w C. do ponownego rozpoznania. Sąd Najwyższy zważył, co następuje: Kasacja jest oczywiście zasadna. Nie ulega bowiem wątpliwości, iż Sąd Rejonowy wymierzając obwinionej karę grzywny w rozmiarze 300 złotych, a zatem przekraczającym określoną w ustawie sankcję, dopuścił się obrazy prawa materialnego. Zgodnie z art. 77 k.w., opisane w tym przepisie wykroczenie zagrożone jest karą grzywny do 250 złotych. Z tych względów należało w zaskarżonej przez Prokuratora Generalnego części wyrok uchylić i tylko w tym zakresie sprawę przekazać Sądowi Rejonowemu w C. do ponownego rozpoznania. W świetle brzmienia art. 103 § 4 k.p.w. i art. 447 § 2 zdanie drugie k.p.k., który to przepis z mocy art. 109 k.p.w. w postępowaniach w sprawach o wykroczenia stosuje się odpowiednio, nie budzi wątpliwości dopuszczalność uchylenia wyroku wyłącznie w części dotyczącej orzeczenia o karze, podczas gdy orzeczenie o winie nie zostało zaskarżone lub zostało utrzymane w mocy. Z powyższych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.